III SA 1824/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Rudnicki Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Jarosław Lenard po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2004r. sprawy ze skargi W. S. na z dnia [...] czerwca 2003 r.. nr [...] w przedmiocie: cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) W. S. został uznany za winnego tego, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. w J. oddał pięć strzałów z broni myśliwskiej, z których jeden wpadł do wnętrza budynku mieszkalnego, czym naraził jego mieszkankę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu. Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne określając okres próby na dwa lata oraz orzekł świadczenie pieniężne na rzecz PCK w kwocie 500 zł. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...]na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) cofną W. S. pozwolenie na broń myśliwską. W uzasadnieniu organ administracji przywołując wymieniony wyżej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stwierdza, iż pozwolenie zostało cofnięte ponieważ W. S. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 w/w ustawy. Organ powołuje się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w sprawie [...], ustalający winę W. S. narażenia innych osób, skutkiem posługiwania się przez niego bronią, na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Odwołując się od tej decyzji W. S. zarzucał jej błąd w zastosowanie w stosunku do niego art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 130 § 1 i § 2 kpa przez dalsze zatrzymywanie w depozycie broni pomimo uchylenia uprzednio zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego powoływanie się na art. 15 ust. 1 pkt 2-6 w/w ustawy nie znajduje uzasadnienia, w szczególności powołanie się na pkt 6 tego przepisu, ponieważ skarżący nie został skazany za przestępstwo przemocy lub groźby bezprawnej z użyciem broni. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...]na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Organ administracji uważa, iż oparcie zaskarżonej decyzji organu I instancji między innymi na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadnione. Przepis ten, zdaniem organu, nie zawiera katalogu zamkniętego przestępstw stanowiących podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Należy go odczytywać jako podstawę cofnięcia pozwolenia w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu dającego podstawę do uznania, iż osoba posiadająca broń nie daje rękojmi bezpiecznego jej posiadania i używania. W ocenie organów Policji czyn popełniony przez skarżącego daje podstawę do obaw, iż posiadana broń może zostać użyta niezgodnie z jej przeznaczeniem. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S. wnosił o stwierdzenie nieważności obu decyzji. Zdaniem skarżącego decyzje naruszają art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez dowolną interpretację tych przepisów. Skarżący stwierdza, iż organy Policji budują na dowolnej i hipotetycznej obawie, użycie w przyszłości przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta musi być uzasadniona cechami charakteru osoby oraz jej dotychczasowym postępowaniem, co w ocenie skarżącego nie zostało wykazane. Odnosząc się do swojego zachowania stanowiącego podstawę wydania wyroku karnego, W. S. okreśła go jako lekkomyślność i niedbalstwo, które w jego przekonaniu zazwyczaj kwalifikowane są jako wykroczenie z art. 45 w związku z art 51 ust. 3 pkt 11 ustawy o broni i amunicji i w tym trybie powinien zostać ukarany. Przypadek jednak, jaki miał miejsce w jego sytuacji (jeden z pocisków zrykoszetował wpadając do mieszkania) zakwalifikował to zdarzenie jako przestępstwo, lecz nie powinien on mieć wpływu na ocenę etyczno - moralną skarżącego powodującą cofnięcie pozwolenia na broń. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie III SA 630/99, skarżący wywodzi, iż obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba ją posiadająca popełni występek groźby karalnej przy użyciu broni. Natomiast popełnienie innego czynu karalnego, nawet umyślnego, nie stanowi jeszcze dostatecznej podstawy do cofnięcia pozwolenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ nadto stwierdza, iż umorzenie postępowania karnego przez sąd jest jednoznacznym stwierdzeniem winy oskarżonego, a osoba posiadająca broń powinna w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa, zwłaszcza dotyczących posiadania i posługiwania się bronią. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: - ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zwana u.s.a., - ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), - ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.l pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Ponieważ w przekonaniu Ustawodawcy przepis ten, w szczególności drugą częścią zdania, niezasadnie zawężał krąg osób, które nie powinny posiadać pozwolenia na broń, został on zmieniony przez art. 1 pkt 16 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz.U.03.52.451) zmieniającej ustawę o broni i amunicji z dniem 1 stycznia 2004 r. Obecnie podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zgodnie więc z wykładnią celowościową tego przepisu, należy stwierdzić, iż ocena zachowania się skarżącego, wyrażona w zaskarżonej decyzji, nie odbiegała od intencji Ustawodawcy. Skarżący nie został skazany lecz wyrokiem umarzającym warunkowo postępowanie jego wina został bezsprzecznie stwierdzona. W. S. przyznaje, iż jego zachowanie było lekkomyślne lecz, w jego przekonaniu, strzelanie w osiedlu mieszkaniowym i narażanie osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, nie stanowi takiego ciężkiego przewinienia, które uzasadniałoby pozbawianiem go pozwolenia na broń. Przeprowadzając taki wywód skarżący uważa, iż jego zachowanie, gdyby nie przypadek, że kula wpadła do mieszkania sąsiadki, można by zakwalifikować jako wykroczenie z art. 45 w związku z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela takiego stanowiska skarżącego. Należy stwierdzić, iż W. S. zachował się w sposób naruszający podstawowe zasady obowiązujące posiadacza broni - niedopuszczenie do możliwości powstania szkody u innych osób skutkiem posługiwania się bronią. Zachowanie skarżącego nie wynikło z przypadku albowiem z pełną świadomością urządził strzelanie w śród domów mieszkalnych i tylko szczęśliwemu trafowi zawdzięczać należy nie wystąpienie najgroźniejszego skutku, jakim z dużym prawdopodobieństwem była by utrata życia przez innego człowieka. Tłumaczenie skarżącego, iż kula wpadła do mieszkania tylko dlatego, że zrykoszetowała, nie zmienia faktu sprowokowania własnym działaniem, polegającym na zlekceważeniu obowiązujących go przepisów, możliwości powstania wyjątkowo groźnych skutków. Sąd podziela stanowisko organu administracji wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż dokonując przestrzeliwania broni w miejscu do tego nie przeznaczonym skarżący wykazał lekceważący stosunek do przepisów prawa, narażając życie lub zdrowie innych osób. Zatem należy przyjąć za zasadną ocenę zachowania W. S., wyrażoną w zaskarżonej decyzji, iż kwalifikuje ono skarżącego jako osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), a tym samym cofnięcie pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy nie narusza jej przepisów. Odnosząc się do próby odmiennej kwalifikacji prawnej prezentowanej przez skarżącego należy wskazać, iż zakładając zasadność zastosowania przesłanek z art. 45 ustawy o broni i amunicji to zgodnie z art. 18 ust. 3 pkt. 6 tego aktu normatywnego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) właściwy organ Policji także mógł cofnąć pozwolenie na broń * w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45, czyli użycia broni w celach sportowych lub szkoleniowych poza strzelnicą. Mając powyższe na uwadze Sąd w składzie orzekającym rozpoznając sprawę doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także nie narusza przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z powyższym, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.