III SA 1523/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S.W. na z dnia ... maja 2003 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia ... maja 2003 r. nr ... 6 III SA 1523/03 Uzasadnienie W dniu 26 sierpnia 2002 r. Pan S.W. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w ... o wydanie pozwolenia na broń. Pan S.W. swój wniosek o wydanie pozwolenia na 2 jednostki broni palnej sportowej uzasadnił członkostwem w Sekcji Strzeleckiej ... "K.". Wyjaśnił, że broń jest mu potrzebna do uczestnictwa w imprezach strzeleckich rozgrywanych na terenie kraju i za granicą. Pan S.W. poinformował, że uprawia strzelectwo od ponad 5 lat korzystając na strzelnicy z broni ojca oraz zaprzyjaźnionych członków .... Do wniosku dołączono m.in.: pozytywne wyniki badań lekarskich i psychologicznych oraz zaświadczenie potwierdzające członkostwo ... "K." ( od 29.04.2002 r.). Postanowieniem z dnia ... września 2002 r. komendant Wojewódzki Policji działając na zasadzie art. 31 § 2 kpa dopuścił ... "K." z siedzibą w ... do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Decyzją z dnia ... marca 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w ... odmówił wydania pozwolenia na broń Panu S.W. . W uzasadnieniu podał między innymi, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ nie jest w stanie obiektywnie ocenić, czy pan S.W. należy do osób o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni. Wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko będącymi subiektywnymi odczuciami osób ubiegających się o takie pozwolenie. Organ I instancji prezentuje pogląd, ze przynależność do ... oraz uprawianie strzelectwa nie są okolicznościami faktycznie uzasadniającymi udzielenie pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Obowiązek zapewnienia właściwego sprzętu, w tym także indywidualnego, możliwości szkolenia swoich członków pod nadzorem fachowej kadry oraz organizacji zawodów spoczywa na tych organizacjach strzeleckich, które w tym m.in. właśnie celu są powoływane. Nie istnieją żadne przeszkody formalne i merytoryczne, by ..., którego członkiem jest Strona, wystąpiło o takie pozwolenie, a tym samym zakupiło specjalistyczną broń, która pozostawać będzie w magazynie na prawach obiektowych i jako taka może być wykorzystywana przez członków podczas treningów, zawodów o różnym charakterze. Należy zaznaczyć, iż organy Policji w kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową winny uwzględniać rzeczywiste potrzeby członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich, a nie tych, którzy jedynie z racji członkostwa w organizacji zajmującej się strzelectwem upatrują prawo do posiadania broni sportowej. Nadto przyjęcie zasady, że przynależność do ... jest tożsame z uprawnieniem do posiadania prywatnej broni palnej, prowadzi do nieuzasadnionego i niekontrolowanego wzrostu ilości broni będącej w posiadaniu obywateli, co może w sposób ujemny wpływać na stan bezpieczeństwa i porządku w kraju. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan S.W. . W odwołaniu zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie szeregu zasad postępowania administracyjnego. Odwołanie wniosło również ... "K.", dopuszczone do postępowania na prawach strony. W odwołaniu zarzuciło decyzji naruszenie szeregu zasad postępowania administracyjnego. W wyniku powyższych odwołań organ II instancji, tj. Komendant Główny Policji wydał dwie decyzje. Jedną z dnia ... maja 2003 r. o numerze ... wydaną po rozpoznaniu odwołania Pana S.W. . Drugą z dnia ... maja 2003 r. o numerze ..., wydaną po rozpoznaniu odwołania ... "K.". Obie wyżej wymienione decyzje utrzymały w mocy decyzję z dnia ... marca 2003 r. Nr ... Komendanta Wojewódzkiego Policji w ..., odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu obu decyzji podano między innymi, że Organ odwoławczy po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wskazuje, iż prawo do posiadania broni należy do kategorii uprawnień, których realizacja jest uwarunkowana uzyskaniem pozwolenia od właściwego organu Policji. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organy Policji wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenia, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń natomiast może być wydane w szczególności w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). Oznacza to, że organ Policji - w granicach prawa do swobodnej oceny - ustala, czy w konkretnym przypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem, czy uzasadnione jest wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi organy Policji winny się kierować przy wydawaniu pozwoleń, a zatem to uznaniu tychże organów została pozostawiona ocena każdego indywidualnego przypadku (wyrok NSA z dnia 06.09.2002 r. sygn. akt III SA 81/01, czy wyrok NSA z dnia 11.12.2002 r. sygn. akt III SA 1039/01). Z jednej więc strony wnioskodawca powołuje określone okoliczności, mające uzasadnić rozstrzygnięcie zgodne z jego wolą, z drugiej, organy Policji - na mocy upoważnienia ustawowego - dokonują ich oceny. Jedną z okoliczności, którą organ Policji bierze pod uwagę, jest posiadanie patentu strzeleckiego przez zainteresowanego. Organ odwoławczy wskazuje, iż od 27.12.2001 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1568), którego przepisy wprowadzają obowiązek posiadania patentu strzeleckiego, tj. dokumentu potwierdzającego kwalifikacje i uprawniającego do uprawiania sportu strzeleckiego: kulowego, śrutowego i z broni pneumatycznej zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnie. Przywołane rozporządzenie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i jego unormowania dotyczą zarówno osób, które uprawiały sport strzelecki na dotychczasowych zasadach, jak i chcących ten sport uprawiać. Przepis § 23 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustanawia 6-cio miesięczny termin do złożenia wniosku o wydanie patentu. Jak wynika z akt sprawy, Pan S.W. nie posiada stosownego patentu. Trudno byłoby uznać, iż argumenty przedstawione przez stronę oraz zebrany materiał dowodowy obliguje organy Policji do wydania pozwolenia na broń sportową. Wskazać bowiem należy, że organy Policji także w kwestii wydawania pozwolenia na broń sportową kierują się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami członków klubów sportowych. Co prawda obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na kluby strzeleckie obowiązku wyposażania swych członków w broń, umożliwiają natomiast klubom zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. Przepisy ustawy o broni i amunicji stworzyły prawną możliwość dostępu do broni obiektowej wszystkim klubom i organizacjom strzeleckim, niezależnie od ich statusu prawnego. Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej wyróżnić można przykładowo instruktora lub inną osobę o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni sportowej. Strona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie przekonała organów Policji, że należy do wyróżniających się członków klubu strzeleckiego, czy osiąga znaczące wyniki w uprawianej dyscyplinie sportu (wyrok NSA z dnia 15.11.2002 r. sygn. akt II SA 754/01 i z dnia 23.10.2002 r. sygn. akt II SA 448/01). Tym samym uznały one, że rekreacyjne uprawianie strzelectwa sportowego może być realizowane w taki sam sposób, jak to skarżący czynił dotychczas. Jak wynika z akt sprawy, Pan S.W. jest członkiem klubu strzeleckiego od 2002 r. i w tymże roku ośmiokrotnie uczestniczył w zawodach strzeleckich, a zatem nie stanowi to wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia ... maja 2003 r. ... wniósł Pan S.W., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzucił naruszenie szeregu zasad postępowania administracyjnego, tj. art.: 6, 7, 8, 10, 11, 75, 77§1 i 4, 107 §1 i 3, 268 kpa. Ponadto skarżący podniósł, ze organ dokonał obrazy art. 10 ust 1 i 3 i art. 29 ust 1 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549), oraz obrazę art. 32§1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo ustosunkował się do poszczególnych naruszeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem ł stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie została wydana decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w ..., działającego jako organ pierwszej instancji. Od decyzji tej odwołał się zarówno skarżący, jak i organizacja społeczna - ... "K.". Komendant Główny Policji, działający jako organ odwoławczy w niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. 138 kpa winien wydać w wyniku rozpatrzenia dwóch odwołań jedną decyzję drugoinstancyjną. Tymczasem Komendant Główny Policji rozpoznał każde odwołanie oddzielnie, wydając dwie decyzje drugoinstancyjną – decyzje ostateczne. Tak więc w obrocie prawnym funkcjonują dwa rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Co prawda rozstrzygnięcia te są tożsame, nie zmienia to jednak, zdaniem Sądu, faktu, iż takie działania Komendanta Głównego Policji wyczerpuje, zdaniem składu orzekającego, znamiona art. 156§ 1 pkt 2 i 3 kpa , dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Po pierwsze wydając dwie decyzje ostateczne w tej samej sprawie Komendant Główny Policji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. – art. 138 k.p.a., gdyż, zdaniem Sądu, w wyniku działania organu II instancji powstały skutki (dwie decyzje ostateczne w tej samej sprawie) niemożliwe do zaakceptowania punku widzenia praworządności. Jeżeli chodzi natomiast o przesłanki z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. wydając jedną z decyzji drugoinstancyjnych Komendant Główny Policji rozstrzygnął powtórnie sprawę rozstrzygniętą inną decyzję ostateczną. Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał możliwości ustalania, która z decyzji Komendanta Głównego Policji została wydana jako pierwsza (w ocenie Sądu nie przesądza o tym nr decyzji) należało stwierdzić nieważność obu decyzji. Przy powtórnym rozpoznaniu sprawy Komendant Główny Policji winien wydać jedną decyzję drugoinstancyjną. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Orzekanie o art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie było w tym wypadku konieczne.