III SA 2943/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Jan Rudowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia [...] września 2003 r. Sygn. akt III SA 3122/01 w przedmiocie : Wniosek odmowy zwrotu nadpłaty w opłacie skarbowej p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o wznowienie postępowania sądowego We wniosku z dnia 16 września 2003 r. /data wpływu do Sądu 21 października 2003r./ M. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2003r. Sygn. akt III SA 3122/01. W uzasadnieniu wniosku przytoczono argumentację, iż skarga oparta na tych samych przesłankach została uwzględniona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2003 r. Sygn. akt III SA 3227/01. Ponadto powołując się na orzecznictwo Trybunatu Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, iż przyjętą w rozpoznawanej sprawie wykładnię obowiązujących przepisów należało uznać za błędną. W sprawie zwrotu nienależnie pobranej w 1997 r. opłaty skarbowej zastosowanie miały przepisy art. 72 - 77 ustawy 2 dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa/Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, a nie przyjął Sąd wyroku z dnia 3 września 2003 r. Sygn. akt III SA 3122/01 przepisy art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych/Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm./ w związku z art. 330 Ordynacji podatkowej. Argumentacja ta ponownie została przytoczona w kolejnym wniosku skierowanym w tej samej sprawie z dnia 23 października 2003 r./wpływ do Sądu 31 październik 2003 r/. Do tego wniosku dołączono wyrok Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r. Sygn. akt K 70/01 /publ. sentencji wyroku Dz. U, Nr 170, poz. 1660/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wznowione postępowanie na wniosek uczestnika postępowania na podstawie art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi/Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Instytucja wznowienia postępowania sądowego polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem co do istoty sprawy, jeżeli występują oznaczone w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyczyny. Ustawa, o której mowa dopuszcza wznowienie postępowania z dwóch przyczyn, a mianowicie z przyczyn nieważności wymienionych w art. 271 oraz właściwych przyczyn restytucyjnych art. 273. Podstawą do wznowienia postępowania jest również pozbawienie mocy obowiązującej aktu normatywnego, na podstawie którego wydany został wyrok orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego – art. 272. Wznowienie postępowania jest dopuszczalne tylko z wymienionych w ustawie wyczerpująco przyczyn i nie może być oparte na żadnej innej przyczynie. Po wpłynięciu do Sądu skarga o wznowienie podlega badaniu z punktu widzenia zachowania wymagań formalnych, a następnie jeżeli odpowiada ona warunkom formalnym, podlega badaniu wstępnemu przewidzianemu w art. 280 § l ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności konieczne jest zbadanie, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy badaniu podstawy wznowienia Sąd ogranicza się do ustalenia, czy podstawa przytoczona we wniosku odpowiada którejkolwiek z podstaw wymienionych w powołanych przepisach art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy. W razie stwierdzenia, że skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna ze względu na nieprzytoczenie ustawowej podstawy wznowienia lub niezachowanie terminu. Sąd skargę odrzuca na podstawie art. 280 § 1 ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżący nie wskazał innego prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Powołany w skardze o wznowienie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2003 r. Sygn. akt III SA 3227/01 dotyczył sprawy rozstrzygniętej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...]. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie była decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] października 2001 r. Nr [...]. Nie zachodziła zatem sytuacja, w której w tej samej sprawie doszło do wykrycia innego prawomocnego orzeczenia. Powołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2003 r. sygn. akt III SA 3227/01 dotyczył innej sprawy i wiązał Sąd oraz organy podatkowe wyłącznie w sprawie, której dotyczył. Podobnie inne orzeczenia zapadłe w indywidualnych sprawach przed Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, na które powołał się skarżący wiązały w tych sprawach. Poglądy prawne wyrażone w tych orzeczeniach nie są natomiast okolicznościami faktycznymi ani środkami dowodowymi, o których mowa w art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawy do wznowienia postępowania nie mógł również stanowić powołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r. Sygn. akt K 20/02. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 160 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 260 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w części ograniczającej odszkodowania za niezgodne z prawem działania organu władzy publicznej do rzeczywistej szkody. Przepisy, o których niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny , nie były podstawą do wydania decyzji przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, a tym samym nie podlegały ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na kwestię tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 września 2003 r. Sygn. akt III SA 3122/01. Z przytoczonych wyżej względów skargę odrzucono na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 160 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.