III SA/Wa 100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. B. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 100/17 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z 2 marca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – H. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – w sprawie ze skargi Skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Referendarz sądowy wskazał, że Skarżąca nie przesłała formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) we wskazanym terminie mimo, że został do tego skutecznie wezwany. W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W sprzeciwie z 14 marca 2017 r. Skarżąca ponowiła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów sadowych bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Podkreśliła, iż prowadzona egzekucja do całego majątku i zajęcie dochodów, trwająca ponad 15 lat, pozbawiły ją całości majątku i dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2015 r., I OZ 28/15), przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niedochowanie tego terminu i niezłożenie prawidłowego formularza powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo, że Skarżąca pismem z 27 stycznia 2017 r. została wezwana do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku skierowano na adres do doręczeń wskazany w skardze przez Skarżącą. Wezwanie to doręczono jej w dniu 10 lutego 2017 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 17 lutego 2017 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów, przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Do akt sądowych nie złożono wypełnionego formularza. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.