III SA 3278/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Andrzej Jagiełło, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych dotyczących podatku akcyzowego oddala skargę W dniu [...] grudnia 2001r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. wydał dwie decyzje o numerach: [...] oraz [...] określające skarżącej - Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "[...]" Sp. z o.o., zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową i odsetki w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 1999 r. do grudnia 1999 r. oraz za miesiące styczeń i luty 2000 roku. Powyższe decyzje strona odebrała w dniu 14 grudnia 2001 r. i nie wniosła od nich odwołania. Tym samym decyzje te stały się ostateczne w toku instancji. W dniu 16 czerwca 2003r. skarżąca złożyła do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów wniosek o unieważnienie obu wyżej wskazanych decyzji zarzucając, iż obie te decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa opisanym przez przepis art. 247§1 ust. 2 i 3 Ordynacji podatkowej ( Dz. U. nr 137 z późn. zm ) i winny być wyeliminowane z obrotu prawnego. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2003r. o nr [...] odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych o numerach: [...] oraz [...] . W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż żądanie skarżącej zostało złożone po upływie rocznego terminu wskazanego w art. 249§1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 24 §1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 169 poz. 1387), zgodnie z którą organ odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że w sprawie winny mieć zastosowanie nowe przepisy , które dopuszczają złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności w terminie 5 lat doręczenia decyzji. W toku postępowania złożyła pismo uzupełniające z dnia 23 października 2003r. w którym powołując się na przebieg postępowania w sprawie o wznowienie podniosła , iż nie doszło do "przedawnienia" terminu. Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. o nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2003r. W uzasadnieniu po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymał swoje stanowisko. Dodatkowo ustosunkowując się do stanowiska strony wyjaśnił, że rozpatrzenie sprawy o wznowienie postępowania ( zakończonej decyzją GIKS z dnia [...] lipca 2002 r. [...] ) oraz sprawy o stwierdzenie nieważności opartej na przesłankach z art. 247§1 pkt. 3 i 7 Ordynacji podatkowej ( zakończonej decyzją GIKS z dnia [...] lutego 2003r. nr [...]) pozostaje bez wpływu na wynik sprawy wszczętej na wniosek strony z dnia 16 czerwca 2003r. na podstawie przesłanek z art.247§1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie przepisów artykułów 70§4, 191, 247§2 i 3 i 249§1 Ordynacji podatkowej i wskazując, iż Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej w zaskarżonej decyzji źle ocenił okoliczności przedawnienia . Zdaniem skarżącej za prezentowanym przez nią stanowiskiem dodatkowo przemawia fakt, że wobec Spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne, którego wszczęcie także przerywa bieg terminu przedawnienia (art. 70§3 i 4 Ordynacji podatkowej). W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność decyzji zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądowa ogranicza się do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna. Prawidłowo Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanych we wniosku skarżącej decyzji, albowiem w istocie upłynął termin w którym strona miała prawo do złożenia takiego wniosku. Ustawą z dnia 12 września 2002 r. została zmieniona ustawa Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387). Na skutek tej zmiany uległa zmianie także treść przepisu art. 249 §1 Ordynacji podatkowej dotycząca terminu w jakim strona może wystąpić z wnioskiem os twierdzenie nieważności decyzji. Termin ten uległ wydłużeniu do lat pięciu. Wyżej wskazana ustawa zawierała także przepisy przejściowe, w tym przepis dotyczący art. 249§ 1 Ordynacji. W art. 24§1 tej ustawy znajduje się zapis "żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. ( Ustawa weszła w życie 01.01.2003r.) A zatem z literalnego brzmienia tego przepisu wynika wprost, iż jeśli wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się ostateczna przed dniem 1stycznia 2003r., tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to do rozpatrzenia wniosku należy stosować przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003r. Stąd jest oczywistym, że w sprawie skarżącej do oceny, czy zachowany został termin uprawniający do złożenia wniosku, stosowany powinien być przepis art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu "Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia." Skarżąca podnosi, iż termin ten został " przerwany" ,albowiem co do decyzji, o numerze [...], która była przedmiotem wniosku toczyło się od 21 marca 2002 r. postępowanie o wznowienie. Zakończone wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia. W sprawie tej skarżąca skierowała skargą do NSA. Jednocześnie Spółka wystąpiła w dniu 25 czerwca 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji o nr [...] oraz o nr [...] do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Jak wynika z dołączonych przez skarżącą dokumentów ( co znajduje także wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) wniosek ten oparty był na przesłance z art. 247§ 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej Słusznie stwierdził Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, że w tej sytuacji przedmiotem rozstrzygnięcia organu była inna sprawa, która nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, albowiem oparta była o inne przesłanki. Skarżący wywodzi, że na skutek wyżej opisanych działań podjętych przez Spółkę nastąpiło przerwanie "biegu przedawnienia" wskazanego w art. 249§1 terminu. W nawiązaniu do zarzutu "przedawnienia" orzekania należy stwierdzić, iż instytucja do której odnosi się autor skargi nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Termin, o którym mowa w art. 249§1, jest terminem prawa materialnego, a jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Jest to termin nieprzywracalny. Nie jest to termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 59§ 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej i do jego biegu nie mają zastosowania instytucje przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazane w art. 70§2-6 oraz 68 §5 Ordynacji podatkowej. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia art. 70§4 , art. 249§ 1 i art. 247§ 2 i 3 ( który to przepisy wiąże się z zastosowaniem art. 68 lub 70) są bezpodstawne. W odniesieniu do rozstrzygnięcia nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem zważywszy na treść orzeczenia organ podatkowy właściwie i kompleksowo ocenił materiał dowodowy. Organ na tym etapie postępowania nie był uprawniony do oceny innych okoliczności wskazywanych przez stronę we wniosku oraz w piśmie dołączonym do akt sprawy przed rozprawą, które ewentualnie mogłyby mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie co do nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej nie narusza prawa i w oparciu o treść art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.