III SA 2319/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), asesor sądowy WSA Sylwester Golec, Sędziowie WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Grażyna Cikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych oddala skargę ic Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął wobec S. D. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z [...].03.2001r. oraz [...].03.2001r. obejmujących zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1997-1999. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano trzykrotnego zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Pismem z dnia 25.02.2003r. S. D. złożyła skargę na czynności egzekucyjne zarzucając "łamanie prawa przez pracowników organu rentowego i organów podatkowych". Zdaniem strony organ rentowy dokonuje potrąceń jej renty zagranicznej w sposób naruszający prawo za zezwoleniem organu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...].06.2003r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. oddalił skargę z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie Minister Finansów postanowieniem z dnia [...].08.2003r. utrzymał je w mocy. W skardze na powyższe postanowienie S. D. wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia wydanego w I instancji jako sprzecznych z treścią jej żądania i przepisem art. 25 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze podniesiono, że skarżąca wniosła swą skargę w dniu 25.02.2003r. do Ministra na podstawie art. 25 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po wyczerpaniu środków interwencji w organie rentowym, organie egzekucyjnym i u Dyrektora Izby Skarbowej, które okazały się bezskutecznymi w zakresie przestrzegania zasad ustawowych przy egzekucyjnym potrącaniu ze świadczenia otrzymywanego przez skarżącą z ZUS uzupełniającego rentę zagraniczną do najniższej emerytury krajowej. Dyrektor Izby Skarbowej odpowiedź z dnia [...].02.2003r. na ponownie zgłoszoną przez skarżącą skargę przesłał do wiadomości Ministrowi Finansów, a na zastrzeżenie skarżącej co do treści odpowiedzi w dniu [...].03.2003r. poinformował skarżącą, że brak jest podstaw do ponownego rozstrzygania w tej sprawie. Na skutek interwencji skarżącej o przyśpieszenie załatwienia skargi Ministerstwo Finansów skargę skierowaną do Ministra pismem z dnia 10.06.2003r. przekazało do dalszych czynności Izbie Skarbowej, przy czym na nic zdał się protest skarżącej z dnia 10.06.2003r. Skarżąca otrzymała postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawiające rozpatrzenia skargi wobec uchybienia terminu do jej wniesienia (a nie jak podano w postanowieniu Ministra oddalające skargę). Skarżąca akcentuje, że w zażaleniu z dnia 2.07.2003r. przytoczyła konkretne zarzuty na postanowienie wskazując konkretnie, iż chodzi o łamanie prawa przez organ rentowy przy dokonywaniu potrącenia egzekucyjnego (jego wysokości), przy pełnej aprobacie organu egzekucyjnego. Tymczasem w postanowieniu Ministra Finansów brak jest nawet wzmianki o treści zarzutów. Organ ten traktuje skargę i zażalenie jako skargę z art. 54 ustawy egzekucyjnej, chociaż od samego początku skarżąca domagała się spowodowania przestrzegania przez organ rentowy prawa w zakresie wysokości dokonywanych potrąceń egzekucyjnych z wypłacanego świadczenia. Odpowiadając na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przedłożonych sądowi akt rozpatrywanej sprawy wynika, ponad wszelką wątpliwość, że pismem z dnia 25.02.2003r. skarżąca jako zobowiązana złożyła skargę na czynności organu egzekucyjnego, podnosząc okoliczność łamania prawa przez pracowników organu rentowego i organów podatkowych. W skardze tej wskazano, że organ rentowy dokonuje potrąceń z renty zagranicznej w sposób naruszający prawo za przyzwoleniem organu egzekucyjnego. Nie ulega też wątpliwości, że w piśmie z dnia 25.02.2003r. skarżąca wyraźnie domagała się rozpoznania sprawy na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeżeli zaś uwzględnić, że w świetle znowelizowanego z dniem 30.11.2001r. przepisu art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skargę na czynności egzekucyjne można wnieść w terminie 14 dni od dnia dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej, a w odniesieniu do czynności egzekucyjnych dokonanych przed dniem wejścia w życie tej noweli w terminie 14 dni od tej daty (30.11.2001r.) - to orzekające organy obu instancji miały podstawę prawną do uznania, że skarga jako wniesiona po terminie nie mogła być rozpatrywana merytorycznie. Rozstrzygnięcie takie zgodne bowiem jest z przepisem art. 12 pkt 3 ustawy z dnia 6.09.2001r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1386). Za bezpodstawny uznać też trzeba zarzut skarżącej dotyczący naruszenia w wydanych w jej sprawie postanowieniach przepisu art. 25 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowiąc, że minister właściwy do spraw finansów publicznych sprawuje nadzór i kontrolę przestrzegania w toku czynności egzekucyjnych przepisów ustawy przez wierzycieli i organy egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych nie może bowiem stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięć w przedmiocie skarg na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora, o których mowa w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak już zaś wyżej wskazano, w skardze z dnia 25.02.2003r. skarżąca wyraźnie wskazała właśnie przepis art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako podstawę swych żądań. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.