III SA 1930/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, ( del. ), Sędziowie NSA ( del. ) Antoni Hanusz (spr.), As. WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].06.2003r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...].03.2003r. Nr [...] ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2002r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zmieniło decyzję organu I instancji poprzez wykreślenie z podstawy prawnej powołanego w niej przepisu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy tę decyzję. Jak wynika z motywów powyższej decyzji Burmistrz Miasta K. wymierzył stronie skarżącej podatek od nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię gruntu wynoszącego [...]m2. Do podstawy opodatkowania przyjęto dane zaczerpnięte z odnowionej ewidencji gruntów wykonanej na terenie Gminy K. w latach [...] W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji strona zarzuciła zaniżenie podstawy opodatkowania poprzez przyjęcie mniejszej od rzeczywistej powierzchni gruntu. Zdaniem odwołującego jest on właścicielem [...] arów, co wynika z aktu notarialnego i odpisu z księgi wieczystej. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zmieniło decyzję organu I instancji wykreślając z treści podstawy prawnej powołanego w niej błędnie przepisu art. 254 § 1 tejże ustawy. Natomiast w pozostałym zakresie SKO nie znalazło przesłanek do uwzględnienia odwołania i wskazało, że wymiar podatku dokonany został na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów. Wobec tego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. 3. Na powyższą decyzję T. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc w niej o uchylenie decyzji organów obu instancji skarżący zarzucił im naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania w odniesieniu do gruntu. Skarżący powołał się przy tym na treść aktu notarialnego, którym zawarta została umowa kupna nieruchomości oraz odpis z księgi wieczystej. W ten sposób, zdaniem skarżącego, udowodniono, iż jest on właścicielem gruntu o powierzchni [...] arów, a nie [...] m2. 4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, ponieważ jej zarzuty uznało za bezzasadne i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. 5. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, iż decyzja ta, wbrew zarzutom skargi, nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie. Skarga nie zasługuje więc na uwzględnienie. W świetle zgromadzonych w sprawie akt wynika bezspornie, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie danych zawartych w ewidencji podatkowej nieruchomości. Dane tam zawarte stanowią zgodnie z treścią art. 7a ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych podstawę dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości. Ewidencji tej, jako dokumentowi urzędowemu towarzyszy domniemanie prawne zgodności, a więc prawdziwości danych w niej zawartych. Dopóki zatem we właściwym trybie postępowania administracyjnego nie zostaną dokonane zmiany danych w niej zawartych, dopóty stanowić one będą legalną podstawę służącą wymiarowi podatku od nieruchomości. Zmiany danych nie odpowiadających stanowi rzeczywistemu, a przez to obalenie domniemania wiarygodności danych podatkowej ewidencji nieruchomości, domagać się może strona postępowania podatkowego, która ma w tym interes prawny. Jak wynika z akt sprawy strona nie uczyniła tego dotychczas w sposób skuteczny. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż Sąd nie dopatrzył się ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). s. A. Hanusz s. G. Krzymień s. E. Radziszewska - Krupa