III SA/Wa 1010/15
PostanowienieWSA w Warszawie2015-05-19
Skład orzekający: Jarosław Trelka
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie uznania ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione, które nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Skarga na postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie uznania ponaglenia za uzasadnione jest niedopuszczalna, ponieważ takie postanowienie nie mieści się w katalogu zaskarżalnych postanowień określonych w art. 3 § 2 PPSA. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani rozstrzygające sprawę co do istoty, a jedynie dotyczące kwestii incydentalnej związanej z terminowością załatwiania spraw.Stan faktyczny
Skarżący wnieśli ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało ponaglenie za uzasadnione, wyznaczyło dodatkowy termin na załatwienie sprawy i zarządziło wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Skarżący złożyli skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 19 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. i Z.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione postanawia odrzucić skargę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 141 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej "Op" uznało ponaglenie wniesione przez B.W. i Z.W. – dalej "Skarżące" - za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin na załatwienie sprawy – 1 miesiąc od dnia wpływu do organu pierwszej instancji postanowienia wraz z aktami sprawy, zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z dnia 16 marca 2015 r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 31 marca 2015 r. Skarżące złożyły skargę na ww. postanowienie z dnia 24 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto w świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wreszcie zgodnie z art. 4 ppsa rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
W myśl z kolei art. 141 § 1 Op, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała postać swoistego milczenia administracji. Istotą przyjętego w Op rozwiązania jest spełnienie dwóch celów. Po pierwsze, przez rozpoznanie ponaglenia w indywidualnej sprawie może dojść do wyznaczenia organowi właściwemu w sprawie dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Po drugie, organ wyższego stopnia zostaje poinformowany o uchybieniach w pracy organu niższego stopnia. Stwierdzenie tego typu uchybienia powinno prowadzić do podjęcia działań zmierzających do poprawienia terminowości załatwiania spraw administracyjnych (por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego, s. 131).
Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia może podejmować rozstrzygnięcia i działania wyłącznie określone w art. 141 § 2 Op. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Jednakże na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę ponaglenia, nie służy zażalenie. Ponaglenie nie jest również aktem kończącym postępowanie. Postanowienie to dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej) tj. niezałatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2004 we właściwym terminie. Nie można też wywieść, by było ono postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte.
Wniesienie zatem skargi na postanowienie, które nie jest żadnym z wymienionych w art. 3 § 2 ppsa rodzajów postanowień, uznać należy za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną w niniejszej sprawie, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ppsa.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło