III SA/Wa 1058/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi F. A/S z siedzibą w Danii na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia F. S/A z siedzibą w Danii (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r. odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2007 r. Z motywów zaskarżonego postanowienia wynika, że Spółka wnioskiem z dnia 28 lutego 2008 r. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o zwrot podatku VAT za okres od października do grudnia 2007 r. w kwocie 140.940.53 zł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 25 lipca 2008 r. wezwał Spółkę do złożenia na wniosku czytelnego podpisu przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki lub przesłania wniosku opatrzonego czytelnym podpisem osoby do jej reprezentowania. Podkreślił jednocześnie, że uprawnienie do reprezentowania Spółki powinno być potwierdzone stosownymi dokumentami. Poinformował, że dopełnienie powyższych czynności powinno nastąpić w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 13 lutego 2009 r. ponownie organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia czytelnego podpisu na wniosku przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki lub przesłania wniosku opatrzonego czytelnym podpisem osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącej 2 marca 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., pozostawił ww. wniosek o zwrot VAT za okres od października do grudnia 2007 r. bez rozpatrzenia, ze względu na nieuzupełnienie braków wskazanych w powyższym wezwaniu. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że formularz wniosku o zwrot VAT podpisany został w sposób nieczytelny, a więc uniemożliwiający zidentyfikowanie osoby upoważnionej, natomiast w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który pozwalałby na zidentyfikowanie osoby umocowanej do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki. W dniu 20 grudnia 2011 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia w trybie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.; dalej zwana "O.p."). Zdaniem Spółki, wniosek czynił zadość wymogom określonym w art. 168 O.p. oraz wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851, ze zm., dalej: "Rozporządzenie MF"). Spółka utrzymywała, że wniosek nie jest dotknięty brakiem formalnym, gdyż żaden przepis prawa określający treść wniosku o zwrot VAT nie nakłada na składającego obowiązku złożenia podpisu w sposób szczególny. Za naruszające w stopniu rażącym przepisy prawa uznała żądanie czytelnego podpisania pisma. Z przepisów Ordynacji podatkowej wynika jedynie konieczność podpisania pisma. W związku z powyższym żądanie aby podpis był czytelny, narusza przepis prawa w stopniu rażącym. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. Stwierdził, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 169 § 4 i art. 168 § 3 O.p. W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 168 O.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Spółka utrzymywała, że w przedmiotowej sprawie występuje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem podjętym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. Podniosła, iż rażące naruszenie prawa nie występuje w przypadku, gdy w odniesieniu do danego przepisu możliwy jest wybór jego różnych interpretacji, z których każdą można uzasadnić z jednakową mocą. Jednakże organ podatkowy analizując zagadnienie wykładni pojęcia "podpis", nie dowiódł wystąpienia takich okoliczności. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 493/13 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wydanie postanowienia w pierwszej instancji przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, który nie został następnie wyłączony od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, skutkuje naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 Ordynacji podatkowej. Sąd zalecił, aby przy powtórnym rozpatrywaniu zażalenia wyeliminować udział pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu zaskarżonego postanowienia. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., kierując się oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w powyższym wyroku, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy dokonał wykładni art. 247 § 1 pkt 3 O.p., wyjaśnił jak należy rozumieć występujący w tym przepisie termin "rażące naruszenie prawa". Następnie wskazał, że organ podatkowy może dokonać zwrotu podatku od towarów i usług dla podmiotu uprawnionego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej jedynie na podstawie wniosku prawidłowo wypełnionego i złożonego wraz z dokumentami wskazanymi w § 5 pkt 4 rozporządzenia MF do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., w określonym terminie. Wniosek o zwrot podatku od towarów i usług winien odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 168 § 2 i 3 O.p, z których to przepisów wynika, iż jednym z prawnie określonych wymogów w zakresie prawidłowości podania jest podpis osoby wnoszącej podanie. Podpis jest elementem niezbędnym podania, gdyż jego złożenie decyduje o tym, że została zachowana forma pisemna złożonego podania, identyfikuje osobę wnoszącego i umożliwia ustalenie, czy podanie zostało wniesione przez podmiot uprawniony. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że pojęcie "podpis" nie ma normatywnej definicji w przepisach Ordynacji podatkowej. W związku z tym, w celu dokonania analizy ww. terminu, należy posłużyć się wykładnią literalną, czyli potocznym znaczeniem pojęcia "podpis". W myśl Słownika języka polskiego (źródło: http://sjp.pwn.pl) - "podpis" to: imię i nazwisko, rzadziej godło, inicjały, napisane własnoręcznie przez kogoś; napis umieszczony pod rysunkiem, zdjęciem, wykresem itp. objaśniający jego treść; potwierdzenie pisma przez napisanie na nim własnego nazwiska. Organ zwrócił uwagę, że ze wskazanych powyżej znaczeń wynika, iż pojęcie "podpis" nie posiada jednorodnej definicji. Należy więc wziąć pod uwagę funkcją podpisu, która polega na identyfikowaniu osoby składającej oświadczenie woli, stwierdzeniu stanowczej decyzji wywołania skutków prawnych, a więc złożenie oświadczenia, nie tylko zamiaru jego złożenia, wskazaniu, że oświadczenie woli zostało zakończone. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, termin "podpis" w świetle wykładni językowej, kontekstu w jakim termin ten pojawia się w przepisach prawnych oraz funkcji, jaką pełni w obrocie prawnym, może być interpretowany na dwa sposoby. Z jednej strony termin ,.podpis" należy utożsamiać z naniesieniem własnoręcznie w sposób czytelny imienia i nazwiska przez składającego podanie, gdyż tylko to umożliwia ustalenie czy podanie zostało złożone przez stronę lub osobę przez nią umocowaną. W drugim przypadku termin "podpis" może być interpretowany, jako jakikolwiek znak graficzny utrwalony na dokumencie własnoręcznie przez składającego. Organ odwoławczy uznał, iż bardzo istotną funkcją podpisu jest identyfikowanie osoby składającej oświadczenie woli, zwłaszcza na wstępnym etapie postępowania, kiedy to organ podatkowy weryfikuje legitymację osoby, która złożyła podanie, jako uprawnionej do działania jako strona lub w jej imieniu. Składając podpis na wniosku, podpisujący wyraża wolę wywołania określonych skutków prawnych i daje jednocześnie wyraz temu, że pochodzi on od osoby podpisanej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ podatkowy nie może ani prowadzić postępowania, ani też podjąć w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek nie został złożony przez stronę lub osobę przez nią do tego umocowaną. Wszystkie kwestie związane z ustaleniem, że wniosek rzeczywiście pochodzi od wskazanego w nim podmiotu uprawnionego, winny być ustalone w sposób nie budzący wątpliwości. Jest to warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania i w efekcie rozpatrzenia wniosku. Skoro zatem celem złożenia podpisu przez osobę składającą wniosek jest umożliwienie weryfikacji osoby wnoszącej, podpis winien identyfikować daną osobę w sposób nie budzący wątpliwości. Funkcję indywidualizującą pełni zaś przede wszystkim nazwisko osoby podpisującej się. W związku z powyższym napisany znak ręczny (podpis) winien w sposób czytelny wskazywać nazwisko osoby podpisującej. W przypadku zaś podpisu nieczytelnego taką cechę identyfikacyjną może stanowić pieczęć imienna osoby składającej W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do kwestionowania stanowiska organu pierwszej instancji zawartego w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż zastosowanie trybu określonego w art. 169 § 1 O.p., w sytuacji opatrzenia podania nieczytelnym podpisem, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek innych danych umożliwiających identyfikację podmiotu je składającego, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ww. ustawy. W ocenie organu brak jest w niniejszej sprawie oczywistości i bezsporności naruszenia dyspozycji normy prawnej wynikającej z art. 168 § 3 i art. 169 § 4 O.p. W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj. art. 121, art. 168 § 3, art. 169 § 1 oraz art. 247 § 3 O.p. Skarżąca powtórzyła argumenty podniesione w zażaleniu. Zdaniem Skarżącej, organ podatkowy nie odniósł się i nie wziął pod uwagę istoty przedmiotu sporu. Wbrew argumentacji prezentowanej w skarżonym postanowieniu w przedmiotowej sprawie występuje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem podjętym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., ponieważ żaden przepis, również powołany przez organ podatkowy, nie wprowadza obowiązku czytelnego podpisania wniosku inicjującego postępowanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2007 r. Skarżąca wnioskowała o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 219 O.p. We wniosku nie wskazała przepisu, który jej zdaniem został naruszony w sposób rażący. Utrzymywała, iż żaden przepis prawa nie nakłada na składającego wniosek do złożenia czytelnego podpisu, więc żądanie aby podpis złożony na podaniu był czytelny narusza przepisy prawa w stopniu rażącym. Zdaniem Sądu wniosek Skarżącej nie mógł być uwzględniony, a zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna lub postanowienie ostateczne są dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 247 O.p. Ten tryb nie ma charakteru konkurencyjnego względem postępowania odwoławczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", tom. II, Toruń 2007, s. 573). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (wyrok NSA z dnia 13 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01, opubl. Biul. Skarb. 2004 nr 3, s. 26; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I GSK 1770/06, opubl. LEX nr 338917). Wobec wagi postępowania w trybie stwierdzenia nieważności, możliwość jego stosowania została w sposób wyczerpujący uregulowana przepisami Ordynacji podatkowej. W art. 247 tej ustawy wymienione zostały przesłanki, których wystąpienie daje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Jedną z takich przesłanek jest powołana przez Skarżącą przesłanka rażącego naruszenia prawa określona w art. 247 § 1 pkt 3. Z treści tego przepisu nie wynika jakie naruszenie prawa należałoby uznać za "rażące", wobec tego należy kierować się przede wszystkim gramatyczną wykładnią pojęcia "rażące naruszenie". (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2012 r., II FSK 1802/11 (LEX nr 1228218), z dnia 29 października 2010 r., I FSK 1867/09, (LEX nr 744460). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący" to wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży Tym samym należy stwierdzić, iż naruszenie prawa musi mieć właśnie taki - niewątpliwy i bezsporny charakter. A contrario naruszenie prawa, które nie stanowi oczywistej sprzeczności z treścią przepisu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodzić się należy ze Skarżącą, że w orzecznictwie powszechny jest pogląd, iż jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jako rażącego naruszenia prawa nie można traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później wykładnia zostanie zmieniona, z uwagi na brak prawidłowości w pierwotnej interpretacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lutego 2011 r., II FSK 1822/09 (LEX 992225), z dnia 16 marca 2011 r., I GSK 90/10 (LEX 990121), z dnia 5 maja 2011 r. I FSK 761/10 (LEX nr 989990) , z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 3279/99 (LEX 47928), z dnia 7 czerwca 2006 r. II FSK 863/05 (LEX nr 243025), z dnia 8 grudnia 2005 r. II FSK 27/05 (LEX nr 187767, POP 2007/2/33), z dnia 19 września 2006 r. II FSK 1204/05 (LEX nr 262069), z dnia 9 maja 2006 r., II FSK 692/05 (LEX nr 273667). Jak już podano, Skarżąca nie wskazała konkretnego przepisu, który jej zdaniem został naruszony w sposób rażący, lecz twierdziła, iż postanowienie w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zwrot podatku od towarów i usług wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Przypomnieć trzeba, iż postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 169 § 4 i art. 216 § 1 O.p. Art. 169 § 4 O.p. stanowi, iż organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 216 § 1 O.p w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zatem postanowienie pozostawiające wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, których treść nie budzi wątpliwości. Rzeczą osobną jest, czy istniały przesłanki do wydania postanowienia na podstawie ww. przepisów prawa. Otóż w sprawie niniejszej Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2007 r., ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych. Organ ten dwukrotnie wzywał Skarżącą (pismo z dnia 25 lipca 2008 r. oraz z dnia13 lutego 2009 r.), na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 168 § 3 O.p., do złożenia czytelnego podpisu przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki lub przesłania wniosku opatrzonego czytelnym podpisem osoby do jej reprezentowania zastrzegając, iż uprawnienie do reprezentowania Spółki powinno być potwierdzone stosownymi dokumentami. W każdym z tych wezwań organ podatkowy informował, iż dopełnienie powyższych czynności powinno nastąpić w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ww. wezwania zostały odebrane przez Skarżącą, o czym świadczą potwierdzenia odbioru/doręczenia. Skarżąca braków formalnych w ogóle nie uzupełniła, więc Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił jej wniosek bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu wezwanie Skarżącej do uzupełnienia wskazanego w wezwaniach braku formalnego było nie tylko uprawnione, ale wręcz konieczne. Na wniosku o zwrot podatku VAT widnieje odręczny podpis, który jest dość nieczytelny. Podpis ten nie został zamieszczony np. na/pod napisanym drukowanymi literami imieniem i nazwiskiem osoby go składającej. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty, na podstawie których organ mógł ustalić osobę/osoby uprawnione do reprezentowania Skarżącej. Nie wiadomo więc było kto złożył wniosek. Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wszystkie kwestie związane z ustaleniem, czy wniosek rzeczywiście pochodzi od podmiotu uprawnionego, winny być poczynione w sposób nie budzący wątpliwości. Jest to warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania i w efekcie rozpatrzenia wniosku. Jeśli organ nie poczyni takich ustaleń, wobec istniejących wątpliwości, wówczas naraża się na zarzut nieważności postępowania. Sprawdzenie przez organ, czy wniosek został złożony przez osobę uprawnioną służy bezpieczeństwu podatników. Brak ustaleń w tym zakresie mógłby doprowadzić np. do zwrotu podatku osobie nieuprawnionej (bez wiedzy i świadomości osoby uprawnionej). Dlatego identyfikacja osoby podpisującej wniosek ma fundamentalne znaczenie dla prowadzenia postępowania podatkowego. Obowiązek złożenia podpisu na wniosku/podaniu wynika z art. 168 § 3 O.p., który stanowi, iż podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Występujące w przytoczonym przepisie pojęcie "podpis" jest pojęciem powszechnie znanym i nie ma potrzeby stosować specjalnych zabiegów, aby odkodować jego znaczenie. Zresztą Dyrektor Izby Skarbowej poświęcił nadaniu właściwej treści temu pojęciu obszerny wywód, a ponieważ wywód ten jest prawidłowy, wszechstronny i wyczerpujący, pozostaje powiedzieć, iż Sąd podziela sposób rozumienia tego pojęcia przedstawiony przez ten organ. Niewątpliwie podpis jest to odręczne wpisanie imienia i nazwiska (często imienia w skrócie, tj. pierwsza litera i kropka) albo tzw. parafa. Ponieważ jednak, jak prawidłowo dowiódł tego organ odwoławczy, podpis służy zidentyfikowaniu imienia i nazwiska osoby składającej wniosek, w przypadku złożenia parafy, konieczne jest zamieszczenie pełnego imienia i nazwiska osoby ją składającej na wniosku/podaniu, tak aby możliwe było przypisanie parafy do konkretnego imienia i nazwiska. W przypadków spółek nie wystarczy podpisanie wniosku z imienia i nazwiska, konieczne jest przedłożenie dokumentów, na podstawie których możliwe jest ustalenie, czy osoba podpisana pod wnioskiem jest uprawniona do reprezentowania spółki. Z całą pewnością podpis, o którym mowa w art. 168 § 3 O.p., to nie jest dowolny znak graficzny, jak zdaje się twierdzić pełnomocnik Skarżącej utrzymując, iż żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku złożenia czytelnego podpisu i twierdząc, że podpis złożony na wniosku o zwrot podatku nie powinien budzić zastrzeżeń organu. Zauważenia wymaga, że Dyrektor Izby Skarbowej nie twierdził, iż podpis musi być czytelny, wskazał bowiem, iż istotne jest, by z wniosku wprost wynikało kto go podpisał z imienia i nazwiska. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jak już wcześniej wskazano, ponieważ Skarżąca, wezwana w trybie ww. przepisu, nie uzupełniła braków formalnych, organ podatkowy postąpił zgodnie z dyspozycją art. 169 § 4 O.p. Reasumując stwierdzić należy, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2007 r. nie tylko nie narusza przepisów prawa, ale jest z nimi zgodne. Prawidłowo postąpił więc Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając stwierdzenia jego nieważności. Odnośnie do zarzutów skargi, iż w przedmiotowej sprawie występuje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem podjętym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., pozostaje jedynie stwierdzić, iż są one niekonkretne. Nie został wskazany przepis w sprzeczności z którym pozostaje rozstrzygnięcie. Jak wykazano powyżej, Sąd nie dopatrzył się żadnej sprzeczności. Równie ogólnikowy jest zarzut, iż organ podatkowy nie wziął pod uwagę istoty sporu. W ocenie Sądu istota sporu została ujęta właściwie, zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), orzeczono jak w sentencji.