III SA/Wa 1093/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi N. z siedzibą na Cyprze. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz N. z siedzibą na Cyprze w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dyrektor IAS lub organ odwoławczy) stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego 28 grudnia 2018 r. przez N. Limited w Larnaca, Republika Cypryjska (dalej strona lub skarżąca) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej Naczelnik US lub organ pierwszej instancji) z [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. Z motywów powyższego postanowienia wynikało, że Naczelnik US decyzją z [...] grudnia 2018 r. określił stronie w podatku od towarów i usług wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2015 r. Powyższą decyzję skierowano pod adres korespondencyjny skarżącej, tj. [...]. Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w placówce urzędu pocztowego w terminie 14 dni została ona uznana za doręczoną 31 grudnia 2018 r. w ramach tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo: 17 grudnia 2018 r. i 27 grudnia 2018 r.). Natomiast 28 grudnia 2018 r. w kancelarii [...] Urzędu W. złożone zostało przez pełnomocnika strony odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu tym wskazano, że pełnomocnik skarżącej powziął wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji z treści innej decyzji Naczelnika US wydanej [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za inny okres rozliczeniowy, tj. za lipiec, wrzesień, grudzień 2015 r. oraz styczeń, luty marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2016 r., w którym to postępowaniu pełnomocnik reprezentował stronę i do 27 grudnia 2018 r. nie wiedział o prowadzonym postępowaniu za sierpień 2015 r. W takich okolicznościach strona wniosła o przesłanie kopii decyzji z [...] grudnia 2018 r., nr [...] dotyczącej rozliczenia za sierpień 2015 r., żeby zapoznać się z jej treścią, natomiast z ostrożności procesowej złożyła przedmiotowe odwołanie. Organ odwoławczy wskazał też, że 9 stycznia 2019 r. w [...] Urzędzie Skarbowym W. spisano protokół na okoliczność "zapoznania się z aktami sprawy". Wobec kwestii podnoszonych przez stronę w odwołaniu Naczelnik US w piśmie z 10 stycznia 2019 r., stanowiącym stanowisko w sprawie odwołania, wskazał, że w toku postępowania w zakresie VAT za sierpień 2015 r. kierowano wszystkie pisma na adres korespondencyjny strony, a ujawnienie aktu pełnomocnictwa z 28 grudnia 2018 r. nastąpiło 9 stycznia 2019 r., podczas czynności zapoznania się z aktami sprawy W wymienionym na wstępie postanowieniu Dyrektor IAS powołał się następnie na art. 211, art. 212 i art. 220 oraz art. 223 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Organ ten wskazał, że decyzja z 12 grudnia 2018 r. została uznana za doręczoną stronie 31 grudnia 2018 r. w trybie, o którym mowa w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez stronę pod wskazanym adresem korespondencyjnym, tj. [...]. Zatem wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2019 r. (wtorek), a upłynął w dniu 14 stycznia 2019 r. (poniedziałek). Natomiast odwołanie strony zostało wniesione 28 grudnia 2018 r. (złożono je w siedzibie [...] Urzędu Skarbowego W.). Organ odwoławczy powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3335/16 i z 25 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2430/14 i II FSK 2431/14, argumentując, że jednym z formalnych warunków decydujących o dopuszczalności wniesienia odwołania jest zachowanie przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej terminu. Przepis ten stanowi, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się wraz z doręczeniem decyzji. Wobec tego wniesienie odwołania od decyzji, która nie została doręczona stronie, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności, jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych. Przy tym, zdaniem Dyrektora IAS, bez znaczenia prawnego jest fakt dowiedzenia się przez stronę o treści decyzji poza przewidzianym w prawie trybem doręczenia decyzji. Dopóki decyzja nie zostanie doręczona stronie w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, nie wchodzi ona do obrotu prawnego. Zdaniem organu odwoławczego, prowadzenie postępowania drugoinstancyjnego w związku z odwołaniem złożonym 28 grudnia 2018 r. jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż odwołanie od decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r., zostało złożone przed jej doręczeniem, tj. przed wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego, co nastąpiło 31 grudnia 2018 r. Dlatego stosownie do art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie jest niedopuszczalne. Strona zaskarżając powyższe postanowienie Dyrektora IAS w całości, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące wydaniem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania; 2) art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie pełnomocnika skarżącej przy czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu poprzez wysyłanie wszelkiej korespondencji w przedmiotowej sprawie wyłącznie na adres skarżącej; 3) art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego i żądań stron postępowania dotyczące przeprowadzenia dowodu poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą, a dotyczących okoliczności istotnych sprawy; 4) art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 5) art. 200 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie poprzez brak wyznaczenia skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Powołując się na powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie zaskarżone do postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej w sprawie nie można mówić o prawidłowym doręczeniu decyzji, w sytuacji gdy nie wysłano ani nie doręczono jej na adres pełnomocnika skarżącej, który zgłaszał swój udział w postępowaniu. Decyzję natomiast wysłano na adres spółki i uznano za doręczoną. Pominięcie przez organ podatkowy pełnomocnika skarżącej jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu, co skutkowało nieskutecznym doręczeniem decyzji. Ponadto organ odwoławczy nie mógł stwierdzić niedopuszczalności odwołania z uwagi na złożenie odwołania dwa dni przed terminem doręczenia decyzji skarżącej, ponieważ decyzja ta nigdy nie została prawidłowo doręczona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga okazała się zasadna. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r. została stronie skutecznie doręczona. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku ze złożeniem przez skarżącą 28 grudnia 2018 r. odwołania od decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r., nr [...], a która to decyzja - zdaniem organu odwoławczego - została doręczona stronie 31 grudnia 2018 r. w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez spółkę pod wskazanym adresem korespondencyjnym [...]. Dyrektor IAS ustalił, że wspominane odwołanie zostało złożone przed jego doręczeniem decyzji, tj. przed wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego, które nastąpiło 31 grudnia 2018 r. Zdaniem sądu zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej p.p.s.a.) skutkować musiało jego uchyleniem. Stosownie do art. 223 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Prawidłowość dokonania doręczenia decyzji ocenia się z kolei w świetle uregulowań zawartych w art. 148 – 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 148 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Zgodnie z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Z kolei na podstawie § 2 omawianego artykułu, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl § 3, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast zgodnie z art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt niniejszej sprawy wynikało, że postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Naczelnik US wszczął wobec skarżącej postępowanie w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. Pismem z 4 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej w osobie doradcy podatkowego M.H. złożył wniosek o przeprowadzenie szeregu dowodów, zgłaszając jednocześnie swój udział w sprawie. W piśmie tym wskazano także adres kancelarii pełnomocnika, inny niż adres samej strony (pismo k.8 akt administracyjnych). Naczelnik US nie odniósł się w żaden sposób do powyższego pisma, w tym nie wezwał do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, a dalszą korespondencję, pomimo wskazania w tymże piśmie danych pełnomocnika strony i adresu jego kancelarii, bezkrytycznie kierował jedynie na adres skarżącej, pomijając jej pełnomocnika (przesyłki te były każdorazowo awizowane). Następnie organ ten decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], określił stronie wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2015 r. Powyższą decyzję organ podatkowy skierował ponownie wyłącznie na adres korespondencyjny skarżącej: tj. [...] (k.19 akt administracyjnych). Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w placówce urzędu pocztowego w terminie 14 dni zostało ono uznane za doręczone w ramach tzw. fikcji doręczenia 31 grudnia 2018 r. Rację ma skarżąca zarzucając, że Naczelnik US dopuścił się szeregu uchybień proceduralnych; w szczególności nie zareagował na pismo pełnomocnika strony w sprawie, nie wezwał go do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, ani nie sporządził do akt sprawy kopii pełnomocnictwa znajdującego się – jak argumentowała strona - w aktach kontroli podatkowej, prowadzonej uprzednio wobec skarżącej. Organ odwoławczy nie zbadał natomiast powodów takiego zachowania Naczelnika US, w zaskarżonym postanowieniu nie zostało bowiem wyjaśnione z jakich przyczyn Naczelnik US nie wezwał wskazanego w sprawie jako pełnomocnik skarżącej – doradcy podatkowego M.H. do przedstawienia pełnomocnictwa. Nie można wykluczyć, że w tej sytuacji organ pierwszej instancji być może uznawał wyżej wymienionego za pełnomocnika strony, jako że reprezentował skarżącą w toku kontroli podatkowej, w tej jednak sytuacji organ odwoławczy był zobowiązany wyjaśnić z jakich przyczyn decyzja organu pierwszej instancji nie został wysłana pełnomocnikowi strony na jego adres, a na adres korespondencyjny samej strony. Stosownie do art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Natomiast w sprawie niniejszej bezsporne jest, że decyzja organu pierwszej instancji wydane w sprawie została skierowana (wysłana) bezpośrednio do strony na dotychczasowy wskazany przez nią adres, inny niż ten wskazany w piśmie stanowiącym zgłoszenie się pełnomocnika. Organ pierwszej instancji nie wezwał pełnomocnika od przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, co stanowiło uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby organ wszczął procedurę usunięcia braków pełnomocnictwa, wskutek pisma z 4 czerwca 2018 r., i wyjaśnił kwestie skutecznego umocowania doradcy podatkowego M.H., a w przypadku prawidłowego ustanowienia - doręczył decyzję pełnomocnikowi stronie, to być może odwołanie zostałoby wniesione w terminie, tj, skutecznie – po doręczeniu decyzji skarżącej a nie przed i w sprawie nie wystąpiłyby podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwoływania. W okolicznościach tej sprawy należało przyjąć, że decyzja Naczelnika US została doręczona z pominięciem pełnomocnika strony. Natomiast pominięcie przez organ podatkowy pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu (tak B. Brzeziński, A. Olesińska, M. Kalinowski, M. Masternak, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2002, s. 478 i 504). W odpowiedzi na zarzuty podnoszone przez pełnomocnika strony w odwołaniu, Naczelnik US przedstawiając stanowisko w sprawie odwołania, wskazał że w toku postępowania w zakresie VAT za sierpień 2015 r. kierowano wszystkie pisma na adres korespondencyjny skarżącej, a ujawnienie aktu pełnomocnictwa z 28 grudnia 2018 r. nastąpiło 9 stycznia 2019 r., podczas czynności zapoznania się z aktami sprawy. Skarżąca natomiast argumentowała, że pełnomocnictwo do jej reprezentowania, udzielone doradcy podatkowemu M.H., zostało złożone już w trakcie kontroli podatkowej, a jego zakres obejmował również reprezentację strony w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśnił tej kwestii, nie ustosunkował się do niej. Pominął też to, że w aktach sprawy znajduje się pismo z 4 czerwca 2018 r. (data wpływu do urzędu 5 czerwca 2018r.) doradcy podatkowego M.H., z którego wynikało, że wyżej wymieniony działa jako pełnomocnik skarżącej. Zgodnie z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. W tej sytuacji organ podatkowy skoro nie posiadał pełnomocnictwa, to powinien wezwać osobę działającą jako pełnomocnik skarżącej do jego przedstawienia. A jeżeli uznawał, że brak jest podstaw do wzywania o powyższe pełnomocnictwo, jako że pełnomocnictwo złożone w postępowaniu kontrolnym upoważnia doradcę podatkowego M.H. do działania w sprawie, organ ten był zobowiązany doręczyć decyzję z [...] grudnia 2018 r. określającą stronie wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, pełnomocnikowi strony na adres pełnomocnika (wskazany adres kancelarii, który nie był tożsamy z adresem samej strony). Powtórzyć należy, że Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniósł się do powyższych kwestii, skwitował jedynie, że decyzja z [...] grudnia 2018 r. została uznana za doręczoną stronie 31 grudnia 2018 r. w trybie, o którym mowa w art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez spółkę pod wskazanym adresem korespondencyjnym [...]. Rację ma skarżąca, zarzucając że nie można mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu decyzji, w sytuacji gdy nie wysłano jej, ani nie doręczono na adres pełnomocnika strony, który zgłosił swój udział w postępowaniu. W takiej sytuacji wysłanie decyzji bezpośrednio stronie na jej adres nie może być uznane za doręczenie skuteczne, pominięcie bowiem przez organ podatkowy pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu. Reasumując, w sprawie zatem nie można przyjąć, że decyzja została doręczona stronie skutecznie 31 grudnia 2018 r. Ta okoliczność natomiast była podstawą stwierdzenia przez Dyrektora IAS o niedopuszczalności odwołania, co ostatecznie sąd uznał za nieprawidłowe. Powyższe uchybienia organu odwoławczego stanowiły naruszenie przepisów art. 121 oraz art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, bowiem postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organu prowadzącego postępowanie, w związku z niewyjaśnieniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, ponadto pominięto udział pełnomocnika w postępowaniu. Organ odwoławczy naruszył też art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem zaakceptował pominięcie pełnomocnika skarżącej przy doręczaniu stronie decyzji z [...] grudnia 2018 r., oraz art. 217 § 2 ordynacji podatkowej, jako że nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skutecznie, skoro w sprawie zgłosił się pełnomocnik strony. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powtórzyć bowiem należy, że gdyby organ pierwszej instancji doręczył decyzję na adres pełnomocnika strony, odwołanie być może zostałoby wniesione skutecznie i w konsekwencji uznać by je należało za dopuszczalne. W rezultacie, w sprawie należało przyjąć, że ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie skutecznie 31 grudnia 2018 r., zostały dokonane z naruszeniem art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Doręczenia zastępcze są wyjątkiem od zasady doręczania adresatowi osobiście i przepisy te muszą być przestrzegane ściśle, z dużym rygoryzmem (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2014 r., I SA/Gl 1791/13, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ zatem naruszył w sprawie także przepisy art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zakres niniejszej sprawy ograniczał się natomiast do oceny prawidłowości stwierdzenia przez Dyrektora IAS niedopuszczalności wniesienia dowołania od decyzji z [...] grudnia 2018 r., zatem niedopuszczalne było wypowiadanie się przez sąd w zakresie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania dowodowego w sprawie zakończonej powyższą decyzją, a zatem w kwestii naruszenia art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej, poprzez poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą, a dotyczących okoliczności merytorycznych sprawy. Wszystkie powyższej wskazane kwalifikowane uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 4 w związku z §2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego (Dz.U.2018.1687). Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 100 zł i koszty zastępstwa prawnego 480 zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym.