III SA 1887/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia WSA Dariusz Dudra, Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Anna Zientara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skarg S. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i leśnym oddala skargi Burmistrz Miasta H. decyzją z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] ustalił skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. w kwocie [...], w tym podatek leśny [...] zł oraz podatek rolny w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto w podatku leśnym lasy o pow. [...] ha fiz. przy stawce 24,47 zł, w podatku rolnym [...] ha przeliczeniowego, stanowiące własność podatnika. Ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano w oparciu o dane z ewidencji gruntów. Kolejną decyzją - z dnia [...] marca 2003 r. , Nr [...] - Burmistrz Miasta H. ustalił Skarżącemu z tytułu współwłasności nieruchomości wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. w kwocie [...] zł, w tym podatek leśny [...] zł oraz podatek rolny w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto w podatku leśnym lasy o pow. [...] przy stawce 24,47 zł, w podatku rolnym [...] ha przeliczeniowego. Skarżący złożył odwołanie od powyższych decyzji wnosząc o ich uchylenie i wskazując zarazem, że grunty rolne nie powinny zostać opodatkowane, albowiem nie są przez niego użytkowane rolniczo ani oddane w dzierżawę, lecz leżą odłogiem. Mając powyższe na uwadze skarżący wystąpił do Urzędu Gminy w H. z wnioskiem o zwolnienie go z podatku rolnego. Po przeprowadzonym w ramach wizji lokalnej komisyjnym obejrzeniu gruntów Urząd Gminy odmówił zwolnienia z podatku argumentując, że uchwała gminna nie przewiduje zwolnienia z podatku w całości z powodu nie uprawniania (odłogowania) ziemi rolnej, przewiduje jedynie możliwość zastosowania ulgi podatkowej, maksymalnie do 30 % wymiaru podatku, na okres do trzech lat. Z treści odwołania skarżącego nie wynikało, aby był on zainteresowany tego rodzaju zwolnieniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. dwoma decyzjami z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] i [...], utrzymało w mocy ww. decyzje organu I instancji, w podstawie prawnej decyzji powołując się na przepisy art. 1 ust. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst. jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 13 § 1 pkt 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji stwierdzono, że jest okolicznością niesporną, że na dzień wydania ww. decyzji Skarżący był właścicielem lub współwłaścicielem wymienionych gruntów rolnych, przy czym zakwestionował decyzje w części dotyczącej ustalonego podatku rolnego (tj. wyłącznie fakt opodatkowania gruntów podatkiem rolnym), nie kwestionując powierzchni gruntów przyjętych przez organ I instancji w oparciu o dane z ewidencji gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 z późn.zm.) pozwoliłyby na całkowite zwolnienie gruntów rolnych skarżącego z opodatkowania podatkiem rolnym. Powołując się na art. 12 ust. 1 pkt 7 tej ustawy wyjaśniono, że przewidziane w ustawie zwolnienie z opodatkowania przewiduje jedynie możliwość częściowego zwolnienia z opodatkowania gruntów gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej. Z akt sprawy wynikało, że Skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o zastosowanie zwolnienia z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, dlatego też organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] czerwca 2003 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji jako sankcjonujących bezprawie i niesprawiedliwość społeczną poprzez przyjęcie, że opodatkowaniu podlega nieprowadzenie działalności gospodarczej – rolnej; zarzucił także sprzeczność postanowienia z innymi aktami prawnymi. W uzasadnieniu skargi Skarżący przyznał, że nie prowadzi żadnej działalności rolniczej, a jego grunty rolne leżą odłogiem. W jego przekonaniu sytuacja ta uzasadnia całkowite zwolnienie go z podatku rolnego i tym motywowane było jego wystąpienie do urzędu gminy z wnioskiem z dnia [...] maja 1999 r. o zwolnienie z podatku rolnego za rok 1999. Z treści skargi wynika również, że Skarżący wiąże rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej ze sprawą rolniczego ubezpieczenia społecznego. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Do użytków rolnych zalicza się grunty orne (§ 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. Nr 38, poz. 454), do których zalicza się z kolei m.in. ugory i odłogi (ust. 1 pkt 1 lit.c załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia). W świetle powołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że ugory i odłogi podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Odmienne przekonanie Skarżącego należy uznać za błędne. Sąd nie podzielił poglądu strony, że w sytuacji odłogowania gruntów i nieprowadzenia żadnej działalności rolniczej podatnikowi przysługuje zwolnienie z podatku rolnego, w tym argumentów, że skoro nie osiąga dochodów z działalności rolniczej, to nie powinien płacić podatków. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają bowiem określone w ustawie grunty stanowiące użytki rolne. Podatek ten jest związany z prawem własności tych nieruchomości, a nie z faktem ich użytkowania (wyrok NSA z dnia 13 lutego 1992 r., SA/Wr 1396/91, POP 1993 nr 2 poz. 32), zaś podnoszona przez skarżącego okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej nie stanowi podstawy do zwolnienia od podatku. W stosunku do Skarżącego mogą mieć zastosowanie przepisy art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy, dotyczące częściowego zwolnienia z opodatkowania gruntów gospodarstw rolnych na których zaprzestano produkcji rolnej. Zastosowanie tego zwolnienia zależy jednak od złożenia przez zainteresowanego wniosku. Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o częściowe zwolnienie go z podatku za rok 2003 r. Zresztą sam Skarżący przyznał w skardze, że nie jest takim rozwiązaniem zainteresowany. Podkreślić również należy, co słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargi, iż poruszane w znacznej części skargi zagadnienia dotyczące renty rolniczej odnoszą się do sporu skarżącego z KRUS-em, nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania i nie podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Ze względu na powyższe, Sąd w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonych decyzji doszedł do przekonania, że odpowiadają one prawu i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.