III SA 3014/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M.O. Z. N. "S" Region M. nr [...] na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] września 2003r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do publicznego obrotu akcji spółki B. postanawia odrzucić skargę Dnia 30 października 2003r. związek zawodowy - M. O. Z. N. "S." Region M. nr [...] wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd /dalej zwanej Komisją/ z dnia [...] września 2003r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do publicznego obrotu akcji spółki B./Bank A./ wnosząc o uchylenie i wstrzymanie wykonania tej decyzji. Jako podstawę prawną swej skargi skarżąca podała art. 63 Konstytucji RP, art. 31 KPA oraz 22 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 z 1995r. poz. 368 z późn. zmianami/. W uzasadnieniu skargi postawiła zaskarżonej decyzji szereg zarzutów merytorycznych kwestionując zasadność dopuszczenia akcji do publicznego obrotu. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] września 2003r. Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd odmówił M. O. Z. N. "S" Region M. nr [...] dopuszczenia do udziału w postępowaniu z wniosku spółki B. o wyrażenie zgody na wprowadzenie akcji do publicznego obrotu papierami wartościowymi. Postanowienie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego a następnie po zmianie organizacji sądownictwa administracyjnego przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. WSA prawomocnym postanowieniem z dnia 5 listopada 2004r. sygn.akt 6 III SA 3013/03 odrzucił skargę. W chwili obecnej jest więc przesądzone, że skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego. Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art.13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na postanowienie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, której siedziba znajduje się w Warszawie, sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a. W sporządzonej 6 maja 2004r. odpowiedzi na skargę Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wnosiła o jej odrzucenie podnosząc, iż organizacja społeczna, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. nie jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W toku postępowania sądowego skarżąca wniosła o ukaranie grzywną Komisji z powodu nieprzedstawienia Sądowi akt administracyjnych dotyczących dopuszczenia do obrotu akcji spółki B. Wniosek ten został prawomocnie oddalony postanowieniem VI SA/Wa 2007/04. Spółka B. wnosiła o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak ustanowiona kontrola jest ograniczona ramami ustanowionymi precyzyjnie przez przepisy cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a. W art. 3 p.p.s.a. ustanawia zakres przedmiotowy kontroli sądowej działalności administracji publicznej, zaś w dalszych przepisach formułuje inne warunki dopuszczalności przeprowadzania tej kontroli wskazując m.in. podmioty uprawnione do jej inicjowania, terminy w jakich można to czynić a także procedury, które muszą poprzedzić wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Według obowiązującego od 1 stycznia 2004r. art. 50 § 1 p.p.s.a., który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 97 § 1 cytowanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organizacja społeczna może wnieść skargę do sądu administracyjnego w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oba wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, aby organizacja społeczna miała legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak któregokolwiek ze wskazanych warunków sprawia, że organizacja społeczna nie jest uprawniona do wniesienia skargi. W sprawie niniejszej jest niesporne między stronami, że skarżąca organizacja społeczna nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, a kwestia jej niedopuszczenia do udziału w tym postępowaniu została prawomocnie przesądzona. Brak więc jednego z koniecznych warunków uprawniających skarżącą do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy badanie istnienia drugiego warunku lub też badanie zarzutów merytorycznych skierowanych do zaskarżonej decyzji jest zbędne, bowiem sama skarga jest niedopuszczalna. Sąd stanął na stanowisku, że posiadając akta składające się ze skargi i odpowiedzi na skargę oraz akta administracyjne i sądowe, z których wynika, że prawomocne i ostateczne jest postanowienie Komisji o niedopuszczeniu skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym, może wydać rozstrzygnięcie procesowe w sprawie. Z posiadanych przez Sąd akt wynika okoliczność, że skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, w którym zapadła zaskarżona do Sądu decyzja i nie zachodzi konieczność merytorycznego badania akt dotyczących wydania zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej skarżący dla otwarcia sobie możliwości zainicjowania kontroli sądowo-administracyjnej decyzji administracyjnej powinien być uczestnikiem postępowania administracyjnego, a ponieważ w nim nie uczestniczył, wniesienie przez niego skargi jest niedopuszczalne i wniesiona skarga musiała zostać odrzucona. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 p.6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji .