III SA/Wa 108/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2005 postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – M. B., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie określenia ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. W skardze tej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę, ponieważ może spowodować, że zostanie zajęte jej wynagrodzenie, które nie jest wysokie i z którego Skarżąca utrzymuje w znacznej mierze, niepełnosprawną córkę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że nie rozpatrzył wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem Skarżąca ograniczyła się w istocie do sformułowania wniosku oraz wskazania na jego uzasadnienie potencjalnej możliwości zajęcia jej niewielkiego wynagrodzenia, z którego utrzymuje niepełnosprawną córkę. Ogólnikowo powołała się na "znaczną szkodę", jaką może jej wyrządzić wykonanie decyzji. Nie wyjaśniła jednak na czym szkoda ta miałaby polegać. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających jej istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których Skarżąca wskazała określoną przesłankę wstrzymania wykonania decyzji. Nie może też w tym względzie wywodzić własnych wniosków. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje okoliczności, iż córka Skarżącej jest osobą niepełnosprawną, ponieważ wynika to z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą wraz z wnioskiem o prawo pomocy. Jednakże sam fakt posiadania niepełnosprawnej córki nie dowodzi istnienia przesłanki wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Nie jest też wystarczające w tym względzie powołanie się na niskie wynagrodzenie i możliwość wszczęcia egzekucji. Skarżąca zaś, jak już Sąd wskazał, wyjaśnień w tym względzie nie przedstawiła. Natomiast zobowiązanie podatkowe z istoty swej jest świadczeniem odwracalnym i w przypadku nienależnego uiszczenia podlega zwrotowi wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.