III SA 338/03

Dnia 2 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Bogusław Dauter (spr.), Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2003 Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych - oddala skargę - Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2003 roku Nr [...] i Nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy swoje decyzję z dnia [...] września 2002 roku Nr [...] i Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2001 roku Nr [...] i Nr [...]. Decyzjami tymi Izba Skarbowa odmówiła, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącego M. S., uchylenia decyzji ostatecznych Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 1998 roku i Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2000 roku Nr [...], wydanymi w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowych Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] października i [...] listopada 1997 roku, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995 i 1996. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Minister Finansów stwierdził, powołując się na przepis art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), że organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie w tym przedmiocie zostało wniesione po upływie roku od doręczenia decyzji. Mając to na uwadze, a także dokonując analizy dokumentów zgromadzonych w aktach obu spraw oraz zarzutów odwołania, w szczególności zaś faktów przedstawionych przez skarżącego, dotyczących prowadzonego przez prokuraturę postępowania, Minister Finansów uznał, że w rozpatrywanych sprawach nie zachodziły przesłanki do zmiany wcześniejszych rozstrzygnięć. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. podniósł zarzuty dotyczące prowadzonego w sprawach postępowania wymiarowego oraz wznowieniowego. Przedstawił też analizę, która w jego opinii dowodziła fałszywości dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla spraw okoliczności faktyczne, co wypełniało przesłankę, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Skarżący twierdził, że rozpatrzenie jego wniosku o wznowienie postępowania było zasadne, zaś jego odrzucenie z braku dowodów fałszywych uznając za niedopatrzenie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, wskazując ponadto, że zarzuty Skarżącego dotyczyły jedynie merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym w sprawach i nie odnosiły się do zaskarżonych decyzji z dnia [...] stycznia 2003 roku. Działając w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia są decyzje Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2003 roku, mocą których ostatecznie organ ten odmówił wszczęcia postępowania w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2001 roku Nr [...] i Nr [...] w sprawie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 1998 roku Nr [...] oraz Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2000 roku Nr [...]. Minister Finansów, rozstrzygając w tych sprawach, nie naruszył prawa materialnego ani formalnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w stanie prawnym obowiązującym w 2002 roku, organ podatkowy odmawiał wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. W sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotowe decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2001 roku zostały doręczone M. S. w dniu [...] marca 2001 roku, natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został nadany listem poleconym w dniu 29 maja 2002 roku, a więc ewidentnie z przekroczeniem ustanowionego terminu do złożenia żądania. W tym stanie rzeczy Minister Finansów prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, albowiem obligował go do tego przytoczony wcześniej przepis art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec prawidłowości rozstrzygnięcia co do istoty, bezprzedmiotowe i niedopuszczalne są rozważania merytoryczne na temat wcześniejszych decyzji wymiarowych i wznowieniowych. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 wskazanych wcześniej przepisów wprowadzających do powyższej ustawy, orzeczono jak w wyroku.