III SA 387/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Jerzy Rypina ( spr. ), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S-ki z o.o. A. T. w P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistych błędów oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2002r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 215 § 1 i § 3 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej stwierdziła, iż odwołanie A.T. Spółka z o.o. w P. od decyzji [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2001r. określającej Spółce podatek dochodowy od osób prawnych za 2000r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, a określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu postanowienia stwierdziła, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. na mocy art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Izba Skarbowa stwierdziła, że odwołanie złożone w dniu 21 maja 2002r. przez pełnomocnika Spółki "A.T." od decyzji [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2001r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wnioskiem z dnia 9 lipca 2002r. (wpłynął do Izby Skarbowej w dniu 12 sierpnia 2002r.) pełnomocnik Spółki – doradca podatkowy domagał się sprostowania oczywistych błędów jakie zawiera postanowienie, a mianowicie, że wniósł w terminie ustawowym o uzupełnienie decyzji wymiarowej z dnia [...] listopada 2001r. i po otrzymaniu decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2002r. odmawiającej uzupełnienia tej decyzji w dniu [...] maja 2002r. wniósł odwołanie. Na wezwanie Izby Skarbowej pełnomocnik sprecyzował wniosek powołując się na art. 215 § 1 O.p. W uzasadnieniu ponownie podniósł, iż nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Izba Skarbowa rozpoznając wniosek na podstawie art. 215 § 1 i § 3 O.p. stwierdziła, postanowieniem z dnia [...] października 2002r., że odwołanie z dnia 21 maja 2002r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W zażaleniu pełnomocnik ponownie podniósł, że nie uchybił żadnemu terminowi, zarzucił iż dowody, na podstawie których wydano postanowienie z dnia [...] lipca 2002r. są fałszywe. Wyjaśnił, iż wystąpił z wnioskiem o sprostowanie postanowienia, aby spowodować, aby organ podatkowy podjął działania eliminujące z obrotu prawnego błędne postanowienie. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003r. na podstawieart. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podniósł, iż w sprawie nie było podstaw do sprostowania oczywistej omyłki, czy też błędów. Stwierdził nadto, że nie jest zrozumiałe postępowanie pełnomocnika podatnika, który nie akceptując ostatecznego rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2002r. mógł postanowienie zaskarżyć do NSA. Podniósł, że tłumaczenie pełnomocnika podatnika, że nie chciał fatygować w tak oczywistej sprawie Sądu godzi w uregulowany prawem porządek załatwiania spraw z zakresu zobowiązań podatkowych. W skardze pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających je postanowień Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2002r. i z dnia [...] lipca 2002r. Podobnie jak w odwołaniu od postanowienia organu pierwszej instancji twierdzi, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania i wobec tego składając wniosek o sprostowanie przez organ podatkowy błędu w postanowieniu stwierdzającym uchybienie terminu dał szanse organowi podatkowemu na sprostowanie oczywistej omyłki. Uważa, że podatnikowi przysługiwało prawo, na mocy art. 213 O.p. wniesienia odwołania do Izby Skarbowej od decyzji Urzędu Skarbowego w terminie 14 dni od dnia ostatecznego zakończenia czynności związanych z trybem uzupełniania decyzji tj. od dnia 6 maja 2002r., że właściwym terminem do złożenia skargi do NSA od postanowienia Izby Skarbowej dotyczącego uchybienia terminowi jest data [...] lutego 2003r. tj. 30 dni od daty zakończenia czynności procesowych związanych z prośbą sprostowania powyższego postanowienia. W końcowym fragmencie skargi pełnomocnik spółki wnosi o rozpatrzenie przez Sąd również odwołania od decyzji [...] Urzędu Skarbowego do Izby Skarbowej datowanego [...] maja 2002r., którego nie rozpatrzono uznając, że zostało złożone po terminie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała niezgodności kwestionowanego rozstrzygnięcia z prawem, a tylko jedynie w takim przypadku zachodziłaby konieczność jego uchylenia (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarga skierowana jest przeciwko postanowieniu Ministra Finansów dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki. Jak wyżej stwierdzono, Sąd bada jedynie zgodność z prawem tego postanowienia. Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 Ordynacji podatkowej prowadzi do wyeliminowania z orzeczenia najdrobniejszych błędów, które mogły być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w tym orzeczeniu. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy orzeczenia bez wnikania w jego treść merytoryczną. Natomiast pełnomocnik skarżącej Spółki – doradca podatkowy we wniosku z dnia 9 lipca 2002r. powołując się na art. 213 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej domaga się sprostowania oczywistych błędów jakie zawiera postanowienie Izby Skarbowej stwierdzającego, że odwołanie od decyzji Urzędu Skarbowego zostało wniesione z uchybieniem terminu przez nie zamieszczenie zapisów dotyczących faktu, iż w ustawowym terminie wniósł on o uzupełnienie decyzji Urzędu Skarbowego, oraz że w dniu 6 maja 2002r. otrzymał decyzję Izby Skarbowej wydaną w drugiej instancji, odmawiające uzupełnienia decyzji. Wobec tak nieprecyzyjnego wniosku, Izba Skarbowa pismem z dni 18 września 2002r. wezwała doradcę podatkowego do sprecyzowania wniosku. W odpowiedzi na wezwanie doradca podatkowy stwierdził w imieniu Spółki, iż faktycznie żąda rozpatrzenia wniosku w oparciu o art. 215 Ordynacji podatkowej, przez stwierdzenie, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2001r. Oznacza to nic innego, jak tylko żądanie doradcy podatkowego, aby przy zastosowaniu art. 215 O.p. organy podatkowe dokonały zmiany treści rozstrzygnięcia. Rozumowanie takie jest oczywiście błędne. Skarżący, pomijając kwestię, że jako doradca podatkowy winien znać przepisy procedury podatkowej, został prawidłowo pouczony o tym, że postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2002r. jest ostateczne i jedynym środkiem zaskarżenia jest skarga wniesiona do NSA w ustawowym terminie. Powołano przy tym prawidłowo przepisy art. 35 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Powyższe pouczenie jest jednoznaczne i nie można oczekiwać od organów podatkowych, by udzielały stronie nieorientującej się w zawiłościach procedury dodatkowych informacji. W szczególności, gdy strona reprezentuje kwalifikowany pełnomocnik – doradca podatkowy. Indolencja doradcy podatkowego nie może być podstawą do uchylenia zgodnych z prawem orzeczeń organów podatkowych rozpoznawanych zgodnie z wnioskiem, a więc na podstawie art. 215 Ordynacji podatkowej. Na koniec należy podnieść, iż tryb i zasady stosowania norm materialnego prawa administracyjnego realizujący się poprzez wydawanie orzeczeń (decyzji, postanowień), a także tryb zaskarżania tych aktów na drodze administracyjnej określają przepisy procesowego prawa administracyjnego. W postępowaniu podatkowym są to przepisy Ordynacji podatkowej. Modyfikowanie tej procedury przez Stronę, wnoszenie do organu podatkowego wniosku o sprostowanie zamiast skargi do sądu administracyjnego, powoduje, że skoro wniosek podatnika nie mógł być uwzględniony, skarga jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.