III SA/Wa 1011/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2013 w podatku od nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...], należącej do Z. W. i B. W. ("Skarżące"), w wysokości 863 zł. Skarżące odwołały się od powyższej decyzji podnosząc, iż jej wydanie nastąpiło dopiero w dniu 23 września 2013 r., ponadto ustalono termin płatności należnego podatku w dwóch ratach, a także uniemożliwiono wykonania Skarżącym obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości za 2013 r. w sposób prawidłowy z uwagi na rozbieżności w powierzchniach gruntu oraz zabudowań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] marca 2015 r., utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazano, że decyzja Organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o informację z rejestru gruntów, a także złożone przez Skarżące oświadczenie podatkowe z dnia 20 lipca 1998 r. i 9 września 1998 r. Zgodnie z zawartymi w ww. oświadczeniach danymi (także danymi z informacji z rejestru gruntów) powierzchnia nieruchomości wynosi 1069 m². W akcie notarialnym z dnia 8 czerwca 1998 r. powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi także 1069 m². Stwierdzenie ewentualnych rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a stanem ewidencyjnym, powinno skutkować wszczęciem przez Skarżące postępowania przed organem właściwym w sprawach związanych z ewidencją gruntów i budynków, czyli przed właściwym starostą. Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej ("Op"), tj. art. 68 § 1 i 2, organ ma prawo wydać decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości w terminie 3 do 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Decyzja ustalająca wysokość podatku za 2013 r. wydana we wrześniu 2013 r. jest prawidłowa. Ustalone dwa terminy płatności w kwestionowanej decyzji są także zgodne z prawem – wynikają z art. 47 § 1 i 2 Op. Pismem z dnia 18 marca 2015 r. Skarżące wniosły skargę na powyższą decyzję. Skarżące kwestionowały sposób wydania decyzji, a także przyjęte przez Organy dane istotne dla wymiaru podatku. Przedstawiły nieprawidłowości w działaniu urzędników Organu podatkowego I instancji. Wskazały na inne decyzje Organów i inne wyroki tut. Sądu dotyczące spraw za inne lata podatkowe. Argumentację skargi uzupełniły w piśmie z 23 listopada 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w brzmieniu do dnia 15 sierpnia 2015 r. (skargę wniesiono przed tą datą), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Organy trafnie podkreślały w wydanych decyzjach, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji. Przepis ten wprowadza zatem zasadę, że dane ujawnione w ewidencji wiążą organ podatkowy w zakresie stanu faktycznego ustalanego dla potrzeb postępowania podatkowego. Ewidencja gruntów i budynków ma formalny walor wiążący zawsze w odniesieniu do elementów przedmiotowych gruntu, tj. powierzchni, klasyfikacji, zabudowy, klasy. Z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika bowiem, że ewidencja jest stosowana w postępowaniu podatkowym w zakresie podstawy opodatkowania. W zaskarżonej decyzji SKO wskazało na ten przepis jako na uzasadnienie przyjęcia w decyzjach powierzchni opodatkowanego gruntu – uznało mianowicie, że wynosi ona, zgodnie z ewidencją, 1069 m². Tymczasem powierzchnia gruntu przyjęta do opodatkowania w decyzji Prezydenta wynosi 1078m². Taka właśnie, większa powierzchnia, wynikała bowiem z najnowszego wypisu z ewidencji gruntów z dnia 5 kwietnia 2013 r. Błędem SKO było więc wskazanie powierzchni mniejszej, ale błąd ten nie miał wpływu na prawidłową co do kierunku decyzję Organu, tj. na utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta. Dane dla wymiaru podatku dotyczącego innych przedmiotów opodatkowania (budynki) pochodzą od samych Skarżących (informacja z dnia 20 lipca 1998 r. oraz 9 września 1998 r.). Ewidencja gruntów i budynków w zakresie obejmującym budynki nie zawiera ich powierzchni (art. 20 ust. 1 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), zatem podstawą wymiaru podatku od budynków mogły być dane wskazywane przez Skarżące w 1998 r. Należy jedynie skorygować Organy, że z ostatnio złożonej przez Skarżące informacji, tj. z oświadczenia z 9 września 1998 r., wynika, że powierzchnia każdej kondygnacji budynku mieszkaniowego wynosi 65, 8 m², a nie – jak przyjęto w decyzjach – 64, 94 m². Ta pomyłka była jednak korzystana dla Skarżących, toteż Sąd nie mógł uchylić decyzji z powodu tej niezgodności. Odnośnie zaś powierzchni 40 m² budynków pozostałych, wskazać należy, że składało się na nią 23, 04 m² oraz 13 m ² garaży, a nadto 4 m² komórki (40, 04 m²). Mimo wielokrotnego wzywania Skarżące nie aktualizowały swojej informacji, toteż Organy miały prawo uznać ją za nadal aktualną. Skarżące konsekwentnie podtrzymywały stanowisko, że prowadzona dla potrzeb ich nieruchomości ewidencja prowadzona przez Prezydenta W. zawiera dane nieprawdziwe. Także w niniejszej sprawie, tak samo, jak w znanej Sądowi z urzędu sprawie dotyczącej podatku za rok 2011 (III SA/Wa 2391/14), Sąd nie może wykluczyć, że dane ewidencyjne rzeczywiście są niezgodne z prawdą, ale powtórzyć należy za Organem, iż dopóki nie zostanie zmieniona ewidencja (inicjatywę w tym zakresie mają także Skarżące), dane z niej wynikające są wiążące w postępowaniu podatkowym. Postępowanie podatkowe nie jest natomiast odpowiednią metodą rozstrzygania sporów cywilnoprawnych, w tym dotyczących rozgraniczenia nieruchomości, a także innych spraw administracyjnych. W sprawie, która poddana została ocenie Sądu, badaniu podlegała tylko decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013 – nic innego nie było i nie mogło być przedmiotem analizy Sądu. Na decyzje wydane w sprawie zobowiązania za rok 2013 oraz ocenę postępowania Organów w tej sprawie nie mają wpływu decyzje i wyroki tut. Sądu dotyczące innych lat podatkowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę jako niezasadną.