III SA 808/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Jerzy Rypina (spr.), Sędziowie NSA (del.) Grzegorz Krzymień, WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J.D. na dwie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia ... lutego 2003 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku leśnym oddala skargę Zaskarżonymi dwiema decyzjami z dnia ... lutego 2003r. nr ... i ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia ... stycznia 2003r. stwierdzające nieważność dwóch decyzji Wójta Gminy G. z dnia ... sierpnia 2002r. zmieniające decyzje z dnia ... lipca 2002r. w sprawie dotyczącej stwierdzenia J.D. nadpłaty w podatku leśnym za okres 1995r.-1996r. i 1997r.-1998r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, iż decyzje Wójta Gminy G. z dnia ... sierpnia 2002r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej tj. z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono, że zobowiązanie w podatku leśnym powstaje z chwilą doręczenia podatnikom decyzji ustalającej ten podatek i dopóki decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania nie zostanie uchylona nie jest możliwe określenie nadpłaty powyższego podatku. Wobec tego, że Wójt Gminy decyzjami z dnia ... sierpnia 2002r. stwierdził nadpłatę podatku leśnego za lata 1995-1996 i 1997-1999 bez uchylenia, przy zastosowaniu trybów nadzwyczajnych, decyzji wymiarowych należało stwierdzić ich nieważność z uwagi na brak podstaw prawnych. W skardze podatnik podnosi, że Kolegium nie dysponowało przy wydawaniu zaskarżonych orzeczeń istotnymi dla sprawy dokumentami i wobec tego istniały rozbieżności co do wymiaru podatku leśnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna. Stosownie do art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Powyższe postępowanie prowadzone jest w trybie nadzoru i organ podatkowy ma obowiązek rozpatrzeć sprawę w granicach określonych w art. 247 § 1 O.p. to znaczy, że nie może rozpatrzeć sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Wobec tego zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać za wydane zgodnie z prawem, gdyż z chwilą uzyskania wiadomości (zapoznania się z decyzją), iż Wójt Gminy wydał decyzje stwierdzające nadpłatę podatku leśnego, gdy w obrocie prawnym znajdowały się decyzje ustalające ten podatek Kolegium miało obowiązek wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego, jako wydanych w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i bez uprzedniej kasacji orzeczenia wadliwego w nadzwyczajnym trybie przewidzianym w przepisach prawa. Wprawdzie w zaskarżonych decyzjach powołano błędną podstawę prawną jednakże zważywszy, iż w rzeczywistości zaskarżone rozstrzygnięcie merytorycznie jest prawidłowe, Sąd uznał że powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty odnoszą się wyłącznie do kwestii wymiaru podatku leśnego. Tego rodzaju wątpliwości odnoszące się do powierzchni lasu, od której naliczono skarżącemu podatek leśny winien podatnik skorygować w Urzędzie Gminy w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej dla danej miejscowości. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.