III SA/Wa 1032/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Gajewski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wierzytelności nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w przedmiocie określenia wysokości wierzytelności nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. Skarżący – P.S. pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. wraz ze skargą do Sądu złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody, wskazując, iż egzekucja prowadzona przez organy skarbowe wobec dłużnikowi M. sp. z o.o. w zakresie niezapłaconego podatku od towarów i usług jest do tej pory bezskuteczna. Wyjaśnił, że nadal toczy się postępowanie w niniejszej sprawie, które ma doprowadzić do zaspokojenia się Skarbu Państwa z majątku Skarżącego. W ocenie Skarżącej, wobec złożoności relacji cywilnoprawnych pomiędzy Skarżącym a M. sp. z o.o., [...] S.A. oraz P. s.c., które legły u podstaw postępowania, w przypadku skutecznego wyegzekwowania od Skarżącego kwoty określonej w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., Skarżący nie będzie miał podstaw do dochodzenia regresowego tej kwoty od M. sp. z o.o. Skarżący nadmienił, iż w toku postępowania zostały wydane dwa kolejne postanowienia określające wysokość nieprzekazanej należności przez Skarżącego, które zostały uchylone przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji będzie podlegał rozpoznaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł jedynie, że wykonanie postanowienia może spowodować "znaczne szkody". Pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył dokumentów, mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie przedstawił on zatem faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową strony ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy powołana we wniosku okoliczność stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania postanowienia. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie postanowienia będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać również należy, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł brać pod uwagę przekonania pełnomocnika Skarżącego o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.