III SA/Wa 1028/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2010 r. postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca – E. Z. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jedynie z [...] -letnią córką. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Otrzymuje alimenty na dziecko w wysokości 700 zł oraz uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości ok. 500 zł (1/4 etatu). Miesięczne wydatki skarżącej wynoszą: czynsz za mieszkanie i opłaty 450 zł, środki czystości 150 zł, wyżywienie ok. 500 zł, koszty leczenia 100 zł, paliwo 200 zł. W utrzymaniu [pomaga skarżącej rodzina. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do nadesłania dokumentów dotyczących sytuacji finansowej skarżąca przedłożyła: kopie zeznań podatkowych za 2013 i 2014 r., wyciąg z rachunku bankowego, zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia, kopię wyroku orzekającego rozwód oraz ustalającego wysokość alimentów. Ponadto skarżąca wskazała, że oprócz wynagrodzenia z pracę i alimentów korzysta z pomocy finansowej rodziny w wysokości 300 zł miesięcznie oraz z pomocy społecznej ok. 106 zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe. Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości finansowe. Skarżąca nie posiada majątku, ani oszczędności. Ma na utrzymaniu córkę, na którą uzyskuje alimenty w wysokości 700 zł. Z nadesłanego zeznania podatkowego za 2014 r. wynika, że za ten rok uzyskała ona łączny przychód w wysokości 10.725,90 zł (w tym 6.310,61 zł ze stosunku pracy i 4.414,90 zł z innych źródeł). Skarżąca nie posiada żadnych środków na rachunku bankowym. Z jej oświadczeń wynika, że aby się utrzymać musi korzystać z pomocy finansowej rodziny oraz ze środków pomocy społecznej. Tym samym przyjąć należy, że środki finansowe, którymi dysponuje skarżąca są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tym stanie rzeczy, wskazać należy, że sytuacja finansowa skarżącej uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wykazała bowiem, iż nie jest w stanie wygospodarować środków na ich pokrycie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.