III SA/Wa 1004/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.S. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania związanych z określeniem wartości rynkowej lokalu mieszkalnego. 1.2. Z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] października 2010 r. Rep. A nr [...] została zawarta umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego Nr [...] położonego w W. przy ul. [...] wraz z prawami z nim związanymi. Stronami umowy byli: M. L. (Skarżąca/Strona) oraz E. Spółka Akcyjna (zbywca). Wartość ww. lokalu została określona w akcie notarialnym na kwotę 312.382,00 zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych, NUS stwierdził, że wartość lokalu mieszkalnego wskazana w ww. akcie notarialnym nie odpowiadała wartości rynkowej, stąd pismem z dnia 21 maja 2015 r. wezwał Stronę do jej podwyższenia. Ponieważ Strona nie wyraziła zgody na wartość zaproponowaną przez organ podatkowy, NUS powołał rzeczoznawcę majątkowego w celu określenia wartości lokalu mieszkalnego. 1.3. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. organ pierwszej instancji ustalił podstawę określenia podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawartej umowy sprzedaży w kwocie 527.512,00 zł. NUS wskazał, że w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego – C. S., wartość ta przekroczyła 33% wartości wskazanej w akcie notarialnym, w związku z powyższym ustalono Stronie wysokość kosztów postępowania związanych z określeniem wartości rynkowej lokalu mieszkalnego Nr [...] położonego w W. przy ul. [...] w kwocie 959,10 zł. 1.4. Zażaleniem z dnia 10 grudnia 2015 r. Strona wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 165 § 4 w związku z art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 – dalej: O.p.) polegające na niedoręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 5 marca 2015 r., co oznacza, że organ nie mógł wydać zaskarżonego postanowienia w niewszczętym postępowaniu. Strona wyjaśniła, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 5 marca 2015 r. zostało wysłane na nieprawidłowy adres Strony, tj. W., ul. [...], podczas gdy prawidłowy adres Strony, na który powinno zostać wysłane postanowienie, to: W., ul. [...]. Zdaniem Strony, organ podatkowy dysponował prawidłowym adresem Skarżącej, o czym świadczy późniejsze adresowanie pism. 1.5. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. DIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia DIS podał, że w dniu 19 października 2010 r. Skarżąca na podstawie umowy sprzedaży nabyła lokal mieszkalny Nr [...] położony w W. przy ul. [...] wraz z prawami z nim związanymi za kwotę 312.382,00 zł. Z uwagi na fakt, iż określona przez NUS wartość ww. lokalu mieszkalnego na kwotę 541.170,00 zł znacznie odbiegała od wartości wynikającej z aktu notarialnego, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. DIS podał, że postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. zostało wysłane w dniu 10 marca 2015 r. za pośrednictwem P. S.A. na znany organowi pierwszej instancji adres zamieszkania Skarżącej: [...], ul. [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania: w dniu 13 marca 2015 r. oraz w dniu 23 marca 2015 r. Strona nie odebrała ww. przesyłki. Zatem, zgodnie z art. 150 § 2 O.p., za datę doręczenia postanowienia przyjęto dzień 27 marca 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu "Dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej" oraz "Adresy zapisane centralnie" wynika, że w dniu 27 marca 2015 r. Strona zamieszkiwała pod adresem, na który zostało wysłane postanowienie z dnia [...] marca 2015 r., tj. W., ul. [...]. Zmiana adresu zamieszkania na adres W., ul. [...] nastąpiła od dnia 16 kwietnia 2015 r. na podstawie złożonego przez Stronę w Urzędzie Skarbowym W. zgłoszenia aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej podatnikiem (ZAP-3). Wobec powyższego, zdaniem DIS, postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego należy uznać za skutecznie doręczone, w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 27 marca 2015 r. W tym też dniu, stosownie do art. 165 § 4 O.p., zostało wszczęte postępowanie podatkowe. Z tego względu, w ocenie DIS, zarzut naruszenia art. 165 § 4 O.p. nie znajduje uzasadnienia. W dalszej kolejności DIS podał, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101 poz. 649 ze zm., dalej: u.p.c.c.) wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów. DIS zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie NUS, po zweryfikowaniu ceny określonej w akcie notarialnym z dnia 19 października 2010 r. w kwocie 312.382,00 zł uznał, iż nie odpowiadała ona wartości rynkowej nabytego lokalu. Ponieważ Strona nie wyraziła zgody na wartość zaproponowaną przez organ podatkowy, NUS dokonał określenia wartości rynkowej przedmiotowego lokalu z uwzględnieniem opinii rzeczoznawcy majątkowego – C. S. na kwotę 527.512,00 zł (operat szacunkowy sporządzony w dniu 3 października 2015 r.). Wartość określona przez organ pierwszej instancji przy uwzględnieniu opinii biegłego przekroczyła o więcej niż 33% wartość podaną w akcie notarialnym, wobec czego koszty wynikające z faktury z dnia 5 października 2015 r. Nr 10/2015 wystawionej przez W., w kwocie 959,10 zł obowiązana jest ponieść Skarżąca stosownie do art. 267 § 1 pkt 4 O.p. Zdaniem DIS, postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych zostało skutecznie wszczęte wobec Strony postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. doręczonym w dniu 27 marca 2015 r. w trybie art. 150 § 2 O.p. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji był zatem uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia, stąd zarzut naruszenia art. 216 O.p. DIS uznał za nieuzasadniony. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 123 O.p. w związku 200 § 1 O.p. poprzez wydanie ostatecznego postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania, w sytuacji zaniechania przez organ odwoławczy wydania przed wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej w sprawie postanowienia w przedmiocie wypowiedzenia się co do całokształtu materiału dowodowego przez Skarżącą w sytuacji, w której nie występowały żadne przesłanki negatywne do wydania takiego postanowienia; b) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia NUS w sytuacji niedoręczenia Stronie przez organ pierwszej instancji postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, a w konsekwencji brak jego skutecznego wszczęcia. 2.2. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona wniosła ponadto o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się w tut. Sądzie pod sygn. akt III SA/Wa 537/16 dotyczącego kontroli legalności decyzji podatkowej w tej samej sprawie. 2.3. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 2.4. Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego orzeczenia w sprawie III SA/Wa 537/16. 2.5. W dalszej kolejności, postanowieniem z dnia 30 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. 3.3. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zawieszone postępowanie w rozpoznawanej sprawie podjęte zostało ze względu na wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 2 października 2019 r. wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 3450/17. Przywołanym orzeczeniem NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 537/16 w sprawie ze skargi Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych, a także uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i zasądził koszty postępowania. W uzasadnieniu przywołanego orzeczenia NSA uznał, że decyzja organu odwoławczego w sprawie została wydana w dniu 30 grudnia 2015 r., jednak doręczono ją Skarżącej dopiero w dniu 5 stycznia 2016 r. co oznacza, ze nastąpiło to po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Jednocześnie NSA mając na względzie pogląd prawny, zgodnie z którym przedawnienie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p. wywołuje skutki materialnoprawne tj. wygaśniecie praw i obowiązków finansowych, uznał za niecelowe rozpoznawanie zarzutów o charakterze formalnoprawnym. Z powyższego wyroku wynika niewątpliwe, że NSA uznając zobowiązanie objęte decyzją DIS w podatku od czynności cywilnoprawnych za przedawnione uchylił rozstrzygnięcia obu instancji, które zapadły w toczącym się postępowaniu, w toku którego zapadło skarżone w rozpatrywanej sprawie postanowienie o obciążeniu kosztami postępowania Strony. Zawieszając postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. postępowanie w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnej od sprzedaży nieruchomości ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia kosztów postępowania związanych z określeniem wartości rynkowej nabytego przez Skarżącą lokalu mieszkalnego. Tym samym rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zależy od wyniku ww. postępowania sądowoadministracyjnego. Wspomniany na wstępie wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3450/17 prawomocnie zakończył postępowanie sądowadministracyjne, a jednocześnie poprzez uchylenie decyzji zarówno DIS jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnej od sprzedaży nieruchomości zniósł skutki toczącego się postępowania podatkowego, przesądzając jednocześnie, ze zobowiązanie uległo przedawnieniu. 3.4. Kwestią, która musi zostać poruszona w tym miejscy, gdyż determinuje ona ocenę skarżonego postanowienia jest zakres związania wydanym przez NSA wyrokiem z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3450/17. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawię przywołany wyrok NSA jest o tyle istotny, gdyż zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten wprowadza zatem zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów i organów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08). Innymi słowy jeżeli w kolejnym postępowaniu, pojawia się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana, a tym bardziej ani sąd, ani organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu. 3.5. Mając na względzie powyższe związanie, zdaniem Sądu, konsekwencją uchylenia rozstrzygnięć obu instancji wydanych w postępowaniu, w którym zapadło skarżone postanowienie w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania, jest konieczność uchylenia również skarżonego postanowienia i poprzedzającego go rozstrzygnięcia NUS, tym bardziej wobec uznania przez NSA, że zobowiązanie uległo przedawnieniu. Skoro bowiem NSA wyrokiem z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3450/17 zniósł skutki toczącego się wobec Skarżącej postępowania, w obrocie prawnym, w odmiennej sytuacji procesowej zmienionej wspomnianym wyrokiem NSA, nie mogą ostać się postanowienia, które kształtują obowiązki Strony w toku tego postępowania. Zagadnienie kosztów postępowania uregulowane zostało w rozdziale 23 Koszty postępowania działu IV Postępowanie podatkowe Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 264 O.p., jeśli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Koszty postępowania związane są z wykonywaniem przez organy podatkowe ich ustawowych uprawnień. Przez koszty postępowania należy rozumieć koszty związane ze wszczęciem, prowadzeniem i zakończeniem postępowania podatkowego w danej sprawie. Na podstawie art. 265 § 1 pkt 3 O.p., zalicza się do nich m.in. wynagrodzenie przysługujące biegłym. Z powyżej cytowanego przepisu art. 264 O.p. wynika zatem zasada, zgodnie z którą, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Odstępstwa od tej zasady zawarte są w art. 267-268 i polegają na obciążeniu kosztami stron bądź uczestników postępowania. I tak przepis art. 267 § 1 pkt 4 O.p. stanowi, że stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach – regulacja ta stanowiła podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. 3.6. Reasumując wobec zniesienia wyrokiem NSA skutków postępowania, którego kosztami obciążono Stronę i orzeczenia przez NSA o przedawnieniu zobowiązania Skarżącej, Sąd obowiązany był do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowień, które zapadły w toku tego postępowania i nakładały na Stronę obowiązek poniesienia kosztów postępowania. 3.7. Niezależnie od powyższe wskazać również należy, że zarówno skarżone postanowienie, jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie NUS nie zawierają żadnych rozważań odnośnie ustalenia wysokości kosztów z tytułu wynagrodzenia biegłego, co więcej w aktach sprawy przekazanych Sądowi nie ma też żadnego dokumentu z którego wynikałoby dlaczego organ obciążył Stronę kosztami w wysokości 959,10 zł. W postanowieniach obu instancji organy wskazują jedynie kwotę 959,10 zł tytułując ją – "koszty biegłego", jednak w żaden sposób nie wyjaśniają obciążającej Skarżącą wysokości tych kosztów. Rozważań w tym zakresie nie zawiera żadne z rozstrzygnięć nie ma też w aktach sprawy dokumentu, który potwierdzałby prawidłowość tak określonej kwoty. Wobec powyższego Sąd nie jest w stanie skontrolować, czy wysokość kosztów, które miałby obciążać Stronę wyliczona została prawidłowo i z czego w zasadzie ona wynika. Tymczasem przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia biegłego, powołanego przez organ podatkowy na podstawie art. 197 § 2 O.p. w związku z art. 6 ust. 4 u.p.c.c. do określenia wartości rynkowej przedmiotu czynności cywilnoprawnej, stosuje się zgodnie z art. 265 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 267 § 1 pkt 4 O.p. przepisy o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Ponadto należy mieć na uwadze treść art. 89 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zgodnie z którym: 1) biegłemu powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii; 2) wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w ust. 1 - na podstawie złożonego rachunku; 3) wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami; podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa; 4) wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu. Należy mieć także na uwadze art. 89 ust. 5 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia biegłych za wykonaną pracę oraz taryfy zryczałtowane, o których mowa w ust. 3, mając na uwadze nakład pracy i kwalifikacje biegłego oraz poziom wynagrodzeń uzyskiwanych przez pracowników wykonujących podobne zawody, stopień złożoności problemu będącego przedmiotem opinii oraz warunki, w jakich opracowano opinię, a także sposób dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii. Wykonując tę delegację Minister Sprawiedliwości wydał dnia 24 kwietnia 2013 r. rozporządzenie w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 518). Oznacza to, że są to przepisy, które w związku z art. 265 § 1 pkt 1 i 3 i art. 216 § 2 O.p. stanowią podstawę prawną do wydania w tym przedmiocie postanowienia i które organy podatkowe są obowiązane stosować. W sprawie nie zostały poczynione ustalenia w kontekście przywołanych powyżej przepisów, które pozwalałyby na określenie wynagrodzenia jakie powinno być przyznane biegłemu, a w każdym razie brak jest odzwierciedlenia w postanowieniach obu instancji dokonania takich ustaleń. 3.8. Reasumując, zdaniem Sądu, działając w związaniu wyrokiem NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3450/17, wobec zniesienia skutków postępowania podatkowego, w toku którego wydane zostały skarżone postanowienia o obciążeniu kosztami postępowania uchylić należało zarówno skarżone postanowienie DIS jak i poprzedzające je postanowienie NUS. Odmienna, ukształtowana wyrokiem NSA sytuacja procesowa Strony od tej, która istniała w dacie wydawania spornych postanowień uniemożliwia dochodzenie od Skarżącej kosztów postępowania podatkowego. Skoro bowiem nie ma podstaw do określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawych ze względu na jego przedawnienie, nie ma też podstaw do obciążania Strony kosztami postępowania podatkowego na podstawie art. 267 § 1 pkt 4 O.p., art. 268 § 1 O.p., art. 269 § 1 O.p. w związku z art. 6 ust. 4 u.p.c.c. Jednocześnie wobec wiążącego Sąd wyroku NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3450/17, który wypowiedział się na temat prawidłowości toczącego się postępowania w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych, za niecelowe uznaje odnoszenie się do zarzutów formalnoprawnych. 3.9. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł jak w sentencji. 3.10. Podstawą prawną dla rozstrzygania o zasądzonych kosztach postępowania sądowego była treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 580 zł składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł, oraz kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł zasądzona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).