III SA/Wa 1043/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Kamil Kowalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi G.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie uznające ponaglenie w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości za niezasadne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też jako Kolegium lub SKO) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia G.Z. (dalej też jako Skarżący) na własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], którym uznano ponaglenie Skarżącego na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta Miasta Z. za nieuzasadnione. Jak wynika z uzasadnienia skarżonego postanowienie G.Z. w dniu [...] grudnia 2021 r. złożył do SKO ponaglenie niezałatwienie sprawy przez Prezydenta Miasta Z. Kolegium postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], uznało ponaglenie za nieuzasadnione i pouczyło, że rozstrzygnięcie to nie podlega zaskarżeniu poprzez złożenie zażalenia. Niezależnie od tego Skarżący w piśmie z dnia 9 lutego 2022 r. złożył zażalenie na otrzymane rozstrzygnięcie Kolegium. Natomiast SKO postanowieniem wspomnianym na wstępie stwierdziło jego niedopuszczalność. W piśmie z dnia 30 marca 2022 r. Skarżący wywiódł skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie uznania jego wcześniejszego zażalenia za niedopuszczalne. Zarzucił, że SKO, jako organ administracji publicznej było zobowiązane stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239 z późn. zm. – dalej też jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie stwierdzało niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia na podstawie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm. – dalej też jako O.p). Ponaglenie jest instytucją znajdującą zastosowanie w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Organ podatkowy uznając ponaglenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 O.p.). Należy podkreślić, że ponaglenie z art. 141 § 1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, bowiem nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu podatkowym, natomiast stanowi środek mający przeciwdziałać bezczynności czyli swego rodzaju milczeniu organu. Ponaglenie ma na celu spowodowanie, aby stosowne rozstrzygnięcia zostały wydane. Zastosowania do niego nie mają przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 O.p. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku danej sprawy. Nie można uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie. Pogląd zgodnie z którym stanowisko organu wyższego wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy, a którego odpowiednikiem jest art. 141 O.p, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu i nie jest objęte kognicją sądów administracyjnych jest szeroko zaaprobowany przez orzecznictwo (postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13). Pogląd ten sformułowany na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, znajduje pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Zasadnie więc Kolegium stwierdził, że rozpoznając ponaglenie organ wyższego stopnia zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które obowiązujące przepisy prawa nie przewidują zażalenia. Wniesienie zażalenia na postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2021 r. było zatem niedopuszczalne. W rezultacie więc Kolegium prawidłowo zastosowała art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej stwierdzając niedopuszczalność zażalenia Skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił.