III SA 670/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Szymon Brzozowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi M. J. na z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę 6 III SA 670/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku obroni i amunicji /Dz.U nr 53, poz. 549 z póz. zm./ odmówił M. J. wydania pozwolenia na broń palną bojową. Organ Policji uznał, że podnoszone przez wnioskodawcę argumenty o zagrożeniu są subiektywne i nie znajdują odbicia w policyjnych statystykach. Przedstawione zdarzenie miało charakter incydentalny a przedmiotowa broń okazała się plastikową zabawką. Problem właściwego zabezpieczenia transportowanych pieniędzy może być rozwiązany w inny sposób a mianowicie przez skorzystanie z usług wyspecjalizowanych, koncesjonowanych firm ochroniarskich. Po rozpoznaniu odwołania M. J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2002 roku, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji uznał decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] za słuszną. Jego zdaniem, w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca nie wykazał i nie potwierdziły się jego obawy o stałym, rzeczywistym i ponad przeciętnym zagrożeniu wyróżniającym go na tle ogółu społeczeństwa oraz osób posiadającym broń sportową i myśliwską. Tym samym zasadność żądania nie została przez stronę dowiedziona. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. J. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77, 15 10 § 1 107 kpa. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego nie dało organowi administracyjnemu możliwości prawidłowej oceny całokształtu dowodowego, spowodowało wadliwe zebranie tego materiału, błędną ocenę wniosku a tym samym miało wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie wykazały, że zamierzały uwzględnić interes strony a negatywna decyzja narusza jego słuszny interes. Organ nie wykazał, iż jest on sprzeczny z interesem społecznym. Zaskarżone decyzją nosi znamiona decyzji dowolnej. W odpowiedzi na skargę komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/, ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś słuszności. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Tym samym, zdaniem sądu, nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego a w szczególności art. 7, 77, 10 i 15 kpa. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. W szczególności wskazuje podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Oznacza to uznaniowy charakter decyzji. Jednakże uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na właściwie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ należycie wyjaśnił zaistniałe zdarzenie w [...] w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia. Zdaniem sądu, zostało no ocenione właściwie przez organ. Bezspornym jest, że było to zdarzenie jednorazowe, incydentalne. Nie można na jego podstawie wyciągać wniosku o jakimkolwiek stałym zagrożeniu. Zagrożenie musi być nadto realne. Trudno przypisać temu w [...] taki charakter. Zdaniem skarżącego, sam fakt posiadania broni myśliwskiej i sportowej uzasadnia jego żądanie wydania pozwolenia na broń palną bojową. Może on rodzić pokusę dla potencjalnych sprawców napadu. Broń palna bojowa ma go uchronić przed jej zaborem. Taki wniosek skarżącego to jedynie domniemanie nieznajdujące uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Argumentacja skarżącego nie dowodzi istnienia wystarczającej, przekonywującej podstawy faktycznej do wydania pozwolenia na wydanie pozwolenia na broń palną bojową. Nietrafny jest zarzut skarżącego o braku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Przeczy temu analiza akt sprawy. Wynika z nich, że M. J. był dwukrotnie informowany o zakończonym postępowaniu. Miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i z tego korzystał. Ostatecznie, po uzupełnieniu materiału nie wnosił do niego zastrzeżeń i nie zgłosił dodatkowych dowodów. Tym samym podnoszony zarzut, zdaniem sądu, należało ocenić jako chybiony. Wbrew twierdzeniom skarżącego również postępowanie odwoławcze nie nasuwa zastrzeżeń. Komendant Główny Policji ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, a dokonana przez organ interpretacja przepisów ustawy o broni i amunicji nie budzi zastrzeżeń, jest zgodna z poglądami literatury i orzecznictwa. Wobec braku podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi sąd, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. Z braku przedmiotu wykonania sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji.