III SA 1929/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i I. L. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn.akt IIISA 436/01 w sprawie ze skargi K. i I. L. – współwłaścicieli PWHU [...] na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie : zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a Odrzucić skargę 1. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 436/01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę K. i I. L. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Postanowieniem z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt IIISA 3314/02 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek K. L. i I. L. PWHU [...] o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 4 grudnia 2001r., sygn. akt III SA 436/01. 3. Między innymi, pismem z [...] lipca 2003r., [...] sierpnia 2003r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem wyroku z dnia 4 grudnia 2003r., sygn. akt III SA 436/01 Kolejnym pismem z [...] marca 2004 r. skarżący zarzucili m.in., że pełnomocnikiem w ich sprawach nie był radca prawny K. K. oraz że podatnikiem podatku od towarów i usług jest K. L.. Oznacza to zdaniem skarżących, że "skład orzekający poświadczył nieprawdę". W piśmie z [...] marca 2004r. skarżący podając podstawę do wznowienia, tj. art. 272 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazali na środki dowodowe, wcześniej już przesłane do Sądu, które – zdaniem skarżących "nie były wykorzystywane w tych postępowaniach sądowych, pomimo ich złożenia jako dowodu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zostały usunięte (wykradzione) z tych akt sądowych" W kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazanym [...] kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący ponawiając wniosek o wznowienie postępowania sądowego przedłożyli jako załączniki: 1) pismo z dnia [...] sierpnia 1998 r. zawiadamiające Izbę Skarbową w R., że skarżący cofają pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r., 1) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1995 r., 2) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1996 r., 4) zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2000 r. skierowane do [...] Urzędu Skarbowego w R. o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K. K. zawierające informację, że "ewentualne reprezentowanie nas przez radcę prawnego Pana K. K. jest możliwe lecz na podstawie pełnomocnictwa jakiego Mu udzielimy do konkretnej czynności w danej sprawie", 5) skargę do Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r. o spowodowanie by organy podatkowe ([...] Urząd Skarbowy w R.) zaprzestały uznawać radcę prawnego Pana K. K. za naszego pełnomocnika w sprawach podatkowych w tym postępowaniach egzekucyjnych", zawierająca informację, że "o ile będzie reprezentował nas radca prawny Pan K. K. to ewentualnie na podstawie pełnomocnictwa jakie mu udzieliliśmy do konkretnej czynności w danej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Nie można ponownie wystąpić ze skargą o wznowienie postępowania także w przypadku, gdy poprzednia skarga została odrzucona lub wywołane nią postępowanie zostało umorzone. Jest to konsekwencją objęcia instytucją wznowienia postępowania także tych postępowań, które zakończyły się wydaniem prawomocnego postanowienia (Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004). Niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania zachodzi niezależnie od podstaw je uzasadniających i czasu, kiedy one nastąpiły. Dalsze wznowienie nie jest dopuszczalne także wtedy, gdy skarga zostanie złożona przez inny podmiot lub na innych podstawach. Przyczyny nieważności ani właściwe przyczyny restytucyjne nie mogą uzasadnić wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, wydanym na skutek skargi o wznowienie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000r., I CKN 1142/00: OSNC 2001 nr 7 – 8, poz. 108). Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że dalsze wznowienie postępowania jest dopuszczalne zarówno z tej samej przyczyny, jak i z jakiejkolwiek innej (Krzysztof Sobieralski. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Zakamycze 2003, s. 250). Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił, jak w sentencji.