III SA/Wa 1002/15

Dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – C. sp. z o.o. z siedzibą w W. , wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Wraz ze skargą Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując swój wniosek grożącym jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Według Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować pozbawieniem jej płynności finansowej oraz możliwością pozbawienia jej zdolności kredytowej. Konsekwentnie, Skarżąca miałaby problemy z wywiązywaniem się z bieżących zobowiązań finansowych, takich jak spłata rat kredytów i płatności na rzecz kontrahentów. Dodatkowo, natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby się wiązać z koniecznością ograniczenia wydatków, co w konsekwencji doprowadziłoby do zaniechania planowanych inwestycji, a nawet zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. W opinii Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może ponadto negatywnie wpłynąć na standing finansowy Skarżącej, tj. na jej sytuację ekonomiczną i jej zdolność do wywiązywania się ze zobowiązań finansowych w wyznaczonych terminach zapłaty. Ocena standingu finansowego jest dokonywana np. przez bank przed udzieleniem kredytu, podpisaniem umowy czy otwarciem akredytywy, natomiast, od wyniku takiej oceny zależy marża narzucana przez bank przy udzielaniu kredytu, czyli jego oprocentowanie, a także koszt pozyskania kapitału na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek Skarżącej, jakkolwiek lakoniczny i zawierający częściowo nietrafne twierdzenia, zasługiwał jednak na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że niezasadna była argumentacja Skarżącej odnosząca się do możliwości zaistnienia problemów ze spłatą rat kredytu, płatności na rzecz kontrahentów, standingu finansowego Skarżącej, czy zaniechania planowanych inwestycji. Wskazać bowiem należy, iż zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. kredyty bankowe, jak również nakłady na prowadzenie działalności gospodarczej, takie jak np. wydatki na inwestycje, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął natomiast pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy, tj. 1.617.054 zł oraz okoliczność, że przed tutejszym Sądem zawisła także druga sprawa ze skargi Skarżącej, dotycząca podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r., w której wykonaniu podlega decyzja określająca Skarżącej zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.898.201 zł. Co przy tym istotne, jak wynika z dokumentów przesłanych przez Skarżącą w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy, Skarżąca posiada niewielkie środki trwałe – w wysokości jedynie [...] zł. Nie posiada przy tym rezerw finansowych w wysokości wystarczającej do natychmiastowego spełnienia powyżej wskazanych zobowiązań w łącznej kwocie około 3,5 mln złotych. Zauważyć należy także, iż jakkolwiek Skarżąca osiągała w ostatnich latach wysokie przychody, tj. około 10 mln zł w 2013 r. i około 9 mln zł w 2014 r., to ponosiła równe wysokie koszty uzyskania tego przychodu. Ponadto jak wynika z oświadczeń Skarżącej, wysokie przychody nie są miarodajną przesłanką do oceny sytuacji majątkowej Skarżącej, gdyż jej działalność gospodarcza polega głównie na zakupie drobnego sprzętu AGD i jego odsprzedaży z niewielką, narzuconą marżą handlową. Zdaniem Skarżącej taka charakterystyka jej działalności nie pozwala na racjonalne minimalizowanie kosztów i dopiero zrealizowanie dużego obrotu, tj. osiągnięcie wysokiego przychodu, z którym związany jest duży koszt, pozwala na utrzymanie rentowności firmy. W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe, należy podzielić argumentację Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, które przy obecnej sytuacji finansowej Skarżącej musiałoby przybrać formę egzekucji administracyjnej, istotnie może skutkować pozbawieniem Skarżącej płynności finansowej, a w konsekwencji doprowadzić do postawienia Skarżącej w stan upadłości i faktycznego unicestwienia jej działalności. W przypadku późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji, zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróciłby zatem rzeczy do stanu pierwotnego. Powyższa okoliczność bezspornie wypełnia przesłankę wynikającą z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.