III SA 1780/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Jarosław Lenard apl. prok. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi B. O. na z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami ) - Kpa. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 i Dz. U. z 200lr. Nr 27, poz. 298 ) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z siedzibą w R. odmawiającą B. O., skarżącemu w niniejszej sprawie, wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji ocenił, iż skarżący nie przedstawił dostatecznej argumentacji dla poparcia swego wniosku o wydanie pozwolenia na dwie jednostki broni palnej sportowej. Osiągane przez niego wyniki w strzelectwie sportowym, częstotliwość odbytych strzelań -wewnątrzklubowych i na zawodach sportowych - pozwalały organowi przyjąć, że w jego konkretnym przypadku nie istnieje ponadprzeciętna potrzeba wnioskodawcy na posiadanie indywidualnej broni sportowej. Organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na rekreacyjne uprawianie przez skarżącego strzelectwa, a i krótka - 1 rok i 8 miesięcy - przynależność do klubu strzeleckiego [...] potwierdza ten wniosek. Argument skarżącego, że dzięki posiadaniu własnej broni osiągałby lepsze wyniki nie został przez organ uwzględniony, ponieważ w jego ocenie, macierzysty klub strzelecki winien korzystać z nowych rozwiązań prawnych jakie daje ustawa o broni i amunicji, a jeśli tego nie czyni, to nie oznacza, że na organach Policji spoczywa obowiązek wydawania indywidualnych pozwoleń na broń. W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, B. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Rozstrzygnięciu ostatecznemu zarzucił, że nie uwzględniło motywów odwołania. Powołał się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 200lr. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, że zgodnie z jego przepisami, posiada zakres kwalifikacji sportowych, które powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. Jeżeli zatem, jak wywodzi skarżący, posiada on patent strzelecki, to zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji organ winien ten fakt uwzględnić. Dodatkowo, skarżący zarzucił niedociągnięcia w ustaleniach stanu faktycznego i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa uzasadniając ten zarzut faktami wydania pozwoleń na broń konkretnym sześciu osobom w identycznym stanie faktycznym. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, iż organy Policji nie zanegowały żadnego przedstawionego przez skarżącego dokumentu, jednak okoliczności które te dokumenty potwierdzają nie przesądzają o konieczności wyposażenia skarżącego we wnioskowaną broń. Przywołane zostało orzecznictwo NSA, zgodnie z którym osobami, których potrzeby w zakresie posiadania broni nie budzą żadnych wątpliwości są wybitni zawodnicy, którzy strzelectwo uprawiają od lat, a osiągane wyniki wyróżniają ich na tle pozostałych zawodników. Wydanie pozwolenia na broń innym członkom klubu [...] nie oznacza, że naruszona została zasada równości, bowiem każda sprawa jest indywidualna, ma inny stan faktyczny i jako taka jest rozpatrywana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawe materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Broń palna sportowa jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zmianami), bronią w rozumieniu tej ustawy, a jej nabycie i posiadanie wymaga pozwolenia wydanego przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby cywilnej ubiegającej się o tę broń, komendanta wojewódzkiego Policji. Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 cyt. ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie , uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wskazany przepisem organ administracji ma prawo oceny, czy przedstawione przez zainteresowanego okoliczności, poparte załączonymi do wniosku dowodami, są wystarczające dla uznania, że może mu być wydane pozwolenie na broń. W rozpatrywanej sprawie, skarżący domagał się pozwolenia na broń w celach sportowych ( art. 10 ust. 3 pkt.3 ustawy o broni i amunicji ) i na tę okoliczność przedstawił następujące dowody: licencję wydaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego uprawniającą do uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w strzelectwie sportowym w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych, zaświadczenie z Klubu Strzelectwa Sportowego [...], że skarżący jest członkiem tego klubu od [...] października 2001 r., że posiada odznakę strzelecką klasy II oraz że w 2002r. uczestniczył czterokrotnie w strzelaninach, patent strzelecki z dnia [...] lipca 2002r. , protokół z egzaminu dla osób ubiegających się o pozwolenie na broń oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że skarżący prowadzi usługi transportowe na terenie całego kraju. Zarówno Komendant [...] Policji działający jako organ I instancji, jak też Główny Komendant Policji, oceniając cały materiał dowodowy, uznali że okoliczności przedstawione przez skarżącego tj. krótka przynależność klubowa, czterokrotne uczestnictwo w zawodach określające stan zaangażowania skarżącego w uprawianie strzelectwa sportowego oraz posiadana licencja i patent strzelecki nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń sportową. Organ administracji nie pominął żadnego z dowodów przedstawionych przez skarżącego, rozprawił się również z argumentem podnoszonym we wniosku o pozwolenie, jak też w odwołaniu, że zgodnie z rozrządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 200 lr. w sprawie uprawiania sportów strzeleckich, skarżący spełnia wymogi jakie spełniać ma osoba uprawiająca strzelectwo. Organ prawidłowo wywiódł, że uprawnienie do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń, nie tworzy po stronie organu Policji obowiązku wydania tego pozwolenia, które dokonuje się w oparciu o inne przepisy. Za chybione należy uznać przekonanie skarżącego, że jeżeli przynależy do klubu strzeleckiego, posiada licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i patent strzelecki to jest to wystarczające uzasadnienie dla wydania pozwolenia na broń. Okoliczności te stanowią tylko część stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, które wbrew zarzutom skargi, zostały wzięte przez organ pod uwagę. Zgodnie jednak z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i art. 7 Kpa. organ oceniał wszystkie okoliczności występujące w danej sprawie, a więc także stosunkowo niedługi okres przynależności klubowej, niską aktywność strzelecką i brak osiągnięć strzeleckich skarżącego. Należy stwierdzić, że organ Policji prowadząc postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego, nie naruszył prawa, nie naruszył też zasady swobodnej oceny dowodów. Dokonując oceny okoliczności, o których stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wziął pod uwagę wszystkie dowody zebrane w sprawie, przeanalizował je i przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że okoliczności te są niewystarczające dla wydania pozwolenia na broń. Sąd nie dopatrzył się też niedociągnięć czy luk w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nieścisłości uzasadnień skarżonych decyzji polegające na przyjęciu, że skarżący brał udział 4 razy w roku w zawodach klubowych — decyzja I instancji i w strzelaniu wewnątrzklubowym i zawodach sportowych - decyzja II instancji, nie mogą wpłynąć na wynik sprawy. Również zarzut skargi, iż organ Policji naruszył konstytucyjną zasadę równości wobec prawa poprzez wydanie w identycznej sytuacji odmiennego rozstrzygnięcia, nie może zyskać uznania Sądu. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem zindywidualizowanym, co oznacza, że określona jest strona tego postępowania, jego przedmiot i stan faktyczny ściśle związany z tą stroną i jej żądaniem. Tak więc organ, ustalając stan faktyczny w sprawie, zbiera, bada i ocenia dowody związane tylko z tą sprawą i trudno jest oczekiwać, aby rozstrzygając sprawę indywidualną, organ odwoływał się do innych, podobnych spraw już zakończonych wydaniem decyzji. Winien jednak, załatwiając sprawy tego samego rodzaju, przykładać tę samą miarę staranności w postępowaniu dowodowym przez siebie prowadzonym w każdej indywidualnej sprawie mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia tej zasady, a dodatkowo, jak wynika z odpowiedzi na skargę, sprawy przywołane w skardze jako rozstrzygnięte inaczej, niż to miało miejsce w przypadku sprawy rozpatrywanej, nie miały tożsamego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), orzekł jak w sentencji.