III SA/Wa 1009/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania A. P. i P. P. (dalej zwani "Skarżącymi"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylającą w całości swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. i ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 3.986 zł. Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. ustalił Skarżącym wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r., za nieruchomość położoną przy ul. [...] w L. (działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...]), na kwotę 2.256 zł. Do opodatkowania przyjęte zostały budynki zajęte pod działalność gospodarczą o powierzchni 90 m2, grunty zajęte pod działalność gospodarczą - 60 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 2.279 m2. W okresie od dnia 12 lutego 2013 r. do dnia 21 lutego 2013 r. przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie ustalenia prawidłowości rozliczania przez Skarżących podatku od nieruchomości z tytułu nieruchomości położonych w L. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]). Wyniki przeprowadzonej kontroli stały się podstawą do wznowienia z urzędu przez organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., postępowania m. in. w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r. Organ powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej zwana "O.p."). Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił w całości swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. i na nowo ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na kwotę 3.986 zł. Organ do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego przyjął: - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 75,74 m2, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 109,52 m2, - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.231 m2, - grunty pozostałe o pow. 108 m2, - budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 8.061 zł. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wysokość zobowiązania podatkowego ustalił przy zastosowaniu stawek podatku od nieruchomości określonych w uchwale Rady Miasta L. nr XXXVII/470/2009 z dnia [...] października 2009 r. w sprawie podatków i opłat lokalnych na 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 190, poz. 5289). Prezydent Miasta L. podkreślił, że przedmioty opodatkowania wymienione w decyzji, w szczególności ich powierzchnia, a w przypadku budowli - ich wartość, ustalone zostały w toku kontroli podatkowej. Wówczas ustalono też, że Skarżący prowadzą działalność gospodarczą oraz że na parterze budynku mieszkalnego znajduje się sklep spożywczy, a znajdujące się na pierwszym piętrze tego budynku mieszkania są przeznaczone dla pracowników realizujących ich inwestycje budowlane. Organ pierwszej instancji stwierdził, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek w tym zakresie stanowią budynki mieszkalne i grunty z nimi związane. W odwołaniu Skarżący zakwestionowali opodatkowanie najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości całego gruntu działek nr [...] i [...] z wyłączeniem jedynie 108 m2 gruntu pod budynkiem mieszkalnym. W ich ocenie wyliczenie tej powierzchni jest niezgodne z protokołem czynności kontrolnych z dnia 12 lutego 2013 r., w którym w trakcie czynności urzędnicy dokonali szczegółowych pomiarów części gruntu zajętego i związanego z działalnością, tj. terenów utwardzonych, parkingów na samochody dla klientów itd. We wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) przytoczyło treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p., art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 195, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."). Wskazało, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że A. P. prowadzi działalność gospodarczą od 2001 r., natomiast P.P. od 2002 r. Według wypisu z kartoteki budynków, wypisu z rejestru gruntów oraz protokołu z czynności kontrolnych, nieruchomość przy ul. [...] w L. znajduje się w obrębie nr [...] i oznaczona jest jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 1183 m2 oraz jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 1156 m2. Na terenie nieruchomości znajdują się cztery budynki niemieszkalne oraz budynek mieszkalny 2-kondygnacyjny (1-piętrowy) o pow. zabudowy 108 m2 - na działce nr [...]. Parter budynku mieszkalnego zawiera pow. użytkowej 75,37 m2 i od 10 lat zajęty jest na sklep spożywczy, natomiast piętro budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 75,74 m2 stanowi część mieszkalną. Znajdujący się na działce nr [...] inny budynek niemieszkalny o pow. użytkowej 34,15 m2 przekształcony został - według oświadczenia Skarżących - przed 2008 r. w budynek gospodarczy, zaś od października 2011 r. budynek przekształcono na sklep warzywny wykorzystywany sezonowo. Pozostałe budynki znajdujące się na terenie nieruchomości są bez dachu, bez okien, bez drzwi – przeznaczone do rozbiórki - nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na nieruchomości znajduje się od 2005 r. pawilon handlowy bez fundamentów, którego wartość podatnicy określili na 8.000 zł. Przed pawilonem znajduje się wylewka betonowa zajmująca pow. 30,40 m2, a jej wartość określona została na kwotę 61 zł. Od 2011 r. Przed sklepem spożywczym znajduje się wylewka betonowa o pow. 71,92 m2, której wartość Skarżący określili na kwotę 359,60 zł oraz kostka betonowa na pow. 73,68 m2 o wartości 7.368 zł. SKO uznało, że w 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał budynek mieszkalny w części zajętej na cele mieszkalne o pow. użytkowej 75,74 m2, grunt pod budynkiem mieszkalnym o pow. 108 m2, dwa budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. część budynku mieszkalnego zajęta na sklep spożywczy o pow. użytkowej 75,37 m2 oraz budynek o pow. użytkowej 34,15 m2, grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.231 m2, a także budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości 8.061 zł (pawilon bez fundamentów i destrukt betonowy). Organ odwoławczy stwierdził, że deklarowane dotychczas przez Skarżących do opodatkowania powierzchnie budynków oraz gruntu zasadniczo odbiegają od ustaleń kontrolnych. Ponadto Skarżący nie zgłosili do opodatkowania budowli znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...]. W ocenie organu z powyższego wynika, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż ustalone w trakcie kontroli podatkowej poszczególne przedmioty opodatkowania należy ocenić jako nową okoliczność faktyczną istniejącą w dacie wydania pierwotnej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., nieznaną organowi podatkowemu. W związku z powyższym za zasadne SKO uznało opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości wraz ze znajdującymi się na jej terenie budowlami przy zastosowaniu stawek podatku od nieruchomości przyjętych w uchwale Rady Miasta L. z dnia [...] października 2009 r. w kwocie 3.986 zł. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów Skarżących, którzy za absurd uznali stwierdzenie, że tylko grunt znajdujący się pod budynkiem mieszkalnym, tj. 108 m2 jest związany z funkcją mieszkalną, opierając się na wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1122/12 stwierdził, że jedynym warunkiem, jaki musi zostać spełniony, aby wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. przedmioty opodatkowania zostały uznane za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest posiadanie ich przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Reasumując organ odwoławczy za bezsporne uznał, iż Skarżący prowadzą działalność gospodarczą, a zatem sam fakt posiadania przez nich gruntów, budynków i budowli - z wyłączeniem części budynku mieszkalnego zajętego na cele mieszkalne oraz gruntu związanego z tym budynkiem - powoduje, iż do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego zastosowanie znajdują najwyższe stawki podatku od nieruchomości. Skarżący pismem z dnia 25 lutego 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Uzasadniając skargę w głównej mierze posłużyli się argumentacją zawartą w odwołaniu od decyzji. Utrzymywali, iż zaliczenie całego gruntu, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostaje w sprzeczności z ustaleniami kontroli i rzeczywistym wykorzystaniem gruntu. Uznali to wręcz za absurd, wyrażający się tym, iż urzędnicy przyjęli, że Skarżący mieszkając w budynku nie korzystają z działki dla celów prywatnych (nie wynoszą śmieci, dzieci nie bawią się na podwórku, samochód parkują u sąsiada itd.). Skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 32/11, w którym Sąd nie zgodził się on ze stwierdzeniem, że o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości przesądza sam fakt posiadania gruntu czy budynku przez przedsiębiorcę. Twierdzili, że prowadzą działalność w budynku gospodarczym i tylko w części budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ul. [...], działka o nr ew. [...] położona przy ul. [...] nie jest zabudowana i nie jest na niej prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd podziela stanowisko Skarżącej, iż o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości nie przesądza sam fakt posiadania gruntu czy budynku przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą. W istotnym dla sprawy zakresie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,77 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1 lit. a), zaś od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 20,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit. b). Przypomnieć trzeba, że w procesie wykładni prawa nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który się wydaje językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. postanowienie SN z 26 kwietnia 2007 r., I KZP 6/07; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, str. 291 i nast.; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, str. 74 – 83; R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, str. 106). SKO przyjęło wypracowane na podstawie wykładni językowej stanowisko, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Pogląd ten spotkał się jednak z uzasadnioną krytyką w piśmiennictwie (por. L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu; Prawo i podatki 2008/7 s. 21; R. Lewandowski, Zawieszenie działalności gospodarczej a podatek od nieruchomości; PPLiFS 2010/9 s. 19), a następnie ulegał zmianom w późniejszym orzecznictwie w odniesieniu do statusu prawnopodatkowego nieruchomości znajdującej się w posiadaniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną (por. wyroki NSA z 12 czerwca 2012 r., II FSK 2288/10 oraz II FSK 2289/10; z 18 lipca 2012 r., II FSK 32/11, a także wyroki WSA w Gdańsku: z 15 czerwca 2010 r., I SA/GD 277/10 i I SA/Gd 278/10, z 15 września 2010 r., I SA/Gd 574/10). Nie budzi wątpliwości, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest tak oczywista, a zaistniałe wątpliwości prowadzą do wniosku, że zajęte przez nie stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe. Osiągnięty przez organy podatkowe wynik interpretacyjny wywołuje zastrzeżenia nawet już na gruncie wykładni językowej. Po pierwsze, w sformułowanym wyjątku w art. 1a ust. 1 pkt 3 wprost już zaznaczono odniesienie do danej działalności gospodarczej przedsiębiorcy ("tej działalności", por. W. Morawski [w:] T. Brzezicki [et al.], Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz, Gdańsk 2009; s. 129). W ocenie Sądu, zwrot normatywny "tej działalności" w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine oznacza tę konkretną działalność, którą prowadzi przedsiębiorca i konkretyzuje więź pomiędzy działalnością gospodarczą przedsiębiorcy a nieruchomością będącą w jego posiadaniu w zakresie całej wykładni definicji legalnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Po drugie, korzystając z wykładni systemowej wewnętrznej, należy zauważyć, że w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b. u.p.o.l. mowa jest o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stawki podatku w powołanym przepisie zostały zatem uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, podkreślając konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa. Konieczne jest także podniesienie argumentu z wykładni celowościowej. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występują w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wiąże to się z tym, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – majątkiem służącym realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką jakichkolwiek jej nieruchomości (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2012 r., II FSK 2288/10). W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego, podzielającego pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 lipca 2012 r., II FSK 32/11, nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Zdaniem Sądu, ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu. Jednakże nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. W każdym razie warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek czy też grunt) przeznaczony na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych podatnika. Za nieuprawnione zatem należy uznać stanowisko organów podatkowych, iż Skarżący, którzy na tej samej nieruchomości mieszkają i prowadzą działalność gospodarczą, na potrzeby prywatne wykorzystują tylko i wyłącznie grunt pod budynkiem mieszkalnym. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy powinien ustalając stan faktyczny zbadać, w świetle kryteriów przedstawionych w ramach wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jaki obszar nieruchomości jest związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżących. Dopiero te ustalenia faktyczne umożliwią ocenę jaka część nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości. Pomocne w czynieniu tych ustaleń może być zbadanie, czy Skarżący wprowadzili przedmiotową nieruchomość (jej część) do ewidencji środków trwałych, czy dokonywali odpisów amortyzacyjnych, czy wliczyli jakiekolwiek wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodu, czy wliczyli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jakiekolwiek nakłady remontowe, modernizacyjne w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów. Konieczne jest zbadanie, w jaki sposób jest faktycznie wykorzystywana działka o nr ew. [...]. Wskazać jeszcze trzeba, iż w sytuacji, gdy w toku kontroli ustalono, iż Skarżący nie zgłosili do opodatkowania budowli znajdujących się na nieruchomości oraz deklarowane przez nich powierzchnie budynków i gruntu odbiegają od ustaleń kontrolnych, uprawnionym było wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; - istnienie "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów" w dniu wydania ostatecznej decyzji; - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11; z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1985/11,opubl. CBOSA). Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. W realiach niniejszej sprawy przedmiot opodatkowania istniał, ale okoliczność ta nie była znana organowi w dacie wydawania ww. decyzji (niezgłoszone do opodatkowania budowle) lub organ wiedział o istnieniu przedmiotu opodatkowania, jednak o innej niż znana organowi powierzchni. Tak więc ujawnione w toku kontroli okoliczności są nowe, istotne w sprawie, istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), postanowiono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego nie orzeczono, gdyż Skarżący nie złożyli wniosku o zwrot kosztów. Zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Skarżący prawidłowo powiadomieni o terminie rozprawy, na rozprawę nie stawili się, więc Sąd nie miał możliwości ich pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego.