III SA 434/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), Sędziowie NSA Antoni Filipowicz, WSA Małgorzata Długosz - szyjko, Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty opłaty targowej 1)uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza, że brak jest przesłanek do orzekania na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kwotę 152 (sto pięćdziesiąt dwa) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Decyzją z dnia [...].01.2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania R. L. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...].03.2000r., stwierdzającej nadpłatę opłaty targowej oraz ustalającej oprocentowanie tej nadpłaty, naliczane od dnia złożenia wniosku o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej do dnia wydania decyzji – uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia oprocentowania nadpłaty od dnia złożenia wniosku o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej do dnia wydania decyzji, a w pozostałej części orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W motywach decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 31.12.1998r. R. L. wystąpił o stwierdzenie nadpłaty opłaty targowej za 1995r., 1996r., 1997r. i 1998r. oraz jej zwrot wraz z oprocentowaniem. Zdaniem Kolegium w odniesieniu do nadpłaty w opłacie targowej za lata 1995-1996, stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 19.12.1980r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993r., Nr 108, poz. 486 ze zm.) zwrot tej nadpłaty nie jest możliwy, albowiem przepis ten określa, że nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie 3 lat od końca roku, w którym powstała lub gdy nie można ustalić osoby uprawnionej do jej odbioru. Z kolei w kwestii oprocentowania nienależnie uiszczonej opłaty targowej za 1997 i 1998r. Kolegium, powołując się na przepis art. 78 § Ordynacji podatkowej, stwierdziło, że oprocentowanie nadpłaty podatku powstaje z mocy samego prawa i w tej sytuacji brak było podstaw do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej. W skardze na tę decyzję R. L. wniósł o jej uchylenie zarzucając, że narusza ona przepisy Ordynacji podatkowej, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jego prawa. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji zostało oparte na "informacji, nie znajdującej żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym", postępowanie w I instancji było prowadzone bez jego udziału i w sposób celowo przewlekły. Skarżący nie może więc ponosić odpowiedzialności na bezprawne działania urzędu, zwłaszcza, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty zgłosił on w terminie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać trzeba, że powołując w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wbrew wyrażonej dyspozycji tego przepisu ograniczyło się wyłącznie do uchylenia decyzji organu I instancji w części. Już więc tylko z tego powodu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. należało uchylić, jako sprzeczną z powołanym przepisem Ordynacji podatkowej. Nie ma też racji organ odwoławczy stwierdzając brak podstaw do orzekania w sprawie oprocentowania nadpłaty. Aczkolwiek bowiem istotnie w świetle art. 77 Ordynacji podatkowej oprocentowanie nadpłaty podatku powstaje z mocy samego prawa, w przypadkach wskazanych w tym przepisie – to jednak w przypadku sporu podatnika z organem podatkowym, co do okresu naliczania nadpłaty (a taka właściwie sytuacja istnieje w rozpatrywanej sprawie), kwestia ta podlega rozstrzygnięciu w drodze wydania decyzji podatkowej. W przeciwnym wypadku strona pozbawiona byłaby możliwości dochodzenia owych racji. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 200 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) należało orzec, jak w sentencji.