III SA 3074/02

Dnia 29 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 roku sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę 6 III SA 3074/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 20 i art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U.Nr 53, poz. 549/ cofnął S. L. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podniósł, że w toku postępowania administracyjnego ustalone zostało, iż toczy się przeciwko S. L. postępowanie karne z art. 158 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 190 § 1 kk i art. 226 § 1 kk. W ocenie organu charakter zarzucanych czynów budzi uzasadnioną obawę, iż dalsze posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń jeżeli osoba, która je uzyskała należy do osób wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Po rozpatrzeniu odwołania S. L. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał decyzję organu I instancji za w pełni uzasadnioną. Obawa organu znajduje uzasadnienie w bogatej dokumentacji faktograficznej sposobu życia i zachowania skarżącego. Związek przyczynowy między obawą o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji a zachowaniem S. L. jest bezsporny co daje podstawę do cofnięcia mu pozwolenia na broń myśliwską. Na decyzję Komendanta Głównego Policji skargę złożył S. L. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że Postępowanie karne zostało wszczęte na podstawie fałszywego oświadczenia Policji z Komisariatu w K.. W policji istnieje bałagan odnośnie przekazywania istotnych informacji. Stawiane mu zarzuty są bezpodstawne a zarzucanych czynów nie popełnił. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: 1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, 2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, 3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/. Zgodnie z art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw. Zgodnie z art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Komendant Główny Policji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Znajduje ono uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ostatecznej decyzji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 2-6 ustawy. S. L. zostało cofnięte pozwolenie na broń palną myśliwską albowiem należy on do osób o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. Poza sporem jest, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw z art. 158 § 1 kk, art. 190 § 1 kk, art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk a więc z użyciem przemocy i groźby bezprawnej. Zarzucane skarżącemu czyny karalne uzasadniają obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. Brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwala na przyjęcie, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw z użyciem przemocy lub groźby karalnej stwarza niebezpieczeństwo użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wszystkie rozważania skarżącego na temat okoliczności związanych ze stawianymi mu karnymi zarzutami, w niniejszej sprawie nie mają znaczenia albowiem o jego winie bądź niewinności wyda orzeczenie sąd w toczącej się sprawie karnej. W sprawie, której przedmiotem jest cofnięcie pozwolenia na broń znaczenie ma sam fakt toczącego się postępowania o popełnienie przestępstw z użyciem broni lub groźby bezprawnej a ten wątpliwości nie budzi. Wobec braku podstaw faktycznych i prawnych skarga na zasadzie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.