III SA 2258/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2002r., 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. T. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2002r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2002r. cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. 1. Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu [...] grudnia 2001r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, mające na celu cofnięcie Panu M. T. pozwolenie na broń myśliwską. Jako podstawę wszczęcia postępowania powołał fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem Sądu – sygn. akt sprawy [...] za przestępstwo z art. 263 §2 k.k. tj. przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu, na karę [...] miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na [...] lata. Efektem powyższego było wydanie w dniu [...] marca 2002r. decyzji cofającej stronie przedmiotowe pozwolenie, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. 2. W którym (...) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń osobie, której broń wydano w przypadku gdy została ona skazana prawomocnym wyrokiem sądu w szczególności za przestępstwo z użyciem przemocy bądź groźby bezprawnej co nie oznacza, że nie dotyczy innych kategorii przestępstw, między innymi przeciwko porządkowi publicznemu – co miał miejsce w przypadku strony. Organ uznał, iż podniesione przez skarżącego okoliczności, iż wprawdzie posiadał broń bez wymaganego zezwolenia, jednakże sądził, że jest to atrapa broni, a nie jak wykazały badania specjalistyczne jest bronią palną wyprodukowaną po 1850r., w związku z czym na jej posiadanie wymagane jest pozwolenie, w żaden sposób nie usprawiedliwiają jego zachowania tym bardziej, iż jako posiadacz tak wyjątkowego uprawnienia, jakim jest indywidualne pozwolenie na broń, winien w sposób szczególny przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. W chwili nabycia wspomnianej jednostki broni strona winna zgłosić jej posiadanie organom Policji, które są władne w kwestii wyjaśnienia jej pochodzenia oraz określenia daty jej produkcji. Wyjaśnienia strony zawarte w aktach sprawy, dotyczące nieprzydatności broni jest jedynie jej subiektywnym odczuciem. Zdaniem organu przepisy ustawy o broni i amunicji nakładają na osobę posiadającą pozwolenie na broń określone obowiązki. Ustalają tez zasady, do których strona winna się stosować. Naruszenie powyższych przepisów może skutkować w konsekwencji pozbawieniem strony uprawnień do posiadania broni. Pan M. T. jako długoletni posiadacz broni, winien mieć tego świadomość. W skardze do Sądu Pan M. T. domagał się uchylenia powyższej decyzji, gdyż w jego ocenie organ dokonał nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do jego osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do podniesionego zarzutu wskazał, iż poza sporem jest fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 263 §2 k.k., tj. za nielegalne posiadanie broni palnej oraz, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji KGP pozostawał osobą karaną. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano tego wprost, to nie ulega wątpliwości, że skarżący został przez organ odwoławczy zaliczony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Wobec skarżącego organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, powziął obawę wymienioną w tym przepisie. Z zaskarżonej decyzji wynika, że zdaniem Komendanta Głównego Policji postępowanie posiadacza pozwolenia na broń naruszające jego pełną wiarygodność – konkretnie zaś popełnienie czynu karalnego określonego w art. 263 §2 k.k. – uzasadnia obawę wymieniona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W rezultacie, skoro organ pierwszej instancji negatywnie ocenił skarżącego wedle tego założenia, to z kolei był prawnie związany co do rozstrzygnięcia akceptującego w trybie odwoławczym cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Dokonując oceny czy popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 263 §1 k.k. pozwala na przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu tego przestępstwa. Skarżący odwołując się do ustaleń dokonanych w postępowaniu, podnosił, iż w jego ocenie posiadał atrapę pistoletu i dopiero z dopuszczonej ekspertyzy Instytutu Kryminalistyki KGP wynikało, iż jest to broń wyprodukowana po 1853r., na której posiadanie pozwolenia nie posiadał. Okoliczności w jaki sposób wszedł w posiadanie broni oraz jaka to była broń nie mogą być pominięte w toku dokonywania oceny czy popełnione przez skarżącego przestępstwo może wskazywać na istnienie zagrożenia o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ uznał, iż skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy a mianowicie osobą co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę powyższą organ powziął w oparciu, co wynika z treści decyzji, z faktu iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo z art. 263 §2 k.k. tj. za nielegalne posiadanie broni palnej i w dacie wydania zaskarżonej decyzji był osobą karaną. Organ się nie ustosunkował do okoliczności wejścia w posiadanie broni przez sprawcę, mimo iż skarżący powoływał te okoliczności już w odwołaniu od decyzji I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2001r. sygn. akt III SA 866/02 trafnie podniósł, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Reasumując powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 §1, 80 i 107 §3 k.p.a. i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.