III SA/Wa 106/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia po wznowieniu postepowania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie podatkowe w celu ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2005, za nieruchomość położoną w L. przy ulicy G. oraz uchylił w całości własne decyzje: z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...], z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...], z dnia [...]. 01.2009 r. Nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] ustalające Skarżącej A. P. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości na lata 2006-2010 za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] i ustalił te zobowiązania w kwocie 5.181,00 złotych. Decyzję tę wydano w wyniku wznowienia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzono, że w sprawie wyszła na jaw nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji wymiarowych ustalających podatek od nieruchomości na lata 2005-2010, które nie były znane organowi przy wydawaniu decyzji. Organ wskazał, że dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości według danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca złożyła w dniu 18 maja 2010 r. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla celów podatku od nieruchomości w, której wykazała oprócz gruntów budynki podlegające opodatkowaniu. Organ uznał, że wykazanie przez Skarżącą budynków stanowiących podstawę opodatkowania stanowi nową okoliczność faktyczną o, której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: “O.p." W decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] organ przyjął do podstawy opodatkowania powierzchnię budynków w wysokości wynikającej z informacji złożonej przez Skarżącą. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu podniesiono, że organ zastosował niewłaściwą stawkę podatku od powierzchni budynków mieszkalnych o wysokości od 1,4 do 2,2 m. Skarżąca podnosiła też, że budynek o powierzchni 40m kwadratowych zaliczony w decyzji do budynków pozostałych w rzeczywistości jest budynkiem mieszkalnym, który obecnie jest zdewastowany, jednakże nadal jest to budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Zdaniem organu to właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy zatem stwierdzić, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dane w nim ujawnione nie zostały podważone w toku postępowania w szczególności poprzez powoływanie się na odpisy z ksiąg wieczystych czy też akty notarialne będące podstawą nabycia nieruchomości. Odnosząc się do treści tych dokumentów oraz zarzutów z nimi związanych podnoszonych także w odwołaniu należy stwierdzić, że kwestie dotyczące nieprawidłowo - zdaniem skarżącej - ujawnionych danych mogą być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku od nieruchomości. Organ stwierdził, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806, dalej LEX). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że podatek od nieruchomości za lata 2006-2010 został ustalony zgodnie z treścią deklaracji podatkowej złożonej przez podatniczkę w dniu 17 maja 2010 roku. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w L., budynek o powierzchni zabudowy 45 m , powierzchni użytkowej 40 m' usytuowany w L. przy ul. [...] ma funkcję budynku "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" i dlatego też jest on opodatkowany jako budynek pozostały. Na decyzję organu drugiej instancji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze Skarżąca podniosła, że ustalono jej podatek od budynku mieszkalnego według niewłaściwej stawki. Dla budynków pozostałych. W odpowiedzi na skargę organ zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna, jednakże nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Sąd na podstawie art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "P.p.s.a." ma obowiązek przy rozpoznawaniu sprawy uwzględnić także te naruszenia prawa, których nie podniesiono w skardze. W rozpoznanej sprawie Skarżąca w odwołaniu zakwestionowała prawidłowość ustalenie jej podatku od budynków o wysokości w świetle poniżej 2,2 m. W odwołaniu podniesiono, że powierzchnia tych budynków powinna być przyjęta do opodatkowania w 50%. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu. Milczenie organu w tym przedmiocie stanowi naruszenie art. 210 § 4 O.p., który nakazuje opatrzyć decyzję uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Pominięcie w zaskarżonej decyzji podniesionej w odwołaniu kwestii ustalenia podstawy opodatkowania dla części budynku o wysokości poniżej 2,2 m stanowiło naruszenie zasady przekonywania ( art.121 § 1 O.p.) i zaufania do organu podatkowego(art. 124 O.p.). W rozpoznanej sprawie wątpliwości budzi także to, czy występowanie na gruncie Skarżącej przy ulicy [...] budynków rzeczywiście było nową okolicznością faktyczną, której organ pierwszej instancji nie znał przy wydawaniu decyzji wymiarowych na podatek od nieruchomości na lata 2006-2010. W rozpoznanej sprawie organ jak wskazano to w zaskarżonej decyzji ustalając podatek w trybie zwyczajnym, zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne miał obowiązek posługiwać się ewidencją gruntów i budynków. Z treści znajdujących się w aktach sprawy decyzji wymiarowych na lata 2006-2010 wynika, że organ pierwszej instancji dokonywał wymiaru podatku na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Zatem wykazanie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania o, której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w postaci braku wiedzy po stronie organu o tym, że na gruncie znajdowały się budynki wymagało wykazania, że w ewidencji gruntów i budynków w dacie wydania decyzji wymiarowych nie ujawniono tych budynków. W rozpoznanej sprawie organy obydwu instancji nie wykazały tego i ograniczyły się jedynie do wskazania, że Skarżąca informację o posiadanych budynkach złożyła w toku 2010. Wskazanie na złożenie informacji o gruntach i budynkach przez samą Skarżąca jako podstawę do wznowienia postępowania jest niewystarczające, gdyż w przypadku stwierdzenia, że organ o budynkach mógł się dowiedzieć z ewidencji gruntów i budynków, która była do jego dyspozycji przy wydawania decyzji wymiarowych w trybie zwykłym nie można byłoby twierdzić, że późniejsze ujawnienie tych budynków przez Skarżąca stanowiło przesłankę wznowienia postępowania. W przypadku, gdyby okazało się, że przedmiotowe budynki były ujawnione w ewidencji gruntów i budynków w dacie wydania decyzji w trybie zwykłym, którą to ewidencją organ, jak wynika z treści tych decyzji wymiarowych się posługiwał przy wydawaniu tych decyzji, późniejsze wykazanie tych budynków w informacji złożonej przez samą Skarżąca w roku 2010 nie mogłoby być traktowane jako nowa okoliczność nieznana organowi. W takiej sytuacji należałoby stwierdzić, że organ pomimo możliwości korzystania z ewidencji gruntów i budynków wskutek zaniedbania nie dokonał wymiaru podatku zgodnie z informacjami, do których miał dostęp. W rozpoznanej sprawie kwestia stanu zapisów w ewidencji gruntów i budynków na dzień wydania decyzji w trybie zwykłym nie została wyjaśniona przez organy w efekcie czego nie można było jednoznacznie stwierdzić, czy w sprawie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania w postaci nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi przy wydawaniu decyzji wymiarowych w trybie zwykłym. To uchybienie stanowiło naruszenie wynikającego z art. 122 O.p. obowiązku wyjaśnienia przez organ przy wydawaniu decyzji stanu faktycznego sprawy, której decyzja dotyczy. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwalało na stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał obowiązek wyjaśnić stanu zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotu opodatkowania, którego dotyczy niniejsza sprawa, na dzień wydania w stosunku do Skarżącej decyzji wymiarowych w trybie zwykłym. Przy ocenie tych zapisów pod kątem występowania w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania organ będzie obowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił zaskarżoną decyzję. O niemożności wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a. zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 200 zł, którą stanowił wpis sądowy pobrany na podstawie § 2 ust. 6 § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).