III SA 2273/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) W. Kubiak, Sędziowie WSA H. Kamińska (spr.), Asesor Sądowy J. Sokołowska, Protokolant A. Zientara, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę a.z. III SA 2273/03 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2003r. Nr [...]odmawiającą M. R. umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1999,2000 i 2001, od nieruchomości położonej w miejscowości K. w kwocie [...] zł I i II rata za 2001r. oraz nieruchomości położonej w miejscowości Krajkowo stanowiącej współwłasność z małż. E. i M. G. w kwocie [...] zł za lata 1999 i 2000. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organy podatkowe obu instancji rozważyły sprawę w świetle przesłanek z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej i doszły do przekonania, że sytuacja osobista i materialna podatnika opisana w decyzji nie uzasadnia udzielenie mu ulgi płatniczej w postaci umorzenia zaległości podatkowych. M. R. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o pozytywne rozpatrzenie skargi. Wyjaśnił, iż nie przedstawił organowi pierwszej instancji dokumentów potwierdzających jego złą sytuację materialną z powodu złego stanu zdrowia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) będący materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi, że w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, na wniosek podatnika, umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Z powyższego sformułowania wynika, iż decyzje podejmowane na podstawie wskazanego przepisu są decyzjami podejmowanymi w ramach uznania administracyjnego i to uznania pełnego: " organ ... może -. Oznacza to, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygniecie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była mowa wyżej. Jeżeli organ administracji stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, wynikające z art. 67 Ordynacji podatkowej tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny, przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona tylko w razie stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O tego rodzaju naruszeniach możnaby mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy lub dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Opisane uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Z zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wynika, że organy obu instancji dokonały oceny okoliczności uzasadniających, zdaniem podatnika, umorzenie zaległości podatkowych. Organy podatkowe w sposób wyczerpujący uzasadniły, dlaczego nie uznały argumentów skarżącego, w szczególności wskazując, iż jego sytuacja ekonomiczna - nieruchomość położona w centrum P. wraz ze sklepem oraz działki w K. , a w stosunku do współwłaścicieli jednej z nieruchomości Państwa G. - dochody z pracy, zatrudnienie w szkole Pani E. G. - pozwalają na uiszczenie zaległego podatku. Dołożyły należytej staranności, jeżeli chodzi o ustalenie możliwości finansowych skarżącego, wypełniając tym samym dyspozycję art. 122 Ordynacji podatkowej, który to przepis nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zarówno ocena okoliczności sprawy, jak i jej rozstrzygnięcie mieszczą się w granicach uznania administracyjnego zakreślonych w powołanym przepisie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, nie przekroczyły także granic prawa do swobodnej oceny dowodów zapisanego w art. 191 tej ustawy. Stosowanie ulg płatniczych w postaci umorzenia zaległości podatkowych stanowi zawsze wyłom w zasadzie powszechności opodatkowania i równego traktowania podmiotów. Z tego powodu winno mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych, szczególnych na takie skarżący nie powoływał się. Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek oddalić skargę.