III SA/Wa 1024/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Sp. z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – L. Sp. z o.o. z siedzibą w M., pismem z dnia 6 marca 2014 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że istnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie jest wysoce wątpliwe, a wykonanie takiej decyzji przed rozpoznaniem skargi mogłoby spowodować istotną szkodę dla Skarżącej. Skarżąca dodała, że zabezpieczenie zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w szczególności zabezpieczenie polegające na zajęciu rachunku bankowego Skarżącej uniemożliwia prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ponieważ nie będzie ona w stanie ani regulować wymagalnych zobowiązań, ani dokonywać jakichkolwiek zakupów niezbędnych do kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto dodała, że w przypadku utrzymania dokonanego zabezpieczenia Skarżąca nie będzie w stanie dokonywać jakichkolwiek inwestycji w swoje przedsiębiorstwo. Skarżąca podkreśliła, że prowadzona działalność gospodarcza stanowi źródło dochodów niezbędnych dla utrzymania osób zatrudnionych i współpracujących ze Skarżącą. Uniemożliwienie Skarżącej dalszej działalności spowoduje utratę źródła utrzymania dla tych osób. Skarżąca dodała, że utrzymanie zabezpieczenia, będzie skutkować koniecznością całkowitego zaniechania prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej. Wymienione skutki utrzymania zabezpieczenia w dalszej konsekwencji spowodowałyby dla Skarżącej znaczną szkodę niedającą się w przyszłości naprawić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ) - dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasową ochronę przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji mogłyby doprowadzić do utraty jej płynności finansowej, oraz nieterminowej regulacji zobowiązań nie tylko podatkowych ale i innych jak np. wynagrodzeń pracowniczych a także zakupów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że powyższe okoliczności w konsekwencji skutkować będą koniecznością całkowitego zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tych okolicznościach uznać należy, że Skarżąca wykazała konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wykonanie decyzji mogłaby wyrządzić Skarżącej poważną szkodę. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji