III SA 2836/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Jan Rudowski, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. spraw ze skarg T.S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... sierpnia 2003 r. Nr ... w przedmiocie podatku od środków transportowych -oddala skargi- Zaskarżonymi decyzjami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta W. z dnia ... maja 2003 r. o numerach-odpowiednio- ..., ..., ... oraz ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za pojazdy o numerach : ..., ..., ..., ... oraz wysokość odsetek za zwłokę za wskazane w nich okresy. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przepisy art. 9 ust. 3 i art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) oraz wydane z mocy tej ustawy (tj. art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1) Uchwały Rady W. nie przewidywały zastosowania zwolnień lub obniżek w podatku od środków transportowych zarejestrowanych jako zabytkowe. Wchodzące w skład posiadanej przez skarżącego kolekcji pojazdów zabytkowych głównie zbiorowej komunikacji miejskiej pojazdy o numerach rej. ..., ..., ... zarejestrowane zostały jako autobusy zabytkowe o ilości miejsc odpowiednio : 10, 53 i 10, zaś pojazd o nr rej. ... jako ... o dopuszczalnej ładowności 4000. Przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojazdy tak sklasyfikowane, w świetle obowiązujących przepisów, nie były zwolnione z podatku od środków transportowych. Zgodnie z art. 8 powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały samochody ciężarowe o ładowności od 2 ton, ciągniki sidłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o ładowności powyżej 5 ton oraz autobusy. Uchwały Rady W. z lat 2000, 2001 i 2002, będące aktami prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na terenie działania danej gminy, przewidywały zwolnienie od podatku od środków transportowych wyłącznie : środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne oraz - pod warunkiem wzajemności – środki transportowe w posiadaniu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji zagranicznych korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych oraz członków ich personelu, jak również innych osób zrównanych z nimi, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca stałego zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Organ odwoławczy podniósł, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu ciąży na właścicielu określonego środka niezależnie od tego, czy używa on pojazdu czy też nie, zaś w świetle art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądy Administracyjnego na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zakwestionował naliczanie podatku od środków transportowych od posiadanych przez niego pojazdów zabytkowych według zasad przewidzianych wyłącznie, jego zdaniem, dla pojazdów współczesnych. Wskazał, że w art. 12 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawodawca podał sugerowane stawki podatku i zwolnień na typowe pojazdy, zalecając równocześnie radom gminy wprowadzanie innych zwolnień. Podkreślił, że nawet obwieszczenie Marszałka Sejmu z dnia 31 października 2001r. w sprawie jednolitego tekstu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, upoważniające gminy do wprowadzania innych zwolnień lub stawek podatku, uwzględniających np. rodzaj środka transportu, nie spowodowało, że Rada W. czy Rada W. podjęły stosowne rozstrzygnięcia w swoich uchwałach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest zasadność opodatkowania podatkiem od środków transportowych w 2000, 2001 i 2002 r. pojazdów zaklasyfikowanych w dowodzie rejestracyjnym jako pojazdy zabytkowe. Podatek od środków transportowych jest daniną o charakterze publicznym i powszechnym. Przepis art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 2001 r. o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiący, że opodatkowaniem podatkiem od środków transportowych podlegają m.in. autobusy jest jasny i nie wymaga interpretacji. Rady gminy na mocy ust. 4 art. 12 powołanej ustawy i warunkach tam określonych, zostały upoważnione do wprowadzenia innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1. Przepisy wskazanej wyżej ustawy oraz wydane na mocy tej ustawy Uchwały Rady W. nie przewidywały w okresie objętym decyzją organów administracyjnych zwolnień lub obniżek w podatku od środków transportowych zarejestrowanych jako zabytkowe. Obowiązek podatkowy dotyczył pojazdów wymienionych w art. 8 ustawy, co oznaczało, że dotyczył również pojazdów zabytkowych. Dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r. na mocy art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84) pojazdy zabytkowe w rozumieniu przepisów ustawy o ruchu drogowym, zostały zwolnione od podatku od środków transportowych. Argumentacja skarżącego zmierzała do dowiedzenia, że w realiach rozpoznawanej sprawy obowiązek podatkowy w ogóle nie dotyczył pojazdów zabytkowych. W takiej sytuacji należałoby postawić pytanie o celowość wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2003r., w ramach nowelizacji ustawy, wyraźnego zwolnienia w art. 12 ust. 1 pkt 5. Gdyby przyjąć prezentowane przez skarżącego stanowisko za słuszne, wprowadzenie zwolnienia z art. 12 ust. 1 pkt 5 należałoby uznać za bezprzedmiotowe, przeczące racjonalności i celowości działań prawodawcy. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało postanowić jak w sentencji.