III SA 889/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jan Rudowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Jarecka, asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Prezydenta Miasta ST. W. z dnia [...] marca 2003 r. Nr[...] w przedmiocie : odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2002 r. skierowanym do Urzędu Skarbowego W.-U. oraz do Burmistrza Dzielnicy W. Ursynów D. B. zwrócił się o umorzenie zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym opłacanym w formie karty podatkowej za lata 2001 i 2002. We wniosku podał, iż na jego wyłącznym utrzymaniu pozostaje czteroosobowa rodzina. Uzyskiwane dochody z prowadzonej działalności nie wystarczają na pokrycie kosztów jej utrzymania. Ponadto wskazał na zły stan techniczny użytkowanego w prowadzonej działalności samochodu osobowego. Wniosek ten Urząd Skarbowy przekazał właściwemu organowi samorządowemu celem zajęcia stanowiska co do zasadności zastosowania ulgi określonej w art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 – 2003 (Dz. U. Nr 150, poz. 983 ze zm.) oraz art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej Prezydent Miasta W. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowych z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej za lata 2001 – 2002 oraz wyraził zgodę na rozłożenie tych zaległości na raty. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że D. B. prowadzi działalności gospodarczą w zakresie usług transportowych – taksówka osobowa od dnia 7 kwietnia 1989 r. W toku prowadzonego postępowania określił dochód w tej działalności w wysokości 2000 zł miesięcznie. Uzyskiwanie dochodów w tej wysokości nie mogło usprawiedliwić zwłoki w bieżącym regulowaniu zobowiązań podatkowych. Podkreślono, że zgoda na przyznanie wnioskowanej ulgi stanowiłoby nieuzasadnioną preferencję wobec podatników wywiązujących się z obowiązków podatkowych. Ze względu na wykazana trudną sytuację osobistą i majątkową przychylono się do zastosowania ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na raty. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez D. B. domagając się uchylenia tego postanowienia wyjaśniono, iż na skutek odmowy zastosowania postępowania restrukturyzacyjnego znalazł się w gorszej sytuacji od innych podatników, którym takie uprawnienie przyznano. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Niniejsza sprawa została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznana na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływana jako p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis ten należy odczytywać jako nakaz wyczerpania przez skarżącego instancyjnego toku postępowania przed zwróceniem się do Sądu o ochronę prawną. W przedmiotowej sprawie wyżej przywołany art. 17 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 – 2003 nie przewidywał zażalenia na postanowienie organu samorządowego. Zdaniem Sądu Najwyższego – pogląd którego Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela – w takim przypadku należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa (Wyrok SN z dnia 10 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 135/01, opublikowany w System Informacji Prawnej LEX (OMEGA) nr 78542). Orzeczenie to zostało oparto na wówczas obowiązujących przepisach art. 16 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Przepisy te mają obecnie swoje odzwierciedlenie m. in. w art. 52 § 3 p.p.s.a., który – w przypadku braku środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie – daje prawo do wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie powinno być dokonane w terminie 14 dni do dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Niedopełnienie wyżej wskazanej czynności skutkuje – stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej z powodu niewyczerpania toku postępowania przed organem (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, str. 116, 117). Z akt sprawy wynika, że strona przed złożeniem skargi do Sądu nie zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie wypełniła zatem obowiązku, od którego uzależniona jest możliwość wniesienia skargi do Sądu. Tym samym wniesioną przez nią skargę należy uznać za niedopuszczalną. W tych warunkach Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.