III SA 2362/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Bogdan Lubiński (spr.), Sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędzia NSA (del.) Jerzy Rypina, Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o podatku od towarów i usług - oddala skargę - Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...].01.2002r. uzupełnionym pismem z dnia [...].02.2002r. R. G. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].12.1998r. nr [...] oraz z dnia [...].04.2000r. nr [...]. Decyzją z dnia [...].04.2002r. nr [...]Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznych Urzędu Skarbowego w L. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...].07.2002r. Nr [...] wydaną na podstawie art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.). po rozpatrzeniu odwołania R. G. od ww. decyzji Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. , którą odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].12.1998r. nr [...] oraz z dnia [...].04.2000r. nr [...]- Minister Finansów utrzymał w mocy. W jej uzasadnieniu stwierdził, że stosownie do postanowień art. 249 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Decyzja ostateczna Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].12.1998r. [...] została doręczona adresatowi [...].01.1999r. Decyzja ostateczna Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].04.2000r. nr [...]została doręczona adresatowi [...].05.2000r. Wniosek z dnia [...].01.2002r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wpłynął do Urzędu Skarbowego w dniu [...].01.2002r. W związku z tym, że nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej, Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. prawidłowo odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].12.1998r. nr [...] oraz z dnia [...].04.2000r. nr [...]. Jednocześnie Minister dodał, że niezrozumiały jest, podniesiony przez stronę w odwołaniu, zarzut wadliwego sklasyfikowania przez Izbę Skarbową żądania skarżącego, jako wniosku o stwierdzenie nieważności. W piśmie z dnia [...].02.2002r. R. G. wyraźnie sprecyzował, że wnosi o stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].12.1993r nr [...]oraz z dnia [...].04.2000r. nr [...]. Ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji oraz zmiana decyzji to dwa odrębne tryby wzruszenia decyzji ostatecznych, Izba Skarbowa wydała dwie odrębne decyzje. W złożonej skardze na wymienioną decyzję, skarżący wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania i opisując dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego stwierdził, że zaskarżone decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazując na treść tego przepisu stwierdził, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia - jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. Żaden z organów do których się odwoływał nie dokonał oceny, czy w sprawie zachodzi interes publiczny lub ważny interes podatnika. Nie dokonał tego również Minister Finansów, który podobnie jak Izba Skarbowa w S. naruszył przepisy procedury wskazane w złożonym odwołaniu tj. art.120, art.121, art.122 w zw. z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i pominięcie okoliczności wskazanych przez skarżącego oraz naruszył art. 210 tej ustawy poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego w zaskarżonej decyzji. Dodał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. nr 140, poz. 939r. z późniejszymi zmianami) kierując się założeniami polityki pieniężnej Rada Polityki Pieniężnej w szczególności ustala wysokość stóp procentowych NBP. W tym znaczeniu bezpodstawne jest również obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2002 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych ( M.P. nr 7 poz. 137). Zgodnie z art. 257 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie nie ma zastosowania termin zawity przewidziany w art. 256 § 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarżący w swoim żądaniu z dnia [...] lutego 2002r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji oraz o zmianę decyzji Urzędu Skarbowego w L. z [...] grudnia 1998r. i [...] kwietnia 2000r. Wniosek ten stanowił podstawę do wszczęcia dwóch odrębnych postępowań, które znalazły swój wyraz w wydanych decyzjach przez Urząd Skarbowy z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] – na podstawie art. 256 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji – oraz także z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...]odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego, a które zostało utrzymane w mocy przez decyzję Izby Skarbowej stanowiącą przedmiot kontroli Sądu. Oznacza powyższe, że decyzje wydane w trybie art. 256 § 1 i 3 nie mogą być brane pod uwagę w rozpatrywanej sprawie. Przechodząc do przyczyny, która stanowiła podstawę do oddalenia skargi należy stwierdzić, że art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrywania sprawy stanowił, że upływ rocznego terminu od dnia doręczenia decyzji skutkował niedopuszczalnością wszczęcia postępowania. Ta negatywna przesłanka wszczęcia postępowania jaką był jednoroczny termin przedawnienia, który jest terminem przedawniającym powoduje, że wygasa możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zatem odmowa wszczęcia postępowania, które w świetle zgromadzonych materiałów oraz art. 249 Ordynacji podatkowej spowodowało odmowę rozpatrzenia żądania. Oznacza powyższe, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120, 121, 122, 187 § 1 i 210 Ordynacji podatkowej należało uznać za bezpodstawne. Mając powyższe na uwadze po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.