III SA/Wa 1044/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego Pismem z dnia 21 marca 2008 r. Skarżący – T. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2008 r. Sąd wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł., pouczając go, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi. Zarządzenie to, przy piśmie z 5 maja 2008 r., zostało doręczone Skarżącemu 10 maja 2008 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.18) wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu odebrał osobiście Skarżący, co potwierdził swoim podpisem. W dniu 5 czerwca 2008 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący wyjaśnił, że wezwanie do uiszczenia wpisu otrzymał przed wyjazdem na urlop na K.. Urlop trwał od 18 do 26 maja 2008 r. Przed wyjazdem, z uwagi na spiętrzenie się obowiązków służbowych, poprosił córkę o zapłacenie wpisu. Dopiero 4 czerwca 2008 r. córka poinformowała go, że zapomniała dokonać zapłaty. Wobec tego Skarżący uiścił wpis sądowy 5 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jako przyczynę uchybienia terminu Skarżący wskazał, iż dopiero 4 czerwca 2008 r. dowiedział się, że córka, której powierzył uiszczenie wpisu - nie uczyniła tego. Sąd uznał zatem, że składając wniosek o przywrócenie terminu 5 czerwca 2008 r. Skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony. Zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku swojej winy w uchybieniu terminu. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, po pierwsze należy podnieść, że wyjazd Skarżącego na urlop w dniu 18 maja 2008 r. nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący pouczony został o skutkach nieuiszczenia wpisu i jego rzeczą było tak ułożyć swoje sprawy, aby wpis uiszczony został w terminie. Tylko przeszkoda, którą można określić jako niedającą się usunąć mogła usprawiedliwić odstąpienie od tego obowiązku. Przeszkoda taka nie wystąpiła w okresie, jaki upłynął między otrzymaniem wezwania 10 maja 2008 r. a wyjazdem na urlop 18 maja 2008 r. Skarżący miał wprawdzie prawo uiścić wpis w ostatnim dniu terminu (19 maja 2008 r.), jednakże powinien zadbać o to, aby tak się stało. Skarżący został również pouczony o sposobie uiszczenia wpisu sądowego. Można go uiścić w kasie Sądu lub na wskazany rachunek bankowy, a zatem uczynienie tego nie wymagało od Skarżącego obecności w Sądzie. Skarżący powoływał się na spiętrzenie obowiązków służbowych przed wyjazdem na urlop. Oceniając ten argument zważyć należało, że Skarżący sam ustala hierarchię ważności (znaczenia) ciążących na nim obowiązków, w szczególności zaś decyduje, które z nich wykona osobiście, a wykonanie których powierzy innym osobom. Skutki decyzji w tym przedmiocie obciążają Skarżącego. Skoro zatem Skarżący uznał, że uiszczenie wpisu może powierzyć córce, to decydując się na takie rozwiązanie przyjął na siebie negatywne konsekwencje zaniedbań córki. Staranność jaką córka wykazała w uiszczeniu wpisu staje się w ten sposób miarą staranności Skarżącego w tym względzie. Zaniedbania, jakich dopuściła się osoba, której powierzył uiszczenie wpisu traktowane być zatem muszą tak samo, jak gdyby dopuścił się ich Skarżący. Powód, dla którego córka Skarżącego nie uiściła wpisu nie miał charakteru nadzwyczajnego i nie był spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. Jak wyjaśnił Skarżący, po prostu zapomniała ona o zapłaceniu wpisu. Oznacza to brak staranności w działaniu, który nie był usprawiedliwiony żadnymi okolicznościami. W rezultacie Sąd uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.