III SA 3306/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. L. na z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę 6 III SA 3306/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. cofającą A. L. pozwolenie na broń palną sportową. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż A. L. posiada broń sportową od 1980r. Pozwolenie na nią uzyskał jako żołnierz zawodowy od Dowódcy Garnizonu [...], a następnie po odejściu ze służby od właściwego organu Policji. W 1998r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] dokonał na wniosek strony zmiany wcześniej wydanej decyzji, orzekając wydanie pozwolenia na broń sportową bez prawa noszenia. W 2002r. do KWP w [...] wpłynęła informacja dotycząca złego stanu zdrowia skarżącego, w związku z czym został on wezwany do przedłożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzających możliwość dysponowania przez niego bronią. Wymagane orzeczenia zostały złożone [...] września 2002r. Wynikało z nich, że A. L. może dysponować bronią. Z uwagi na fakt, iż organ I instancji dysponował dokumentację lekarską sporządzoną dla potrzeb postępowania karnego, w którym skarżący jest oskarżonym, a z której wynikało, że ma on zaburzenia osobowości i wymaga systematycznego leczenia psychiatrycznego, uznał za zasadne skorzystać z przysługujących mu uprawnień i odwołać się od złożonych orzeczeń. A. L. nie zgłosił się na powtórne badanie lekarskie i psychologiczne. Biorąc tę okoliczność pod uwagę Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń sportową wobec wyczerpania przesłanek wynikających z art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji odwołał się A. L. podnosząc, iż na badania nie zgłosił się z powodu braku możliwości finansowych, a ponadto, iż stosowne orzeczenia już dostarczył, w związku z czym powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na ich brak jest bezzasadne. Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji dotyczące cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń wskazał, że dopiero orzeczenia lekarskie i psychologiczne ostateczne, wydane w trybie odwoławczym, których nie można już zaskarżyć pozwalają bez żadnej wątpliwości ocenić zdolność danej osoby do dysponowania bronią. Zdaniem organu orzeczenia złożone przez A. L., a zwłaszcza orzeczenie psychologiczne, wymagały weryfikacji w świetle dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sprawy karnej, a A. L. weryfikację tę uniemożliwił nie poddając się ponownym badaniom. Na decyzję cofającą pozwolenie na broń sportową skargę złożył A. L., podnosząc w niej, iż weryfikacja jego stanu zdrowia przeprowadzona przez organy Policji odbyła się na skutek fałszywego donosu. W wyniku wezwania do złożenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego poddał się stosowanym badaniom, po przeprowadzeniu których otrzymał pozytywne orzeczenia, że jest zdrowy i może posiadać broń. W ocenie skarżącego Komenda Wojewódzka Policji w [...] poddała w wątpliwość rzetelność tych badań bez żadnych merytorycznych podstaw prawnych. Tymczasem choroby, na które leczy się skarżący nie ograniczają jego zdolności w dysponowaniu bronią. Wskazał nadto, iż zaświadczenia lekarskie, które spowodowały zakwestionowanie złożonych przez niego orzeczeń, były wydane kilka miesięcy wcześniej niż orzeczenia lekarskie i psychologiczne i nie stwierdzały występowania u skarżącego chorób psychicznych. Wobec złożenia wymaganych orzeczeń skarżący nie wykonał ponownych badań, także z uwagi na trudności finansowe i przekonanie, że miały być one okazją do jego zaplanowanego odrzucenia. Zdaniem A. L. chwilowe znerwicowanie i zwolnienia lekarskie z tym związane nie świadczą o chorobie psychicznej. Broń jest mu potrzebna do ochrony osobistej, gdyż czuje się zagrożony i jest ona dla niego jedynym ratunkiem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podkreślił, poza argumentacją jak w zaskarżonej decyzji, iż rozstrzygnięciom organów Policji nie można zarzucić naruszenia prawa, gdyż ustawodawca dał tym organom możliwość zobowiązania osoby posiadającej pozwolenie na broń do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym w przypadku ujawnienia się okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba ta należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Skoro skarżący nie poddał się badaniom przeprowadzonym w trybie odwoławczym, a tym samym wymaganych prawem dokumentów nie dostarczył, organy Policji nie mogły wydać innych rozstrzygnięć, niż te które zapadły. Brak środków finansowych na poddanie się badaniom nie jest okolicznością pozwalającą na zwolnienie strony z tego obowiązku, natomiast fakt posiadania bezterminowego pozwolenia na broń nie jest tożsamy z niemożliwością jego cofnięcia w sytuacjach prawem przewidzianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne. Skarżący wniósł sprawę do NSA w dniu [...] grudnia 2003r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie ocenia natomiast decyzji według kryteriów słusznościowych. W ocenie Sądu analizowana pod tym katem skarga A. L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2003r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U. z 2004r. nr 52 poz. 525), jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 3 pkt 2 oraz 20 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji oraz § 6 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz.U. Nr 19, poz. 240). § 6 cyt. rozporządzenia wymienia rodzaje broni używanej do celów sportowych, na które należy uzyskać pozwolenie na broń, natomiast art. 18 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia prze osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 tj. wydanych przez upoważnionych – lekarza i psychologa, stwierdzających, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 tj. z zaburzeniami psychicznymi, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnionych od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych. W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji. Prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego. Organy uprawnione do wydawania pozwolenia na broń jak również do ich cofania muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż organy Policji po otrzymaniu informacji o kłopotach zdrowotnych A. L. podjęły właściwe działania zmierzające do ustalenia jego stanu zdrowia. Fakt posiadania bezterminowego pozwolenia na broń nie jest tożsamy z niemożnością jego cofnięcia, w sytuacjach prawem przewidzianych (art. 18 ustawy o broni i amunicji). A. L. w odpowiedzi na stosowne wezwanie złożył wymagane orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, jednakże z uwagi na treść zawartą w posiadanych zaświadczeniach lekarskich organ Policji zakwestionował te orzeczenia składając od nich odwołanie. Uprawnienie takie dawało mu rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. Nr 79, poz. 898), które w § 8 ust. 1 stanowi, iż od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przysługuje odwołanie. Takiego postępowania organu Policji nie można żadną miara traktować jako szykany wymierzonej w skarżącego opartej na "złośliwym" donosie, albowiem z zaświadczeń wystawionych przez lekarza psychiatrę wynika, że rozpoznał on u A. L. organiczne zaburzenia osobowości o etiologii naczyniowej, zaburzenia depresyjno-adaptacyjne i stwierdził, że wymaga on systematycznego leczenia psychiatrycznego. Organ Policji miał zatem wszelkie podstawy do tego, aby skorzystać z możliwości weryfikacji przedłożonych mu orzeczeń i jego działań nie można uznać za bezzasadne. Wskazać należy, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 3 listopada 2003r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz.U. nr 194 poz. 1905) m.in. organiczne zaburzenia psychiczne i zaburzenia osobowości wykluczają możliwość wydania pozwolenia na broń. Rozporządzenie to weszło w życie już po dacie wydania skarżonej decyzji, niemniej jednak regulacja w nim zawarta wskazuje, że działania organów Policji były uzasadnione. A. L. nie poddał się badaniom, uniemożliwiając tym samym sprawdzenie swego stanu zdrowia. Usprawiedliwieniem takiego zachowania nie mogą być wskazane przez niego problemy finansowe (zwłaszcza gdy się zważy, że jest inwalidą I grupy i może korzystać z wielu ulg) i tym bardziej przekonanie, że są one okazją "do jego zaplanowanego odrzucenia". Posiadanie broni wiąże się z określonymi obowiązkami, czasami także natury finansowej i osoba posiadająca stosowane pozwolenie winna być przygotowana na ponoszenie niezbędnych kosztów. Zgodnie z § 8 ust. 9 rozporządzenie Ministra Zdrowia z 7 września 2000r. dopiero orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Skoro wobec postawy skarżącego niemożliwe stało się wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego uznać należy, że A. L. naruszył obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i nie przedstawił organom Policji ostatecznych orzeczeń, o których mowa powyżej. Uprawniało to organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). Wprawdzie organ w sytuacji takiej jak powyżej nie jest zobligowany do cofnięcia pozwolenia, a jedynie "może" to uczynić, to zważywszy na treść posiadanej dokumentacji lekarskiej, jak również na treść pisma z dnia [...] października 2002r. z Instytutu Medycyny Wsi gdzie miały odbyć się badania odwoławcze, zgodnie z którym po zapoznaniu się z całokształtem dokumentacji lekarskiej zainteresowanego Dyrektor Instytutu poinformował, że "wydaje się mało prawdopodobne utrzymanie orzeczenia lekarskiego, zgodnie z którym Pan A. L. mógłby dysponować bronią", decyzję organu należy ocenić jako uzasadnioną. Zważyć należy, iż organy Policji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w sposób szczegółowy uzasadniły swoją decyzję dokonując prawidłowej oceny ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności i dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał również, aby decyzje organów obu instancji zawierały znamiona szykany wobec niego. A. L. w skardze powoływał się na grożące jemu niebezpieczeństwo i potrzebę ochrony osobistej jako przesłankę uzasadniającą konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń. Skarżący posiada pozwolenie na broń sportową, która może być wykorzystywana w celach sportowych, a nie do ochrony osobistej, gdyż nie tego typu okoliczności są brane pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na broń sportową. W celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób lub mienia wydawane jest pozwolenie na broń palną bojową (art. 9 ust. 7 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji). Dlatego też organ zasadnie okoliczności tej nie brał pod uwagę rozpoznając przedmiotową sprawę. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.