III SA/Wa 100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Za akt sprawy wynika, że Prezydent W. wszczął wobec H. B. ("Skarżąca") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu nieuregulowanego podatku rolnego. Zawiadomieniem z dnia 2 marca 2016 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 23 marca 2016 r. Skarżąca wniosła skargę na czynność Prezydenta W., tj. zajęcie ww. świadczeń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazała w niej głównie na uciążliwość prowadzonej egzekucji oraz swoją trudną sytuację finansową. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. Prezydent W. oddalił skargę na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Skarżącej dokonane zostało zgodnie z przepisami prawa, tj. zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. a i art. 79 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej "ustawa" lub "u.p.e.a."). Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 21 kwietnia 2016 r. SKO uznało, że w niniejszej sprawie Organ egzekucyjny wypełnił przesłanki z art. 79 § 1, § 2 i § 4 u.p.e.a. Zawiadomieniem z dnia 2 marca 2016 r. zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia socjalnego oraz renty socjalnej Skarżącej oraz wezwał ww. organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zdaniem SKO Organ egzekucyjny w zawiadomieniu z dnia 2 marca 2016 r. spełnił również wszystkie wymogi, stosownie do art. 79 § 4 pkt 2 u.p.e.a. SKO stwierdziło też, iż zawiadomienie z dnia 2 marca 2016 r. odpowiada wzorowi, który został zamieszczony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2310) oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 57 § 2 u.p.e.a. Również środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie, tj. zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, jest prawidłowy. Został wymieniony w katalogu środków w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Skarżąca nie zgodziła się z wydanym postanowieniem i złożyła skargę do Sądu. Postanowieniu SKO zarzuciła błędną ocenę okoliczności. Ponowiła uwagi dotyczące uciążliwości egzekucji i trudnej sytuacji finansowej. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W aktach egzekucyjnych sprawy znajduje się pismo Skarżącej z dnia 29 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga dłużnika na zajęcie". Wyraża ono stanowisko Skarżącej co do dokonanej czynności egzekucyjnej – zajęcia świadczenia z ZUS na poczet dochodzonych zaległości podatkowych. Nie może być więc wątpliwości, że granicę sprawy niniejszej wyznacza tylko art. 54 ustawy egzekucyjnej, tj. przepis, który określa przesłanki skargi na czynność egzekucyjną. W tak zakreślonych granicach sprawy, jak trafnie wyjaśniło to SKO, a wcześniej Prezydent W., przedmiotem analizy Organu egzekucyjnego, a następnie Organu nadzoru, mogły być tylko kwestie o charakterze formalnym i wykonawczym, dotyczące konkretnej czynności egzekucyjnej, gdyż przyznane w ustawie środki ochrony prawnej zobowiązanego są względem siebie niekonkurencyjne. W ramach skargi na czynność egzekucyjną nie mogą więc być rozpatrzone kwestie, dla których ustawa przewiduje odrębny tryb rozpatrzenia, np. zarzuty z art. 33 ustawy. Dokonana czynność egzekucyjna (zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej) jest istniejącym, przewidzianym w ustawie środkiem egzekucyjnym (art. 1 pkt 12 lit. a tiret trzecie). Dokonuje się go poprzez przesłanie do organu rentowego (ZUS) zawiadomienia o zajęciu świadczenia w części nie zwolnionej spod egzekucji. Dalsze czynności organu egzekucyjnego także precyzyjnie wylicza art. 79 u.p.e.a., przy czym konieczne elementy zawiadomienia wskazuje art. 67 § 2 tej ustawy. Wzór zawiadomienia normuje natomiast załącznik do wymienionego w postanowieniu rozporządzenia Ministra Finansów. W niniejszej sprawie kwestionowana przez Skarżącą czynność została dokonana zgodnie z wymienionymi przepisami. Analizując ją z tego punktu widzenia (a tylko taki punkt widzenia mógł być zastosowany) skarga na czynność musiała zostać oddalona. O ile Skarżąca uważa, że zastosowany środek był zbyt uciążliwy, albo że egzekucja w ogóle nie mogła być prowadzona, powinna skorzystać z innych środków ochrony prawnej, niż skarga na czynność egzekucyjną. Z tych względów, nie dopatrując się żadnych uchybień natury formalnej w zakresie wykonania zajęcia świadczeń Skarżącej, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.