III SA/Wa 1071/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia S.B. (zwanego dalej "skarżącym"), uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z dnia [...] listopada 2007r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż zobowiązanemu przeciwko któremu jest prowadzona egzekucja administracyjna, przysługuje środek zaskarżenia w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jest to dla zobowiązanego podstawowy środek ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutów mogą być wyłącznie okoliczności wymienione wyczerpująco w art. 33 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tj. Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954), (zwaną dalej "u.p.e.a"), a więc: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie, albo nieistnienie obowiązku; 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4. błąd co do osoby zobowiązanego; 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6.niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10. niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Z art. 34 u.p.e.a wynika, iż zarzuty zgłoszone na postawie art. 33 pkt 1 -7, 9 i 10 u.p.e.a, a przy egzekucji obowiązków także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie złożonych zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela służy zażalenie. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż istnieje konieczność uchylenia postanowienia z dnia [...] września 2008 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i przekazania sprawy do ponownego rozparzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na to, że powyższe postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Postanowienie z dnia [...] września 2008 r. w sprawie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu wydane zostało przed uprawomocnieniem się postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., (będącego w sprawie wierzycielem), z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Skarżący wniósł bowiem zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., które to zażalenie nie zostało rozpoznane do dnia [...] września 2008 r., tj. do dnia wydania postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Skarżący wniósł na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 21 maja 2009 r. skargę do tutejszego Sądu. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił "pełny materiał dowodowy dotyczący przestępczej działalności J[...] N., J[...]] B[...], K[...] D[...] oraz jej matki H[...] K[...], do wykorzystania przy wydawaniu orzeczenia". Skarżący szczegółowo opisał sytuację dotyczącą sprzedaży działki i sporządzonego w jego imieniu fikcyjnego aktu kupna sprzedaży niniejszej nieruchomości. Skarżący wskazał, iż padł ofiarą oszustwa ze strony ww. osób, a działki zostały mu podstępnie ukradzione. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy i wydanie sprawiedliwego orzeczenia oraz anulowanie tytułu wykonawczego o numerze SI2/3972/07 z dnia 5 listopada 2007 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przedwcześnie wydał postanowienie z dnia [...] września 2008 r. podczas, gdy nie było jeszcze ostateczne postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. jako wierzyciela. S.B. wniósł na to postanowienie zażalenie i w zależności od rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w W. jako organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2008 r. stanie się ostateczne bądź zostanie uchylone. O ile postanowienie to zostanie utrzymanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w mocy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. ponownie wyda stosowne postanowienie. Sąd stwierdza, że wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu [...] kwietnia 2009 r. postanowienie jest zasadne. Dopóki bowiem stanowisko wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., nie zostanie poddane kontroli przez jednostkę nadrzędną, Dyrektora Izby Skarbowej w W., dopóty organ egzekucyjny nie mógł wydać postanowienia badającego złożone zarzuty. Powyższy zakaz wynika wprost z art. 34 § 1 u.p.e.a, w przytoczonym poniżej brzmieniu: "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca". Poprzez tę okoliczność prawną, że wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, kontrola instancyjna stanowiska wierzyciela jest niezbędna. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem wobec czego skarga, nie została uwzględniona. Sąd jednocześnie pragnie zaznaczyć, że wojewódzkie sądy administracyjne dokonują kontroli wydanych aktów i dokonanych czynności przez organy administracji, nie są jednak uprawnione do ustalania praw i obowiązków. Z tej przyczyny sąd każdorazowo bada, czy wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, jednakże nie jest władny wprost uchylić tytułu wykonawczego, stosownie do postawionego w skardze żądania. Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), (dalej: p.p.s.a.), stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta prowadzona jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Opisane w skardze okoliczności przedmiotowej sprawy dotyczące zawarcia umowy notarialnej również nie mogą podlegać ocenie sądu administracyjnego, należą bowiem do kognicji sądów powszechnych. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.