III SA 455/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi W. S. na z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 97 § 2 k.p.a. – po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego W. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie podjęcia postępowania prowadzonego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymał w mocy w/w postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] czerwca 2002 r. działając z urzędu Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W związku z powyższym KWP - działając na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) - wezwał skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia stosownych orzeczeń w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] we wskazanym terminie. W związku z w/w pisemnym zobowiązaniem skarżący poddał się stosownym badaniom i przedłożył organowi Policji orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Z orzeczenia lekarskiego wynikało, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 cyt. ustawy broni i amunicji. Z kolei z w/w orzeczenia psychologicznego wynikało, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 wspomnianej ustawy. Po otrzymaniu w/w orzeczeń skarżący, w związku z przysługującym mu uprawnieniem wynikającym z przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz.U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), odwołał się od orzeczenia lekarskiego oraz od orzeczenia psychologicznego do uprawnionych instytucji. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne do czasu rozpatrzenia przez uprawnione organy odwołań wniesionych przez skarżącego od negatywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W wyniku badań przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego wydane zostały dwa orzeczenia – orzeczenie psychologiczne z dnia [...] listopada 2002 r., oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Z orzeczenia psychologicznego ponownie wynikało, iż skarżący nie posiada zdolności do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Również na podstawie wydanego w wyniku odwołania orzeczenia lekarskiego stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną w myśl art. 15 cyt. ustawy. W związku z wydanymi orzeczeniami w dniu [...] grudnia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał postanowienie, na podstawie którego podjął zawieszone wcześniej postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uznając, iż z uwagi na otrzymane orzeczenia lekarskie i psychologiczne ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Skarżący W. S. wniósł zażalenie na w/w postanowienie KWP w [...], w wyniku rozpatrzenia którego Komendant Główny Policji wydał zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymujące w mocy w/w postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2002 r. Skarżący w dniu [...] marca 2003 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Komendanta Głównego Policji, podnosząc w uzasadnieniu, iż organ Policji I instancji całkowicie bezzasadnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący podważył również obiektywizm wydanych opinii lekarskich i psychologicznych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji - wnosząc o oddalenie skargi, podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] po otrzymaniu orzeczeń lekarsko-psychologicznych sporządzonych w trybie odwoławczym, słusznie uznał, iż ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego. Z akt sprawy przesłanych do Sądu wynika ponadto, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] lutego 2003 r. decyzję, na mocy której cofnął skarżącemu W. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, działając w tej materii na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 20 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na treść w/w przepisów ustawy o broni i amunicji, jak również na wyniki badań psychologicznych i lekarskich sporządzonych w stosunku do osoby skarżącego. Skarżący złożył w dniu [...] marca 2003 r. odwołanie od w/w decyzji organu I instancji, lecz na mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komendant Główny Policji w oparciu o przepis art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji KWP w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu. Według ustaleń Sądu W. S. nie zaskarżył w/w postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2003 r. do sądu administracyjnego, a więc znajdująca się w obrocie prawnym decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nosi przymiot decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 1 marca 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1 i 2 tego przepisu) stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją, albowiem skarżący W. S. wniósł skargę na nierozstrzygające o istocie sprawy postanowienie Komendanta Głównego Policji dotyczące jedynie incydentalnego zagadnienia (tj. podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego) w sprawie, w której wydana została następnie decyzja rozstrzygająca ostatecznie o istocie tego postępowania, a więc o cofnięciu stronie skarżącej pozwolenia na broń palną myśliwską (vide: decyzja KWP w [...] z dnia [...] lutego 2003 r.). Z tej przyczyny należy – zdaniem Sądu, uznać, że z uwagi na fakt, iż wspomniana decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską stała się decyzją ostateczną a tym samym postępowanie administracyjne, którego dotyczyło zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji ostatecznie zakończyło się decyzją uprawnionego organu – postępowanie sądowoadministracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2003 r. stało się bezprzedmiotowe. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.