III SA/Wa 105/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od marca do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 8 grudnia 2016 r. R.J. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od marca do grudnia 2011 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody przez uszczuplenie jego majątku. Skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, na dowód czego przedstawił kopię postanowienia Sądu Okręgowego w P. z [...] lutego 2016 r. zwalniające go z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od wniesionego zażalenia. Dodatkowo Skarżący wskazał, że uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o upadłość spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Na wstępie wskazać należy, że Sąd potraktował sformułowanie wnioski Skarżącej jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania ani zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, podkreślił, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Tymczasem Skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania samego wniosku. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których Skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji i nie może też w tym zakresie wywodzić własnych wniosków. W ocenie Sądu za dowód aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącego nie może uchodzić kopia postanowienia Sądu Okręgowego w P. z [...] lutego 2016 r. zwalniającego go z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od wniesionego zażalenia. Postanowienie to zostało bowiem wydane prawie rok przed wniesieniem skargi i nie zawiera uzasadnienia, które mogłoby przedstawiać stan faktyczny, który doprowadził skład orzekający do przekonania o konieczności zwolnienia Skarżącego z opłaty należnej w postępowaniu cywilnym. Podkreślić również należy, że z akt sądowych i administracyjnych sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji miało spowodować u Skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13). Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi w tym w szczególności okoliczności mających wpływ na powstanie po stronie Skarżącego solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.