III SA/Wa 1078/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lipca 2013 r. do listopada 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – I.K., wniosła skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od lipca 2013 r. do listopada 2013 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla prowadzonych przez nią przedszkoli. Podniosła, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 27 stycznia 2016 r., zaskarżona w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1077/16, nakładają na nią obowiązek zapłaty na rzecz PFRON kwoty 33.669 zł. W ocenie Skarżącej zapłata tej kwoty wraz z odsetkami zachwiałaby płynnością finansową przedszkoli i kłopoty z regulowaniem bieżących wydatków na edukację i opiekę nad dziećmi. Wiązałoby się to z rezygnacją np. z części zajęć, usług wychowawców, zwolnieniami z pracy pracowników, wykonawców, usługodawców. Tym samym podopieczni, a w szczególności dzieci niepełnosprawne, wymagające szczególnej opieki, wsparcia i uwagi, mogłyby być ich pozbawione, co wywarłoby negatywny wpływ na ich rozwój. Zdaniem Skarżącej niespełnienie przez nią wymagań wynikających z przepisów prawa co do jakości i zakresu usług przedszkoli mogłoby spowodować cofnięcie dotacji gminnych. Może to doprowadzić do utraty zaufania rodziców, a następnie wycofywaniem dzieci z przedszkoli. Zagrożone jest więc dalsze funkcjonowanie przedszkoli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji obciąża wnioskodawcę. Zamieszczony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zdaniem Sądu, argumenty i okoliczności podane przez Skarżącą na uzasadnienie jej wniosku nie pozwalając uznać, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przedłożone przez nią dokumenty, tj. formularz na zaliczkę kwartalną na podatek dochodowy za czwarty kwartał 2015 r. oraz wydruk z księgi przychodów i rozchodów – sumy 2015 r. nie uzasadniają twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi prowadzonej przez Skarżącą działalności oświatowej. Z dokumentów tych wynika bowiem, że na koniec 2015 r. przedsiębiorstwo Skarżącej osiągnęło przychód w kwocie 804.181,12 zł. Dochód, a zatem już po uregulowaniu bieżących wydatków związanych z funkcjonowaniem przedszkoli (wynagrodzenia pracowników i nauczycieli, pozostałe zakupy), wyniósł natomiast 155.547,99 zł. Tym samym nie można stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji opiewającej na kwotę 7.863 zł oraz decyzji zaskarżonej w sprawie III SA/Wa 1077/16 określającej zobowiązanie w kwocie 22.806 zł wywoła skutki, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Skarżąca uzyskuje dochód z działalności, który może być przeznaczony na uiszczenie przedmiotowych zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON. Wydatki, które wskazała Skarżąca nie są wydatkami nadzwyczajnymi, stanowią koszty uzyskania przychodów z prowadzonej przez nią działalności. W tej sytuacji powołanie się przez Skarżącą na ryzyko utraty płynności finansowej, a co za tym idzie likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej nie mogło być skuteczne. Wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc wtedy, gdy w okolicznościach konkretnej sprawy można zakładać, spodziewać się zaistnienia takiego niebezpieczeństwa. Ocena możliwości jego wystąpienia nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez Skarżącą dowodami. Jeżeli bowiem skarżący twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to powinien wykazać, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty zobowiązania przekraczają jego możliwości płatnicze i doprowadzą np. do zaprzestania prowadzonej przez niego działalności lub podważa podstawy jego egzystencji. Jeżeli zaś wykonanie decyzji polega na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, wnioskujący winien przedstawić również swoją sytuację majątkową. W tym przypadku niebezpieczeństwo zaistnienia szkody wiąże się bowiem ściśle ze stanem braku środków na pokrycie zobowiązania. Samo zatem wskazanie, że z zapłatą zobowiązania wiąże się ryzyko zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na konieczność przeznaczenia środków pieniężnych na zapłatę należności, a nie na prowadzenie tej działalności, nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedłożonymi dokumentami Skarżąca nie uprawdopodobniła takiego braku środków majątkowych, który prawdopodobnym czyniłby twierdzenie, że wykonanie decyzji miałoby opisane przez nią negatywne skutki. Sąd stwierdził, że zachodzą wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.