III SA 1692/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Antoni Hanusz (spr.), Sędzia NSA del. Bogdan Lubiński, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia ... maja 2003 r. Nr ... w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 237 zł (dwieście trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. ic 1. Zaskarżoną decyzją z dnia ... .05.2003r., Nr ..., po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia ... .02.2003r. Nr ... w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z motywów powyższej decyzji w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, powołując się na art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12.01.1991r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Wymiaru dokonano na podstawie złożonego przez podatniczkę wykazu nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Do opodatkowania przyjęto budynki związane z działalnością gospodarczą oraz pozostałe budynki. W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji strona zakwestionowała wymiar podatku, wyjaśniając, iż od 1997r. w sezonie letnim przez jeden kwartał od 15 czerwca do 15 września prowadzi na terenie gminy S. ośrodek wypoczynkowy. Zdaniem skarżącej domki letniskowe jako budowle mieszkalne powinny być opodatkowane odrębną stawką podatkową. Powołując się na treść art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy podatkowej skarżąca twierdzi, iż zobowiązanie podatkowe powinno być ustalone za okres, w którym prowadzona jest działalność ośrodka. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazało, iż sezonowość działalności ośrodka wypoczynkowego nie stanowi o zmianie sposobu wykorzystania nieruchomości. Fakt, iż w okresie poza sezonem z domków letniskowych nie korzystają wczasowicze nie sprawia by traciły one w ten sposób charakter nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem podatkowego organu odwoławczego tylko zmiana w ciągu roku podatkowego sposobu wykorzystania budynków, stosownie do art. 6 ust. 3 powołanej ustawy, mogłaby mieć wpływ na wysokość opodatkowania, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Na wysokość stawki podatku od nieruchomości nie ma również wpływu standard domków letniskowych. 3. Na powyższą decyzję J.S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc w niej o uchylenie decyzji organów obu instancji, skarżąca zarzuca, że wymiar podatku od nieruchomości jest "nieadekwatny w stosunku do innych obiektów tego typu posiadających wyższy standard położonych na terenie tej samej gminy". Zdaniem skarżącej nałożony podatek stanowi 50% wartości opodatkowanych w ten sposób środków trwałych. Natomiast w piśmie procesowym wnosi dodatkowo, iż w stanie faktycznym sprawy przedmiotem opodatkowania są w rzeczywistości budowle, a nie budynki jak przyjęto w zaskarżonych decyzjach. Nałożenie zatem na wszystkie obiekty, jako budynki właściwej dla budynków stawki podatkowej jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem skarżącej podstawę opodatkowania wskazanych przez nią nieruchomości stanowi wartość budowli, wobec tego podlegają one opodatkowaniu zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 powoływanej ustawy podatkowej. Ponadto zwraca ona uwagę, iż stan techniczny obiektów wypoczynkowych nie pozwala na ich całoroczną eksploatację, co powinno znaleźć wyraz w opodatkowaniu ich najniższymi stawkami podatku od nieruchomości. 4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, bowiem zarzuty zawarte w skardze uznano za bezzasadne i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją podkreślając, iż o wysokości obciążenia podatkowego budynków od potencjalnych możliwości osiągania przez podatników przychodów z wykorzystywania tych nieruchomości, a nie faktycznie osiąganie przychodu. 5. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem sporu pozostaje prawnopodatkowa kwalifikacja urządzeń i obiektów wchodzących w skład prowadzonego przez stronę skarżącą ośrodka wypoczynkowego, nazywanych domkami kampingowymi, które są według niej "budowlami mieszkalnymi" o niskim standardzie z możliwością ich wykorzystania wyłącznie w sezonie letnim. Skarżąca twierdzi jednocześnie, iż w kwestionowanym przez nią wymiarze podatku od nieruchomości przedmiotem opodatkowania są wykorzystywane przez nią budowle. Natomiast zaskarżoną decyzja w żaden konkretny sposób nie wyjaśnia stanowiska zajętego przez organy podatkowe, w tej kwestii. Organy podatkowe powinny zatem dokładnie zbadać co jest przedmiotem obciążenia podatkiem od nieruchomości w przedmiotowej sprawie, a nie czy przedmiotem tym i w jakim zakresie są budynki lub ich części, czy budowle jak twierdzi strona skarżąca. Dopiero po ustaleniu tych elementów podatkowego stanu faktycznego będzie możliwe ustalenie przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania i stawek tego podatku. Nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, stanowi naruszenie treści przepisów art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie jego prawidłowej subsumcji. Powyższe okoliczności w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego świadczą o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało zaskarżoną decyzję uchylić i orzec o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tejże ustawy.