III SA 3246/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Aleksandra Borowiec Sędziowie: Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego G. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 23 kwietnia 2002 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Podstawą wszczęcia postępowania było zawiadomienie z dnia 23 kwietnia 2002 r. skierowane przez Wydział d/s [...] Prokuratury Okręgowej w L. do Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w L., z którego wynikało, iż przeciwko skarżącemu G. K. toczy się postępowanie karne prowadzone przez Sąd Rejonowy dla L.-S., [...] Wydział [...], sygn. akt [...]. W toku dalszego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w L. przeprowadził szereg czynności, w tym m.in. zwrócił się ponownie do Prokuratury Okręgowej w L. z prośbą o informację na temat osoby skarżącego i prowadzonych przeciwko niemu działań Prokuratury. W odpowiedzi z dnia 2 lipca 2002 r. Prokuratura Okręgowa w L. poinformowała Wydział [...] KWP w L., iż prowadzi postępowanie karne w sprawie sygn. akt [...], w toku którego przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw m.in. przez skarżącego G. K.. Sprawa ta dotyczy - według informacji Prokuratury, działalności przestępczej polegającej na doprowadzaniu różnych podmiotów gospodarczych do niekorzystnego rozporządzania mieniem znacznej wartości w okresie lat 1995-1996. Organ ten poinformował, iż z prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania zostały wyłączone do odrębnych postępowań materiały dotyczące popełnionych przez niego przestępstw, które zostały zakończone skierowaniem do sądu aktów oskarżenia przeciwko osobie skarżącego. W dniu 12 września 2002 r. skarżącego zapoznano z całością zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. W protokole z tej czynności skarżący oświadczył, iż nie wnosi zastrzeżeń, co do merytorycznej strony prowadzonego postępowania. Skarżący wskazał jednocześnie na okoliczności świadczące, iż w dalszym ciągu ma powody, aby obawiać się o swe bezpieczeństwo. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu [...] września 2002 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu G. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej przyznane decyzją z dnia [...] września 1997 r. W uzasadnieniu organ - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwierdził, że skarżącego należy zaliczyć do grona osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że powyższe rozstrzygnięcie podjęto opierając się na wykładni w/w przepisów ustawy o broni i amunicji, która przewiduje, iż dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, których popełnienie może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Z tej przyczyny Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż organy Policji mogą cofnąć pozwolenie także w przypadku oskarżenia o popełnienie innego rodzaju przestępstwa, jeżeli uznają, że zachodzi uzasadniona obawa użycia posiadanej broni przeciwko bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Organ dodał w uzasadnieniu, iż – w jego ocenie - indywidualne pozwolenie na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej jest uprawnieniem o charakterze wyjątkowym, wyróżniającym daną osobę z ogółu społeczeństwa. Wiąże się również - zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji - z olbrzymim kredytem zaufania do danej osoby, a zwłaszcza do jej nieposzlakowanej opinii i szacunku dla panującego porządku prawnego. Z tej przyczyny organ 1 instancji uznał, że nie jest możliwe tolerowanie jakichkolwiek odstępstw od przyjętej reguły, a tym bardziej przejście do porządku dziennego nad charakterem i skalą zarzucanych skarżącemu przestępstw. W dniu 14 października 2002 r. pełnomocnik skarżącego odwołał się od w/w decyzji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości pełnomocnik skarżącego zarzucił jej, ze została wydana bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, iż sfałszował treść obowiązującego prawa, tj. powołanego w uzasadnieniu decyzji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik skarżącego stwierdził ponadto, że nie jest prawdą, aby jego mocodawca w jakimkolwiek postępowaniu występował w charakterze podejrzanego. Jednocześnie oświadczył on, że skarżący jest oskarżonym w wyniku pomówienia osoby, która jest świadkiem koronnym w innej sprawie, która nie ma żadnego związku ze sprawami wymienionymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, dotyczy dalekiej przeszłości i nie ma znaczenia z punktu widzenia ustawy o broni i amunicji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] października 2002 r., nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż ustawodawca w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazał cofnięcie pozwolenia na broń takim osobom, a więc jest to przepis obligatoryjny. Zdaniem Komendanta Głównego Policji z uwagi na fakt, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, których popełnienie może skutkować cofnięciem przedmiotowego pozwolenia, organy Policji mogą zatem cofnąć pozwolenie także w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub oskarżenia o popełnienie innego przestępstwa, jeżeli uznają, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia posiadanej broni przeciwko bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Zdaniem organu II instancji w przypadku osoby skarżącego takie obawy istnieją, ponieważ organy Policji przyjęły, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny przestrzegać w sposób szczególny przepisów obowiązującego prawa, a przede wszystkim nie wchodzić w konflikt z tymi przepisami. Przedstawienie skarżącemu zarzutów o dużym ciężarze gatunkowym uzasadnia - zdaniem Komendanta Głównego Policji - obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem publicznym. W dniu 6 grudnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez bezpodstawne zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7, 8 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez pominięcie de facto zarzutów i wywodów uzasadnienia, w szczególności faktu karalnego przeinaczenia treści obowiązującego prawa oraz dopuszczeniu, by w państwie prawnym litera prawa służyła instytucjonalnemu odwetowi, a nie praworządności. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oparta została na nieistniejącej treści obowiązującego przepisu, należy uznać, iż w/w decyzja nie posiada podstawy prawnej. Skarżący podniósł, iż organ uznając, że Policja może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku skazania lub oskarżenia o jakiekolwiek przestępstwo, naruszył ustawę o broni i amunicji, gdyż jej przepisy nie dają takich uprawnień organom Policji. Pełnomocnik skarżącego stwierdził ponadto, iż skarżący posiada broń od lat. Ponadto pełnomocnik podniósł, iż skarżący poddawany był niedopuszczalnej presji przy pomocy gróźb. Sytuacja ta trwała od lutego 2002 r., kiedy udowodnił, iż nie będzie dalej współpracował z organami ścigania. Pełnomocnik poinformował również, iż w dniu 18 kwietnia 2002 r. została porwana żona skarżącego, a groźby przeciwko niemu nasiliły się. W tej sytuacji skarżący złożył w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w L. wniosek o wydanie mu broni, która powinna być w depozycie sądowym. Następnego dnia Prokuratura Okręgowa po 22 miesiącach nagle wystąpiła o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Pełnomocnik skarżącego uznał więc, iż działania te mają wszelkie cechy odwetu ze strony organów Policji oraz Prokuratury Okręgowej za postawę skarżącego w toczących się w L. procesach tzw. "[...]". W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 30 kwietnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego złożył dodatkowe kserokopie dokumentów mających - w jego ocenie - świadczyć o odwetowym charakterze działań organów administracji, wbrew przepisom art. 6, 7 i 8 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 grudnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga p. G. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż skoro w/w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy określa pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", to nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Sąd podziela stanowisko organu, iż przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępnych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący G. K. stoi pod zarzutem popełnienia szeregu poważnych czynów karalnych. Wprawdzie zarzuty stawiane skarżącemu nie należą do katalogu przestępstw przykładowo wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, niemniej ich charakter z całą pewnością nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie mają one jakiegokolwiek wpływu na ocenę przesłanki wskazanej w tym przepisie ustawy. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie" stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu - mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego). Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności - zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] października 2002 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie wykazał również w toku postępowania, aby decyzje organów obu instancji zawierały znamiona szykany wobec osoby jego mocodawcy. Skarżący powoływał się w toku postępowania na grożące jemu samemu oraz jego bliskim - niebezpieczeństwo, jako na przesłankę uzasadniającą konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń. Niewątpliwie w świetle przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy zagrożenie takie, o ile jest uzasadnione, stanowi przesłankę do wydania decyzji zezwalającej na legalne posiadanie broni palnej bojowej. Z tej przyczyny organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, w tym przede wszystkim informacji Prokuratury Okręgowej w L., podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w L., nie dopuścił się - w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym przez Prokuraturę Okręgową w L. oraz na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] października 2002 r. decyzję w sprawie utrzymania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.