III SA/Wa 1093/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. Uchyla zaskarżoną decyzję Prezydent [...] W. (dalej jako "Prezydent"), postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr. [...] (k- 42 akt podatkowych) wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia 13 stycznia 2012 r. ustalającą Skarżącym H. i J. W. (dalej także jako "Strona" lub "Podatnik") wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano na przesłankę z art.240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej jako "O.p."). w szczególności rozbieżności w protokole kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od 11 września do 26 pażdziernika 2012 r. a przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2012 r. Jak wynika z akt sprawy Prezydent, decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] ( data wcześniejsza niż data wydania postanowienia o wznowieniu postępowania) uchylił ostateczną decyzję Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok na kwotę [...] zł za nieruchomości położone na terenie [...]. W. przy ul. [...]. Decyzja ta została doręczona Stronie w dniu 29 kwietnia 2013 r., a więc niemalże rok od jej wydania. Pomiędzy datą jej wydania (24 kwietnia 2012 r.) a datą jej doręczenia (29 kwietnia 2013 r.) w dniu 22 marca 2013 r. nr. [...] ( 45 akt podatkowych, dowód doręczenia – ( k-46 i 47 akt podatkowych). Przy czym postanowienie o wznowieniu postępowania zostało opatrzone datą 18 grudnia 2012 r. Organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydanej w trybie wznowieniowym, powołał się na wyniki kontroli podatkowej, przeprowadzonej w dniach od 11 września 2012 r. do 26 października 2012 r. w przedmiocie nieruchomości położonych na terenie [...]. W. w Dzielnicy W. przy ul. [...], w zakresie podatku od nieruchomości za okres 01.01.2007 r. - 31.07.2012 r. Prezydent powołał się na to, że zagadnienie opodatkowania podatkiem od nieruchomości miejsc postojowych w budynkach mieszkalnych wielolokalowych rozstrzygnął NSA (uchwała z 27 lutego 2012 r, II FPS 4/11), stwierdzając, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Zdaniem Prezydenta, Skarżący są współwłaścicielami garażu wielostanowiskowego (udział 34/37), jak też są właścicielami lokali mieszkalnych o pow. 1128,00 m.kw. oraz kotłowni o pow. 23,90 m.kw. Skarżący H. i J. W. złożyli odwołanie od tej decyzji. Wnieśli o uchylenie jej w całości i odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Skarżących zostały naruszone przepisy postępowania podatkowego oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W szczególności, kontrola podatkowa trwała ponad przewidziany prawem czas, a zatem decyzja oparta została na dowodach sprzecznych z prawem. Zarzucili naruszenie art. 187, art. 191 i art. 192 O.p poprzez brak podjęcia kroków zmierzających do dokładnego i właściwego rozpoznania stanu faktycznego oraz wyjaśnienie sprawy w sposób naruszający słuszny interes obywateli, a także oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i brak umożliwienia stronom odniesienia się do materiału zgromadzonego w sprawie. Powołali się również na naruszenie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ust. 1 i art. 20 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 1989 r. Nr 30, poz. 163 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO"), zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. Nr [...], na podstawie art. 220 § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 O.p. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem SKO, przepisy O.p. nie nakładają na organy podatkowe obowiązku przedstawienia pisemnej oceny prawnej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ponieważ ocena taka powinna znaleźć się dopiero w decyzji. W sprawie dowody będące podstawą wydanej decyzji zostały zebrane w postępowaniu kontrolnym i nie mogły wobec podatników być realizowane uprawnienia wynikające z art. 190 O.p. Natomiast podatnik miał prawo w postępowaniu podatkowym, by stosownie do art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. odnieść się do zebranego w ten sposób materiału dowodowego, przedstawić kontrargumenty. Zdaniem SKO, z akt sprawy wynika, że organ I instancji wydał decyzję w wyniku wznowienia postępowania, opierając ją na nowych okolicznościach faktycznych lub dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, a to oznacza iż brak było podstaw do wymierzenia podatku bez wszczęcia postępowania w myśl art. 165 § 5 ust. 1 O.p. i zawiadomienia o tym zainteresowanych. Stąd też pogląd, że organ podatkowy I instancji zaniechał obowiązku wyznaczenia stronom siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. SKO zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się bowiem wyłącznie postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego. Prokurator Rejonowy W. (dalej jako "Prokurator"), wnosząc skargę na decyzję ostateczną SKO z [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 i 6 oraz art. 42 ustawy z 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze ( Dz.U. z 2011 roku Nr 270, poz. 1599 ze zm.) zarzucił błędne ustalenia skutkujące naruszeniem art. 122 i 125 § 2 O.p. "(...) poprzez błędne ustalenie, iż organ podatkowy I instancji zaniechał obowiązku wyznaczenia stronom siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w sytuacji gdy wnikliwe i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż organ podatkowy I instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego wypełnił dyspozycję wynikającą z brzmienia art. 200 § O.p. i postanowieniem z dnia 22 marca 2013 roku nr. [...] wyznaczył Pani H. W. oraz Panu J.W. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego dotyczącego postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2008-2012". Prokurator zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej w całości i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpatrzenia. SKO, w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd wskazuje, że podstawowym, wstępnym warunkiem przeprowadzenia przez Sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu jest sporządzenie przez organ administracji uzasadnienia w sposób umożliwiający ocenę jaki stan faktyczny, organ odwoławczy ustalił i przyjął za podstawę faktyczną wydanej w sprawie decyzji. Należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja składa się z trzech stron. Na części strony drugiej i trzeciej SKO przedstawiło lakoniczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia. Na pierwszej i na części strony drugiej zostało zawarte rozstrzygnięcie wraz ze skrótowym bezrefleksyjnym przytoczeniem niektórych okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie Sądu, istotną wadą decyzji jest to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe i niepowiązane ani logicznie, ani stylistycznie, tj. z zachowaniem reguł języka polskiego, są uwagi SKO zawarte w zasadniczej części uzasadniającej podjęte rozstrzygnięcie, na s. 2 zaskarżonej decyzji o następującej treści: "W pierwszym rzędzie wskazać należy zatem, że z akt niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji wydał decyzję w wyniku wznowienia postępowania, opierając ją na nowych okolicznościach faktycznych lub dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, a to oznacza iż brak było podstaw do wymierzenia podatku bez wszczęcia postępowania w myśl art. 165 § 5 ust. 1 O.p. i zawiadomienia Z faktu tego wynika konieczność zawiadomienia o wszczęciu postępowania względem stron postępowania, a zatem organ podatkowy I instancji zaniechał obowiązku wyznaczenia stronom siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wskazać zatem w tym miejscu należy, że przy wydaniu decyzji po stronie organu I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, których organ odwoławczy nie może sanować, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W aktach sprawy znajduje się bowiem wyłącznie postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego". Zdaniem Sądu, z treści uzasadnienia decyzji powinny wynikać istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego, powiązane z mającymi (według SKO) zastosowanie w sporze przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy ma obowiązek wykazać, z których dowodów korzystał, z których zaś nie i dlaczego. Które z nich uznał za wiarygodne, a które za niewiarygodne i z jakich przyczyn. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie spełnia wymogi art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. W szczególności, nie może być tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Jak zasygnalizowano powyżej, tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (wyrok z 5 stycznia 2011 r. II FSK 1561/09, CBOSA). Niezrozumiałe dla Sądu jest również - w kontekście zacytowanego wyżej (zasadniczego) fragmentu decyzji i przedstawionych standardów pracy organu odwoławczego - dlaczego SKO uważa, że w ramach postępowania o wznowienie domaga się wszczęcia postępowania "zwykłego", skąd pogląd, że Prezydent uniemożliwił Stronom realizacje prawa do wypowiedzenia się. Sąd nie jest w stanie także ustalić na podstawie treści zaskarżonej decyzji, jakie, których i dlaczego naruszeń przepisów postępowania dopatrzyło się Kolegium. W ocenie Sądu, wskazane powyżej braki w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiają utrzymanie jej w mocy, ponieważ na podstawie treści decyzji nie jest możliwe skontrolowanie prawidłowości poglądów SKO. Uzasadnienie decyzji, oprócz tego, że powinno być bowiem wyrazem prawidłowego zastosowania prawa i wyrazem poszanowania (uwzględnienia) okoliczności faktycznych sprawy, powinno być skonstruowane w zgodzie z wymogami przewidzianymi przez ustawodawcę w art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. Brak uwzględnienia wskazanych wymogów skutkuje koniecznością stwierdzenia naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p.w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa nadto, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wynikającą z art. 127 O.p. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie powinien on ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. W szczególności, istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, oczywistym jest, że zasada dwuinstancyjności nie wyklucza dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, lecz powinno to być poprzedzone stosownym postępowaniem i wyjaśnieniami w treści decyzji. W braku dokonania tych czynności Sąd dostrzega naruszenie art. 127 O.p. Sąd wskazuje, że organ odwoławczy nie jest bowiem organem jedynie kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Aby ocenić jakikolwiek dowód wpierw organ prowadzący postępowanie musi go uzyskać, ponieważ brak dowodu uniemożliwia jego ocenę. Następnie, po przeprowadzeniu dowodu organ może i powinien, dając odpowiedni temu wyraz w uzasadnieniu faktycznym decyzji (art. 210 § 4 O.p.), wyrazić stanowisko, którym dowodom dał wiarę oraz wskazać przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dopiero po dokonaniu takiej oceny, która musi zgodnie z art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji i wyrażeniu podstaw podjętej oceny, wyciągać można określone wnioski co do zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Z uwagi na powyższe uchybienia przepisów postępowania, analiza treści decyzji nie pozwala na ustalenie, jaki stan faktyczny przyjął organ odwoławczy, za podstawę orzekania w sprawie. Jest to kluczowa kwestia, bowiem jak Sąd wskazał w części historycznej uzasadnienia: Prezydent, [...]. W. decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] ( data wcześniejsza niż data wydania postanowienia o wznowieniu postępowania) uchylił ostateczną decyzję Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia 13 stycznia 2012 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok. Natomiast dopiero w dniu 18 grudnia 2012 r. nr. [...] (k- 42 akt podatkowych) wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. Według chronologii zdarzeń w dniu 22 marca 2013 r. wydane zostało postanowienie nr. [...] ( 45 akt podatkowych, dowód doręczenia – ( k-46 i 47 akt podatkowych), w trybie z art.200 O.p. Jednakże postanowienie to zostało wydane i doręczone Stronie pomiędzy datą wydania decyzji 24 kwietnia 2012 r. a datą jej doręczenia (29 kwietnia 2013 r.) a postanowienie o wznowieniu postępowania wydane zostało w dniu 18 grudnia 2012 r. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji nie wskazano nawet pełnego rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji (wydanej w trybie wznowieniowym). Brak wskazania, że sporne postanowienie wydane na podstawie art.200 O.p. zostało wydane po wydaniu decyzji z 24 kwietnia 2012 r. ale przed jej doręczeniem. Organ odwoławczy w ogóle nie zauważył wydania postanowienia z art.200 O.p., przez co rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pomijają tę okoliczność. Trudno więc uznać, że decyzja oparta została na prawidłowych ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu decyzji mają być zawarte przede wszystkim wyniki postępowania dowodowego z precyzyjnym określeniem faktów prawotwórczych w sprawie, stanowiących podstawę faktyczną wydanej w sprawie decyzji. Zaskarżona decyzja opiera się, na wybiórczo przedstawionych okolicznościach sprawy i bez wyjaśnienia nielogicznej chronologii zdarzeń i jej konsekwencji prawnych tj. daty wydanej decyzji w pierwszej instancji w trybie wznowieniowym, daty wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, daty doręczenia decyzji dopiero 29 kwietnia 2013 r. oraz wydania postanowienia na podstawie art.200 O.p. co prawda przed doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji Stronie ale już po jej wydaniu. Sąd chciałby jednocześnie wskazać, aby uniknąć jakichkolwiek wątpliwości, iż przytoczenie powyższych uchybień , nie oznacza, iż uważa postępowanie organu pierwszej instancji za prawidłowe. Na tym etapie postępowania, nie jest jednak możliwe, wydanie wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie, dopóki organ odwoławczy nie przeprowadzi postępowania i nie oceni wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych, a nie tylko niektórych. Niezrozumiałe dla Sądu są również uwagi SKO dotyczące braku "podstaw do wymierzenia podatku bez wszczęcia postępowania w myśl art. 165 § 5 ust. 1 O.p. i zawiadomienia", skoro SKO samo dalej wskazuje, że "w aktach sprawy znajduje się bowiem wyłącznie postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego." Sąd nie może podjąć się kontroli prawidłowości rozważań SKO, dlaczego postępowanie o wznowienie postępowania ma inicjować "zwykłe" postanowienie wszczynające, i to wydane na podstawie "art. 165 § 5 ust. 1 o.p.", a nie – na podstawie art. 243 § 1 O.p. SKO nie wskazało bowiem przyczyn przyjęcia zaprezentowanego poglądu. Co do zasady jednakże przyjmuje się, że złożenie przez stronę pisma zawierającego żądanie wznowienia postępowania nie może być utożsamiane z wszczęciem postępowania podatkowego. Z uwagi na unormowanie art. 243 § 1 O.p. nie znajduje tu zastosowanie przepis art. 165 § 3 O.p. Po wniesieniu podania organ podejmuje określone czynności, ale nie są to czynności procesowe postępowania podatkowego. Jest to postępowanie wstępne, tzw. wznowieniowe. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania i wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji, działający w oparciu o art. 243 § 2 o.p., zobowiązany jest do przeprowadzenia w tym trybie dwóch kolejno następujących po sobie etapów postępowania. Pierwszym z nich jest ocena, czy zachodzi jedna z wyliczonych w ustawie (art. 240 § 1 O.p.) przesłanek wznowieniowych, drugi zaś, w przypadku stwierdzenia, iż zachodzi przesłanka wznowieniowa, ma na celu rozstrzygnięcie istoty sprawy. W tym zakresie również brak jakiejkolwiek ustaleń organu odwoławczego w szczególności –oceny przesłanek wznowienia wskazywanych przez organ pierwszej instancji a jest to podstawa kwestia w sprawie czy dopuszczalne było wznowienie postępowania. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojawia się kolejne niezrozumiałe – bo ich wyjaśnienie zostało pominięte w konstruowaniu uzasadnienia - poglądy SKO, zgodnie z którymi "dowody będące podstawą wydanej decyzji zostały zebrane w postępowaniu kontrolnym, a to oznacza, że nie mogły być wobec podatników realizowane uprawnienia wynikające z art. 190 O.p.". W szczególności z orzecznictwa NSA wynika, że fakt, iż podatniczka nie brała udziału w przeprowadzaniu dowodów z dokumentów w postaci protokołów przesłuchania świadków i podejrzanych nie stanowi naruszenia art. 123 § 1 oraz art. 190 § 1 i 2 O.p., o ile mogła się ona z nimi zapoznać w toku postępowania kontrolnego (wyrok z 22 stycznia 2010 r. II FSK 1900/08, CBOSA). Również z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący zapoznali się również z protokołem kontroli za okres 1.01.2007 r.-31.07.2012 r., co wynika z odręcznego podpisu złożonego 26 października 2012 r. (s. 29 protokołu kontroli, k 78 akt administracyjnych). Stąd pogląd o naruszeniu w sprawie art. 122, art.187 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. W powtórnie prowadzonym postępowaniu SKO zobowiązane przeprowadzić postępowanie w zgodzie z przepisami O.p., w szczególności z art.122, art.187 oraz art.191 O.p. Ponadto organ zobowiązany będzie skonstruować uzasadnienie decyzji wg wskazanych powyżej kryteriów, tj. wskaże zwłaszcza podstawy (uzasadnienie) przyjmowanych poglądów. W szczególności SKO wyjaśni, w jakich aspektach i dlaczego uznaje naruszenie przepisów procedury, uwzględniając przy tym istniejący dorobek prawny (orzecznictwo i piśmiennictwo). W procesie działania SKO uwzględni także postulaty wynikające z art. 127 O.p., tj obowiązek przeprowadzenia "pełnego" postępowania w sprawie, a nie – jak miało – miejsce – ograniczonego do wyrywkowej kontroli decyzji Prezydenta. Wskaże przy tym jakim dowodom daje wiarę, a jakim – i dlaczego – nie daje. SKO zastosuje także uwagi zasygnalizowane powyżej odnośnie czynnego udziału strony w postępowaniu a przede wszystkim oceni czy w sprawie zaistniała przesłanka z art.240 § 1 pkt 5 O.p. Z tych powodów, Sąd, na podstawie art. art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.