III SA 1669/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i I. L. PWHU K z/s w R. na decyzję Minister Finansów z dnia r. Nr w przedmiocie : Podatek od towarów i usług p o s t a n a w i a Odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego 1. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 1072/00 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę K. i I. L. na sześć decyzji Ministra Finansów z dnia [...] marca 2000 r. w przedmiocie nieważności decyzji dotyczących odmowy uchylenia statecznych decyzji Izby Skarbowej w R. w sprawie określenia zobowiązań podatkowych podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudzień 1993 r. 2. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2001r., sygn. akt III SA 1072 – 1077/00, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek skarżących o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem III SA 1072/00. 3. Postanowieniem z dnia 11 marca 2003r., sygn. akt IIISA 2834/02, IIISA 2835/02, III SA 2836/02, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek skarżących o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 14 czerwca 2000r., sygn. akt III SA 45,46/99 i z dnia 10 lipca 2001r., sygn. akt III SA 1072/00. Naczelny Sąd Administracyjny szczegółowo wyjaśnił skarżącym dlaczego ich wniosek o wznowienie postępowania sądowego podlegał odrzuceniu. Otóż z wielu pism składanych przez skarżących, wniosków, dokumentacji nie wynikało, że doszło do wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mogli skorzystać w poprzednim postępowaniu. Argumentacja wnioskodawców, jak zauważył Sąd, sprowadza się do zarzutu, że rozpoznając wcześniejsze skargi na decyzje organów podatkowych, sąd nie miał świadomości co do tego, kto był podatnikiem podatku VAT. Rzecz w tym, że zarzuty dotyczące zarówno błędnego wskazania podatnika, jak i braku umocowania do skutecznego reprezentowania wnioskodawców w postępowaniu podatkowym zostały podniesione już po wydaniu wyroków z 14 czerwca 2000r. i 10 lipca 2001r. Żadna z tych okoliczności nie może być uznana za wykrycie środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 405 § 2 in fine k.p.c.). Sąd wyjaśnił, że decyzje kierowane były prawidłowo do firmy: K. i I. L. – PWHU "K. " w R. Potwierdza powyższe jednoznaczny wpis do rejestru ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miejskiego w R. (Nr ewidencyjny [...]). Ponadto Sąd zasygnalizował, że zarzuty zawarte dotyczące "fałszowania dowodów", "potwierdzenia nieprawdy" powinny być kierowane do innych organów państwa. 4. Jak wynika z pism skarżących (m.in. [...] czerwca 2003r., [...] lipca 2003r. i In.), skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA z dnia 10 lipca 2001r., sygn. akt III SA 1072/00 oraz o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem NSA z dnia 11 marca 2003r., sygn. akt III SA 2836/02. Kolejnymi pismami skarżący podtrzymali swój wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA, III SA 1072/00 (pismo z [...] marca 2004r.)/ W kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazanym [...] kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący ponawiając wniosek o wznowienie postępowania sądowego przedłożyli jako załączniki: 1) pismo z dnia [...] sierpnia 1998 r. zawiadamiające Izbę Skarbową w R. , że skarżący cofają pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r., 1) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1995 r., 2) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1996 r., zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2000 r. skierowane do [...] Urzędu Skarbowego w R. o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K. K. zawierające informację, że "ewentualne reprezentowanie nas przez radcę prawnego Pana K. K. jest możliwe lecz na podstawie pełnomocnictwa jakiego Mu udzielimy do konkretnej czynności w danej sprawie", skargę do Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r. " o spowodowanie by organy podatkowe ([...] Urząd Skarbowy w R.) zaprzestały uznawać radcę prawnego Pana K. K. za naszego pełnomocnika w sprawach podatkowych w tym postępowaniach egzekucyjnych", zawierająca informację, że "o ile będzie reprezentował nas radca prawny Pan K. K. to ewentualnie na podstawie pełnomocnictwa jakie mu udzieliliśmy do konkretnej czynności w danej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Nie można ponownie wystąpić ze skargą o wznowienie postępowania także w przypadku, gdy poprzednia skarga została odrzucona lub wywołane nią postępowanie zostało umorzone. Jest to konsekwencja objęcia instytucją wznowienia postępowania także tych postępowań, które zakończyły się wydaniem prawomocnego postanowienia (Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004). Niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania zachodzi niezależnie od podstaw je uzasadniających i czasu, kiedy one wystąpiły. Dalsze wznowienie nie jest dopuszczalne także wtedy, gdy skarga zostanie złożona przez inny podmiot lub na innych podstawach. Przyczyny nieważności ani właściwe przyczyny restytucyjne nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, wydanym na skutek skargi o wznowienie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000r., I CKN 1142/00: OSNC 2001 nr 7 – 8, poz. 108) Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że dalsze wznowienie postępowania jest niedopuszczalne zarówno z tej samej przyczyny, jak i z jakiejkolwiek innej (Krzysztof Sobieralski. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Zakamycze 2003, s. 250). Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił, jak w sentencji.