III SA 2619/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Niezgódka-Medek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.), która obowiązywała w momencie wnoszenia skargi przez p. A. F. dnia 30 września 2002 r., skargę można wnieść było po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba że skargę wnosił prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Obecnie podobny wymóg wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarżąca tego wymogu nie dochowała. Wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, który wydał tę decyzję p. A. F. takiego wniosku nie złożyła, co zresztą podnosi w odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, postulując jej odrzucenie. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarga z uwagi na wniesienie jej przed wyczerpaniem środków zaskarżenia była niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U> Nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlegała odrzuceniu.