III SA 2562/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004r. sprawy ze skargi K.B. na z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku [...], wydaną z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. cofnięte zostało K. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na toczące się przeciwko K. B. postępowanie przygotowawcze, prowadzone przez Komendę Miejską Policji w S., w trakcie którego przedstawione mu zostały zarzuty popełnienia przestępstw: 1) z art. 13§1 kk w związku z art. 282 kk, 2) z art. 158§1 kk i art. 13§1 kk w związku z art. 282 kk przy zastosowaniu art. 11§2 kk, 3) z art.75a ust.1 ustawy o łączności z dnia 23 listopada 1990 roku, 4) z art. 280§2 kk w związku z art.275§1 kk w związku z art. 158§1 kk przy zastosowaniu art. 11§2 kk, 5) z art. 278§1 kk. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu I instancji zaistniały podstawy do cofnięcia K. B. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej albowiem art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z poźn. zm.) obliguje właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Treść zarzutów przedstawionych K. B. wskazuje na to, że jest on podejrzany o popełnienie przestępstw z użyciem groźby bezprawnej i przemocy, dlatego też w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki do wydania decyzji cofającej posiadanie pozwolenia na broń palną sportową. Od decyzji z dnia [...] czerwca 2002 roku [...] K. B. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, domagając się zawieszenia postępowania do czasu wydania wyroku w sprawie karnej przez Sąd. Podniósł, iż został oskarżony bezpodstawnie o popełnienie przestępstw, których w rzeczywistości się nie dopuścił. Potwierdzeniem tego jest okoliczność, iż Sąd uchylił zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Decyzja Policji cofająca pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej jest dla niego krzywdząca, wydana pochopnie i z góry jego osadzająca. Po rozpoznaniu tego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku, [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest uzasadnienia do wydania postanowienia w trybie art. 97§1 kpa. Według jego oceny, organ I instancji przeprowadził wnikliwe postępowanie, czego dowodzą zgromadzone w aktach materiały dowodowe, m. in. protokoły przesłuchania świadków, protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztu, postanowienie dotyczące uchylenia tymczasowego aresztu. Uwzględniając powyższe Komendant Główny Policji uznał, że występują przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) Od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2002 roku [...] K. B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa tak formalnego, jak i materialnego przez przyjęcie, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z prawem. Podniósł, iż broń palna sportowa została przez niego złożona do depozytu, a zatem dowolnym jest twierdzenie organu II instancji, że może być ona użyta sprzecznie z interesem Państwa. Zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji oparł się tylko na niektórych dowodach ze sprawy. Nie uwzględnił tego, iż tymczasowe aresztowanie zostało wobec niego uchylone oraz, że przedstawione zarzuty nie mają żadnego związku z bronią. Skarżący nie był dotychczas karany oraz nie przyznał się do pozostawionych mu zarzutów. Obecnie akt oskarżenia został przesłany do Sądu i dopóki postępowanie karne przed Sądem nie skończy się wyrokiem skazującym, korzysta on z domniemania niewinności. Jego zdaniem, istnieje możliwość zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej, o co również wnosi. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wskazanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie, - ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zwana usa, - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwana psa, - Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) zwana pwup. Jednocześnie uchylona została Ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), która obowiązywała w momencie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97§1 pwup sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma, więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie psa. Zgodnie z art. 1§1 usa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Po rozpoznaniu sprawy, mając powyższe przepisy na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę K. B. za niezasadną, albowiem wskazana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Organu I instancji są zgodne z prawem materialnym i przepisami postępowania. W myśl art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz.549 z późn. zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 2-6. Z kolei art. 15 ust.1 pkt.6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak, więc właściwy organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli wobec osoby, która takie pozwolenie uzyskała istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Interpretacja przepisu art. 18 ust.1 pkt2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ( Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) wskazuje, że samo wszczęcie postępowania o popełnienie przestępstw z użyciem przemocy i groźby bezprawnej obliguje właściwy organ policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, wobec której wszczęto postępowanie karne, przy czym organ policji nie jest w tym przypadku właściwy do badania zasadności postawionych zarzutów podejrzanemu, albowiem należy to do kompetencji organów ścigania, prokuratury i sądów. Bezsporne jest w sprawie, że K. B. przedstawione zostały zarzuty popełnienia przestępstw z użyciem groźby bezprawnej i przemocy, dlatego też istniała podstawa prawna do cofnięcia mu pozwolenia na posiadaną broń sportową, przy czym organy policji nie były zobowiązane wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W tym stanie rzeczy decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, dlatego też skargę K. B. Sąd oddalił w oparciu o art. 151 psa.