III SA/Wa 1055/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2003 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze pełnomocnik J. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ważny interes strony oraz ważny interes publiczny. Podniósł mianowicie, że w skardze wskazano szereg naruszeń prawa materialnego i proceduralnego oraz udowodniono brak przesłanek do orzeczenia wyłącznej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki. Podkreślił ponadto że niecelowym jest narażanie podatnika na uciążliwość ściągania bezzasadnie nałożonych należności. Wskazał również, iż pozytywne rozpatrzenie skargi skutkować będzie obowiązkiem zwrotu pobranych należności wraz z odsetkami i odszkodowaniem dochodzonym w odrębnym postępowaniu. Innymi słowy niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie działaniem naruszającym interesy Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu wniesionego na nie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Odnosząc się do powołanego w zażaleniu faktu, iż Skarżący jest pacjentem Centrum Zdrowia [...], stwierdził że o ile okoliczność ta mogłaby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to jednak nie została ona uprawdopodobniona. Skarżący nie przedstawił także jakiegokolwiek dokumentu źródłowego potwierdzającego chociażby aktualny stan zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny skierował zatem sprawę do sądu pierwszej instancji celem wezwania pełnomocnika do uprawdopodobnienia czy Skarżący rzeczywiście jest pacjentem Centrum Zdrowia [...] oraz rozważenia czy powołane przez niego okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 19 października 2007 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożył jego oświadczenie, w którym wyjaśnił on, że jego kontakty z lekarzami [...]i i [...] nie miały w pełni charakteru sformalizowanego. Nie prowadził on systematycznego leczenia a kontakty z lekarzami następowały w miarę potrzeby. Skarżący zwrócił ponadto uwagę że w terminie 7 dni nie jest w stanie zebrać odpowiednich danych, informacji i dokumentacji potwierdzającej pozostawanie pod opieką lekarzy. Ocenił że dokumentację taką może zebrać w terminie 30 dni. Wyjaśnił także że Centrum Zdrowia [...] zatrudnia głównie psychologów i terapeutów, z pomocy których nie powstała usystematyzowana dokumentacja, którą w tak krótkim terminie mógłby przedstawić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, o których mowa wyżej może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. To na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Złożony w niniejszej sprawie wniosek Skarżący oparł na stwierdzeniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia niepowetowanej szkody o charakterze niematerialnym przez wywołanie nieodwracalnych zmian w jego psychice. Istnieje także uzasadniona obawa iż narażanie Skarżącego na przebywanie w sytuacji silnego stresu oraz częste poddawanie działaniu czynników stresogennych może doprowadzić do podjęcia prób samobójczych. Powołując się na te okoliczności Skarżący wskazał jednocześnie iż przebywa pod stałą opieką lekarza [...] i jest poddawany [...] oraz leczeniu farmakologicznemu. Tymczasem wezwany do nadesłania dokumentu źródłowego potwierdzającego stan zdrowia i leczenie w Centrum Zdrowia [...], Skarżący przesłał oświadczenie w którym wyjaśnił, że jego kontakty z lekarzami [...] i [...] nie miały w pełni charakteru sformalizowanego. Nie prowadził on systematycznego leczenia, a kontakty z lekarzami następowały w miarę potrzeby. Stwierdzenie to kłóci się z wcześniejszym jego oświadczeniem (vide: zażalenie z dnia [...] lipca 2007 r.) o przebywaniu pod stałą opieką lekarza [...], tj. przyjmując za Słownikiem języka polskiego (pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002, t. , s. 296) opieką "ciągłą, nie przerywaną". Trudno także dać wiarę wyjaśnieniom, że z kontaktów z [...] i [...], z pomocy których Skarżący korzysta, nie powstała usystematyzowana dokumentacja. Przepis art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r., Nr 14, poz. 89, ze zm.) obliguje bowiem każdy zakład opieki zdrowotnej (publiczny i niepubliczny – do tych ostatnich należy Centrum Zdrowia [...] w W.) do prowadzenia dokumentacji medycznej swoich pacjentów, tj. osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych zakładu. Każde świadczenie zdrowotne udzielone przez zakład opieki zdrowotnej powinno być zatem stosownie opisane w dokumentacji medycznej. Powyższe oznacza, że zebranie dokumentacji medycznej nie powinno – wbrew twierdzeniom Skarżącego - nastręczać mu trudności. Zwłaszcza, że stosownie do postanowień art. 18 ust. 3 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy jest on uprawnionym do nieograniczonego dostępu do dokumentacji medycznej, a w razie odmowy uznania tego uprawnienia przez zakład opieki zdrowotnej może on zaskarżyć czynność zakładu do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2003 r., OSA 1/03, ONSA 2003/4/114). Niemniej wychodząc naprzeciw zapewnieniom Skarżącego o możliwości zebrania stosownej dokumentacji w terminie 30 dni, Sąd wstrzymał się z rozpoznaniem jego wniosku w sugerowanym przez niego terminie. Skarżący nie nadesłał jednak żądanych przez Sąd informacji. W tej sytuacji uznać należało, że jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd decydując o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem bazować jedynie na samych oświadczeniach Skarżącego o możliwości wywołania nieodwracalnych zmian w jego psychice (por. postanowienie NSA z dnia 21 września 2007 r., I FZ 410/07, niepubl.). Aby móc należycie ocenić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na stan zdrowia Skarżącego, Sąd powinien dysponować uwiarygodnionymi informacjami o przebiegu jego leczenia oraz opiniami lekarskimi co do jego aktualnej kondycji psychicznej i czynników, które mogą ją ewentualnie pogorszyć. Tych natomiast, jak wskazano wyżej, Skarżący nie nadesłał. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.