III SA 594/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. po rozpoznaniu odwołania M. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2001 r. cofającej pozwolenie na broń palną-myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Komendant wskazał, iż będący materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) stanowi, że cofa się pozwolenie na broń osobom zaliczonym do kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 5 a więc do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego Przepisy wskazanej ustawy nie zawierają definicji takich osób, oznacza to, że w każdym konkretnym przypadku dokonanie oceny posiadacza pozwolenia na broń należy do organów Policji. Do grona osób wymienionych w cytowanym przepisie zalicza się osoby, które zostały skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu oraz posiadające nielegalnie broń lub amunicję. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia [...] maja 2000 r. Sygn. akt [...] uznał M. K. winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 kk (posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej) skazując go na karę dwóch lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając wykonanie kary na okres pięciu lat. Pozytywne opinie podnoszone w odwołaniu nie wnoszą istotnych elementów mogących mieć wpływ na zmianę bądź uchylenie decyzji. Na powyższą decyzję M. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucając błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych wnosił o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem Podnosił, iż broń stanowiąca przedmiot skazania była stara i skorodowana oraz była zbierana dla celów historycznych, broni tej nigdy nie używał i nie nosił, co potwierdziła ekspertyza. Pozwolenie na broń myśliwską posiada od kilkunastu lat i nigdy jej nie użył niezgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy Policji podejmując swoje rozstrzygnięcia oparły się na przepisie art. 11 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w każdym czasie, jeżeli odpadły okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia. Organ powinien to uczynić, skoro zostanie ujawnione, że osoba, której pozwolenie wydano należy do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 1 powyższej ustawy. Skarżący skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w C. na przestępstwo nielegalnego posiadania broni i amunicji należy do kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Osoba, która naruszyła przepisy prawa dotyczące nielegalnego posiadania broni i amunicji nie daje gwarancji, iż nie użyje legalnie posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Organy Policji prawidłowo uznały, iż skarżący nie powinien posiadać broni co obligowało ich do wydania decyzji o cofnięciu posiadanego pozwolenia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.